Levensverhalen (pagina 510)

... Ik weet niet goed hoe ik dit moet schrijven. Het is voor het eerst dat ik iets typ op deze of een soortgelijke site omdat ik het nog nooit eerder heb gedurfd.

Ik zag het leven - zoals de meeste die deze site bezoeken - niet meer zitten. Mijn vader is erg ziek en wordt nooit meer beter, we hebben een tijd lang geen inkomen meer gehad en hebben heel erg op ons spaargeld moeten inkrimpen, mijn broer mishandelde me mentaal maar ook fysiek wat me echt een enorme klap heeft gegeven, ook op sociaal gebied waardoor ik al mijn vrienden een voor een verloor, ook mijn beste vriendin liet me van de een op de andere dag zitten... Werken lukte me op een gegeven moment ook niet meer omdat ik 'bang' voor de klanten, die ik moest helpen, werd en ik stopte met mijn bijbaantje.

Er werd vanaf buiten vastgesteld dat ik hulp nodig had. Mijn ouders vonden dit echter niet nodig en sloegen de hulp af omdat ze 'alles zelf wel konden oplossen'. Maar ze probeerden de kwestie rondom mijn broer niet eens aan te pakken. De mishandelingen werden niet door hun serieus genomen. Zelfs dat de politie er een keer bij is moeten komen was voor hun niet een groot genoege trigger om iets aan de situatie te gaan doen.

Maar bij het voorafgaande had ik nog wel mijzelf. Op een gegeven moment verloor ik mijzelf. Ik verloor controle over mijn gedachten.
Ik ben altijd erg perfectionistisch geweest. Ik wilde goede punten halen, dat was mijn compensatie-factor. Op een gegeven moment leek het alsof er iets in mijn hoofd knapte. Ik kon niet meer nadenken, het leek alsof mijn hoofd gewoon helemaal vol zat en er geen ruimte meer was voor nieuwe informatie of indrukken. Ik wist niet meer wat ik met mezelf aan moest, ik snapte niet wat er met mijn hoofd gebeurde. Het enige wat ik nog deed in mijn vrije tijd was wandelen met mijn moeder of alleen. Ik begon mezelf zo erg te haten, en nog meer dan haten want mijn laatste factor wat me nog op de been hield - mijn goede punten - was weg. Ik begon steeds serieuzer na te denken over de dood. Ik begon een hekel aan de mensen die nog van mij hielden te krijgen omdat zij mij ervan weerhielden om zelfmoord te plegen. Ik wilde me van hun afzetten maar toch bleven ze van mij houden. Ik snapte niet waarom ze dit nog deden en bleven doen want, wie was ik nou weer? Wat was ik nog, ik was gewoon een 'wrak'. Ik was niets meer waard en ik wilde er ook niets meer waard worden. Ik had een hekel aan al de mensen die zeiden: 'Het komt wel goed'. Ik wilde die zin niet meer te horen krijgen, want hoe konden ZIJ nou weten of het met MIJ goed zou komen? Dat konden ze gewoon niet weten.

Ik kon er niet tegen dat ik mezelf begon te verliezen, vooral door mijn perfectionisme had ik er nog zo veel extra moeite mee. Ik ontwikkelde zo veel zelfhaat. Alles wat ik deed vond ik niet meer goed aan mezelf. Alles wat ik deed of zei, was fout. Ik wilde weg, een uitweg. De Dood.

Ik had het gevoel dat mijn moeder me een schuld gevoel probeerde aan te praten: 'Er zijn nog zoveel mensen die van je houden, je oma, ik, opa en oma...' Denk eens na hoeveel verdriet je hun er mee zou doen.' Hier had ik nog het meeste moeite mee; de mensen die nog van mij hielden. Waarom waren die er nog, want zonder hun zou ik al lang dood zijn. Ik stopte ermee er over te praten met mijn moeder (ik praatte er alleen met mijn moeder over) en begon weer zoals ik de laatste jaren van mij leven deed, te doen; dat alles 'goed' was met me was.

Maar ondanks de tweestrijd die in mij heerste - mensen die van mij houden tegenover mijn zelfhaat en afschuw - besloot ik naar het spoor te gaan. Ik klom achter het hek en wachtte. Er kwam een trein. Ik zag mijn kans. Naar mijn zin reed de trein wel zacht, maar ik dacht dat dat inbeelding was. De trein remde hard en kwam tot stilstand. De deur van de locomotief ging open en ik hoorden roepende stemmen. Ik werd zo bang dat ik weg sprintte. Ik had echt een adrenaline kick, ik voelde overal angst. Ik rende en ik rende, zag een enkele minuten later een busje van 'beveiliging' langs komen, en later ook twee mannen in uniform die om tien uur s avonds nog naar die 'ene persoon langs het spoor' zochten.

En nu, na veel littekens in mijn leven, wil ik niet meer dood. Het is zo raar, ongeveer een maand geleden wist ik zeker dat ik niet meer door wilde gaan. Ik was er van overtuigd dat het niet meer goed zou komen. Ik zag geen toekomst meer. Ik zat echt heel diep in de put, ook al probeerde ik dit zoveel mogelijk binnen in me te houden. Ik heb ook nog nooit iemand dit laatste over het spoor verteld, eigenlijk ook nog nooit iemand - met uitzondering van mijn moeder - over mijn gedachten rondom de dood. Ik was altijd bang dat ze me dan zouden opnemen. Maar vanaf die angstige ervaring gaat het wel de goede kant met me op omtrent gedachten rondom de dood, want ik wil niet meer dood. Ik had echt niet kunnen denken dat ik dit ooit zou denken: ik wil niet meer dood.

De toekomst zal moeten uitwijzen of ik blij moet zijn dat de trein is gestopt, momenteel kan ik dat nog niet zeggen.

Ik ken iemand , iemand die werd gepest, iemand die niet wou opvallen, iemand die groot was, iemand die zijn leve beu was, iemand die er op een dag niet meer was, iemand die zelfmood had gepleegd. Ik mis iemand, iemand, een trouwe vriend, ik kan niet meer zonder hem leven, ik wil ook dood, nu word ik gepest, niet fijn, ik wil verdwijnen, verdwijnen van de wereld maar dan gaat iedereen mij missen, wat moet ik doen?

Ik ben ten einde raad.. Ik moet en zal dood! Waar koop je vergif of dodelijke middelen? Weet iemand dat? Hou maar op met de bullshit dat moet je niet doen en alles ik wil gewoon niet meer en ik raak gewoon helemaal gek! Ik zou het erg fijn vinden als iemand me dat kan vertellen!

na lange tijd heb ik mijn dossier van ggz op papier na drie jaar ga ik op zoek naar iets anders emdr dat is het enige waar ik het nut van in zie het duurt alleen 4 maanden dan is er pas plaats hoop dat ik er rustig doorkom

wat zou graag dood willen ja o zo graag zou heb al ooit twee pogingen gedaan mijn leven heeft geen zin meeraltijd gezeik Dus ga mijn echt op voorbereiden om een eide te maken aan mijn leven

men 3de relatie is stukgelopen
tiemen een jongen die ik erg graag zie heeft me zonet gedumpt .. hij zegt dat ie geen gevoelens meer voor me heeft ik weet dat hij er nog wel heeft ..
hij had het al eerder uitgemaakt ... een paar dagen terug ik ben ton op de trein gesprongen naar hem toe ... we hebben alles opgelost hij begon zelfs te huilen dat ie me wel graag zie .. en nu vanavond ... maakt hijt weer uit ik had hem belooft dak hem we meer vrijheid zou geven ik doe dat nu en hij voelt zich nu schuldig ik weetnimeer wat ik moet doen de pijn wordt ondragelijk ik wil niet meer .. ben aant denken hoe ik mezelf ga omt leven brengen

Het is eigenlijk al heel vroeg begonnen. Ik ben nu bijna 18, maar nu al staat mijn hele leven al jaren op z´n kop.

Jarenlang werd ik zowel geestelijk als lichamelijk mishandeld door m´n moeder. Eerst dacht ik dat het normaal was. Maar op de basisschool kwam ik er door klasgenootjes kwam ik achter dat dat niet hoort. Toen heb ik het nog 2/3 jaar verzwegen tegen iedereen, tot m'n 11e. Volgens haar deed ik alles verkeerd. Al kwam ik met een 10 thuis was het nog niet goed. Niks deed ik goed.. Uiteindelijk met veel pijn en moeite heb ik t uiteindelijk kunnen vertellen tegen mijn vader. Dat was voor hem de druppel om te scheiden. Het heeft uiteindelijk 2 jaar geduurd voordat ze definitief gescheiden waren, doordat mijn moeder destijds alleen maar dreigde met zelfmoord. Er is zelfs 1 keer geweest dat ze een poging heeft gedaan in het bijzijn van m'n pa, zus en ik erbij. Voordat ze zichzelf wou ophangen kwam ze huilend naar mij toe. Ik hoor de woorden nog steeds door m'n hoofd galmen. ''Door jou gaat je vader bij mij weg. Dit is allemaal jou schuld!'' Ik wist niet wat ik hoorde. De diepe striemen op haar nek staan nog steeds op m'n netvlies gegrift.

Toen m'n vader 'eindelijk' van haar gescheiden was, deed m'n moeder heel moeilijk. Ze zei dat ze me haatte. Ik heb het mezelf altijd kwalijk genomen dat m'n ouders zijn gescheiden. Ik weet dat het m'n vaders keuze was, maar toch voel ik me verantwoordelijk voor hun scheiding.. Met mij ging het steeds slechter en slechter. Ik kwam in handen van een pedofiel, was 3 maanden vermist geweest met hem. Toen ik weer 'gevonden' was, kwam ik om die reden (ik was een gevaar voor mezelf volgens hun, maar er was geen sprake van zelfmoordneigingen) op 16 maart 2009 in een jeugdgevangenis terecht. Daar voelde ik me niet echt thuis. Ik zat tussen echte criminelen, terwijl ikzelf ots zat. Ik heb echt het gevoel dat ik altijd alles verkeerd doe. Ik had me niet moeten laten meeslepen door die pedofiel, ik had nooit weg moeten lopen, ik had nooit moeten vertellen over mijn moeder, over dit, over dat. Ik heb 't gevoel dat ik volgens iedereen altijd verkeerde keuzes maak.
Toen ik 16 mei uiteindelijk door een familielid uit de gevangenis werd gehaald, heb ik daar 2 jaar gewoond. Mijn leven werd wat zonniger, dacht ik. Na een jaar ging het steeds slechter. Ik vroeg een psycholoog aan bij jeugdzorg. Die ik pas een half jaar later kreeg toegewezen. Een eerste lijn psycholoog. Daarna werd ik toegewezen naar tweede lijns..
Ik voelde me steeds depressiever. Steeds meer en meer.. Af en toe had ik het gevoel dat het beter ging, maar dan gebeurd er wat en dan rakelt m'n hele verleden weer op. Alles doe ik verkeerd, alles is mijn schuld. Bijvoorbeeld. Ik heb iemand ontmoet, waar ik echt heel erg veel van hou. En hij houd duidelijk van mij. Het enige probleem is, is dat hij meer dan 10 jaar ouder is dan mij. Mijn familie is t er niet mee eens. Die jongen heeft er alles aan willen doen om mijn familie te laten zien dat hij echt van me houd en dat hij geen vlieg kwaad doet. Nu woon ik weer bij mijn vader. Maar ik krijg steeds minder vrijheid.. Hij luistert niet meer naar me. Soms vraag ik me af of het hier geen gevangenis is in plaats van die echte gevangenis. Daar had ik nog meer vrijheid. Daar werd er naar me geluisterd. Daar kreeg ik het gevoel dat ik 'iemand' was. Nu krijg ik steeds meer het gevoel dat ik niemand ben. Volgens iedereen doe ik altijd alles verkeerd, maar wanneer ik EINDELIJK het gevoel heb van: ik heb weer zin in het leven. Dan doe ik ineens weer alles verkeerd.. Mag ik dan niet een leven leiden met m'n eigen keuzes. Keuzes waar ik echt achter sta, waar anderen minder achter staan. Ik heb 't gevoel dat iedereen probeert mijn geluk af te nemen. Ik heb btw zoveel stalkers die ik ken. Ik word niet met rust gelaten. Dan denk ik: wat heb ik nou eigenlijk verkeerd gedaan? Maar volgens iedereen doe ik alles verkeerd. Ik ben van karakter een enorme softy. Ik laat over me heen lopen en dat weet ik, is niet goed. Maar ik ben een liefdevol persoon en ik probeer altijd iedereen te waarderen en iets voor hen te betekenen, maar vaak maken mensen daar misbruik van. Ik ben wel iets harder geworden door m'n vriend. Door hem laat ik minder snel over me heen lopen, maar toch is m'n hart in duizend stukjes kapot gebroken en met moeite vastgelijmt. Maar is 't zo breekbaar dat als je het met maar 1 vinger aanraakt, het zo weer kan breken.
Ik ben pas 17 en ik heb het gevoel dat ik meer mee heb gemaakt dan een persoon van 50. Als mijn leven nu al zo op z'n kop staat, hoe gaat het dan verder? Ik heb altijd 't gevoel dat ik elk moment kan doordraaien en opgenomen word in een gekkenhuis ofzo. Ik voel me dan ook een gek. Zo vaak vecht ik tegen m'n gevoelens over zelfmoord. Je wilt niet weten HOE vaak ik er over nadenk, maar ik met moeite er tegen zit te vechten. En in mezelf zeg: morgen denk ik er anders over. Maar op dat moment stort ik helemaal in. Dan voel ik me echt een wrak. Ik heb 't gevoel dat ik nu al niet helemaal psychisch in orde ben. Ik wil zo niet nog 50/60 jaar doorleven. In schuldgevoelens en met gedachtes over zelfmoord. Dat kan ik niet aan. Ik loop nu al zo lang bij psycholoog, maar toch heb ik 't gevoel dat er niks veranderd.

Ik probeer er álles.. maar dan ook echt álles aan te doen om m'n leven op orde te krijgen. Ik ga er kapot aan, maar blijf toch vechten. Op hoop op een betere toekomst....

Kan een heel verhaal afsteken maar waar het om draaid is heden en heden is dat ik totaal geen uitweg meer zie. Ben ex-TBS gestelde en heb afgelopen tijd meermalen de klok geluid maar geen reaktie. Ik ben echt op en heb een eenmanszaak en daardoor in de zware problemen gekomen. De hele wereld draaid om geld / de mens daarachter is niet belangrijk. Ik heb echt alles geprobeerd en ik weet de weg door mijn verleden maar eens houd het op. I laat vrouw achter waar ik zielsveel van hou maar het is tever voor mij nu.

Sorry

Ik ben 19 en woon in Zuid-Holland ik studeer en wil Beveiliger of Steward worden. Maar wat het probleem is ik heb gevoelens, pijn, emoties, en ben heel vaak verdrietig en ik heb zelfmoord gedachtes. Ik kan geen zelfmoord plegen vanwegen mijn geloof en mijn moeder die al heel moeillijk heeft soms zeg ik ik ga zelfmoord plegen maar het is pijnlijk voor mij zelf en Famillie ik heb mijn vader al pas kwijtgeraakt door een hartaanval hij was 47jaar oud en ik ben daardoor ook begonnen aan alcohol maar ik ben geen alcoholist geworden! en nu ben ik een beetje moe van mijn leven! Het is een zware steen die op me is gevallen en ik kom er niet uit. Zo is het leven we komen en gaan waneer onze dag komt....

turksejongenvan19

Waarom denken mensen niet na wat ze degene doen die achterblijven ? Heb nu verschillende keren meegemaakt dat mn vader n zelfmoordpoging heeft gedaan , 4 x de afgelopen 2 jaar ! Net als je denkt dat het beter gaat , komt er weer n telefoontje , je wordt bang voor elke x dat de telefoon gaat. Nu heeft mn moeder het afgelopen half jaar ook 2 x een poging gedaan ....! Ik zit zo vol met vragen , ben zo verschrikkelijk boos . Ik weet dat ik het langs me neer moet leggen , maar dat lukt niet , het beheerst op een bepaald moment je hele leven. Ben zo verschrikkelijk bang voor al wat er nog komen gaat .