ik ben een melevend persoon die alles voor iedereen doet.
het begon in 2007 , ik stond altijd voor mijn vrouw klaar, werkte altijd hard om alles rond te krijgen en een goed leven te hebben. we hebben immers 2 kinderen. maar als ik thuis kwam zat er nog geen knuffel of kusje meer aan. daardoor ben ik op ten duur gescheiden, omdat er niets meer was tussen ons 2.
erg genoeg omdat we kinderen hebben, maar ik had zoiets van, als er niks meer is tussen ons 2, dan kan ik beter alleen verder in het leven.
dat hielp best veel, en alles was geregeld tussen kinderen en mij.
totdat ik in 2009 een zwaar bedrijfsongeluk kreeg, en daarbij mijn rug brak die operatief is vastgezet, mijn linkerteen verbrijzelde die ook is vastgezet en een scheur in mijn linkerknie heb dat operatief is afgeschraapt, waar ik nog dagelijks pijn aan heb.
ik heb 3 weken in het ziekenhuis moeten blijven, en daarna ben ik opgevangen bij mijn ouders thuis voor verzorging.
van andere instanties kreeg ik geen hulp, mijn baas komt mij niet opzoeken, bij het eerste gesprek bij de baas liep het uit de hand dat ik mij niet moest aanstellen.
het liep daar zo uit de hand, dat de baas zei "als je niets aan je rug had, dan had ik je hier onder de tafel geslagen "op dat moment brak er alles in me wat nog niet gebroken was, dat was mijn hart.
ik werkte inmiddels al 11 jaar voor hun en heb dag en nacht klaar gestaan om het bedrijf goed te laten draaien, we waren immers een hecht clubje.
daarbij zie ik mijn kinderen niet meer omdat ik wegens mijn rug en knie niet voor kon zorgen.
er is tussendoor een rechtzaak geweest voor alimentatie herberekening, omdat ik een loonsverlies heb wegens ziekte verzuim.
er werd ook het LBIO ingeschakeld, omdat ik een paar maanden de allimentatie niet volledig kon betalen.
van kinderen hoor ik nog steeds niets, en mijn baas werkt mij zwaar tegen, ik zit al sinds die tijd te wachten op hulp, ook psychies, maar er komt maar niks.
mijn badkamer moest aangepast worden, maar kreeg geen hulp (nog financieel) van de gemeente. ik heb hier zelf voor moeten zorgen via een letseladvocaat, en met beetjes de badkamer aan moeten passen. dit heeft mijn vader op zen oude dag voor me moeten doen.
ik had een bad, en daar kon ik niets meer mee met mijn rug en knie.
Nu heeft mijn baas een revalidatie bedrijf ingeschakeld en moet solliciteren en kijken voor omscholing. nou alles wat ik wil word afgekraakt en zeggen dat ik de capaciteiten er niet voor heb, en ik ben iemand als ik iets wil ga ik ervoor en doe het perfect.
nu verlangen ze dat ik al gesoliciteerd heb, terwijl ik nog steeds geen hulp heb gehad, en zolang ik alles nu maar negatief vind, heeft het geen zin om te gaan soliciteren. en als alles maar afgekraakt word, waar zou ik dan op moeten soliciteren? verdien ik ooit nog hetzelfde?
ik zit met zoveel haat woede en vragen, en ik heb nergens een antwoord op. ik vind mijn leven niks meer waard. waarvoor doe ik het nog? waarom word ik als hardwerkende nederlander toch niet eens 1 keer geholpen? waarom word ik nu gestraft?
ik zie niks meer positief, ik heb nergens zin meer in, ik heb geen beweging meer, kom niet meer onder de mensen, heb vreetbuien gekregen, moet vaak huilen, terwijl ik altijd een sterk persoon ben geweest. waarom moet mij dit overkomen? ik zit er sterk over te denken, om er een eind aan te maken. het voeld alsof ik alleen nog leef om de maatschappij mijn laatste geld te geven. ik mag schijnbaar niks leuks meer doen, krijg geen liefde van mijn kinderen, want die zie ik niet, collega's komen me niet 1 keer opzoeken sinds het ongeluk, terwijl we een hechte band hadden.
ik weet het niet meer, ik weet ook niet of ik nog wel hulp wil na al die tijd, want niemand wil mij helpen, en niemand wil mijn vriend zijn, zo voelt het, en het komt hard aan, een mens wil zich nodig voelen in de maatschappij, en dat heb ik niet meer, dus waarom zou ik nog langer moeten leven?
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.