Levensverhalen (pagina 453)

hallo ik ben een meisje van 17 jaar al vanaf mijn 10e wil ik dood. het begon allemaal op mijn 5e mijn ouders gingen scheiden en ik snapte er niks van. Mijn moeder was in die tijd erg deprisief en zat opgenomen in een psychische kliniek mijn vader was over spannen. hij trouwde op nieuw. mijn stief moeder was helemaal niet aardig. zo zette ze me in de vries kouw buiten zonder jas of schoenen in mijn dunnen pyjamatje. als mijn vader dan thuis kwam van zijn werk vertelde ze hoe vervelend ik mijn broer en mijn zus wel niet waren geweest. gerelgeld regende het klappen thuis. ikw as pas 6 en ik werd heel vaak door het huis heen geslagen. op school werd ik heel erg gepest ze noemde mijn moeder gek en mij lelijk. ik werd in elkaar geslagen op gewacht achterna gezeten enz. toen ik 8 jaar was werd alles erger elke dag regende het klappen ik werd overal mee geslagen stofzuiger stangen enz. toen wij op een woensdag middag bij mijn moeder waren moest ik opeens heel erg huilen. mijn moeder vroeg wat er was en ik zei snikkend: papa mag niet naar de gevangenis. ze snapte niet wat ik bedoelde. ik bleef maar huilen en huilen. mijn moeder probeerde mij te trooste door een arm om me heel te slaan waarna ik het uitschreeuwde van de pijn. ze schrok en stond op. ze deed mijn shirt over mijn hoofd en zag dat ik helemaal onder de blauwe plekken zat toen werd alles haar duidelijk en schreef ze een brief naar de kinderbescherming. dit hele proces duurde daarna nog twee jaar. we moesten bij mijn moeder gaan wonen en mochten mijn vader nooit meer zien. ik wilde mijn vader blijven zien dus ik bleef hem opzoeken. en elke keer ging het weer mis. toen heb ik een jaar het contact verbroken. ik miste hem. maar het ging we beter met mij.na een jaar heb ik hem weer gemaild of gebeld dat weet ik even niet meer zo goed. we spraken wat af en alles kwam weer goed. toen ik naar de middelbare school ging kwam het zoveelste drama. ik werd helemaal tot op mijn botten to kapot gepest. ik werd lelijk dik eng en voor alles waar je een meisje van 14 me kan kwetsen uit gescholden. ook ontmoete ik toen een jongen. een loverboy. dat had ik toen niet door want het ging niet op de gebruikelijke manier. hij zorgde er voor dat ik ehm vertrouwde en alles tegen hem vertelde. ik raakte heel goed bevriend met hem. van liefde of een relatie is nooit sprake geweest. na een tijdje. begon hij mij te dwingen om naakt fotos te sturen. dit weigerde ik. hij zei dat hij mij nog wel zou krijgen. die dag erna heeft hij mij aangerand en bijna verkracht. ik werd bang en stuurde een naakt foto. toen ging het allemaal heel snel die ene foto zijn er 12 geworden, ik moest ze een voor een per persoon wegneuken dat zijn in het totaal 96 keren geworden. ik ben vernederd verkacht bedreigd gestalkt en alles. en de politie deed niks hebben nooit ook maar iets gedaan. hier door heb ik ook heel veel ruzie met mijn moeder gekregen ik wilde niet praten en zij wilde mij niet begrijpen. ik ben uithuis geplaatst tot 3x toe heb opgenomen gezeten in een psychische kliniek en nu woon ik ook niet meer thuis. ik zit er op het moment even helemaal door heen

Ik voel me al sinds mijn 14e eenzaam en alleen. Geen familie om mij heen, en alleen in een vreemd land. Mensen waar ik van hield hebben me verlaten en kijken niet meer naar mijn om. Mensen waarvan ik dacht het zijn mijn vrienden gebruikte me, zoals vele anderen. Er was nooit iemand die mij oprecht vroeg hoe het met me ging behalve al die instanties die ik jaren heb gehad. Nu ben ik bijna 23 en voel me eenzaam. Heb het vertrouwen in mensen verloren, en ik verdruk mijn verdriet met intiem zijn. Maar ik verlang naar liefde aandacht steun, iemand waar ik altijd naar toe kan als ik het even niet meer zie zitten. Iemand die me vraagt hoe het gaat, af en toe een knuffel geeft, en zo nu en dan een complimentje. Bestaat er zo iemand voor mij? Ik geloof er niet meer in, hoe open ik ook ben naar andere ik sta voor ze klaar, geef ze kansen wanneer ik me gekwets voel. Toch is er niemand die echt van me houd.

Ik denk al een aantal jaren om er een eind aan te maken. Maar ik weet niet hoe? De gedachten hoe mijn omgeving hierover zou denken vind ik eng, want zou er dan wel iemand een traan laten om mij? Of interesseert het hun allemaal toch niet? Ik wil geen rekening meer houden met andere, ik voel me ongelukkig en wil deze pijn niet meer voelen. Ik wil ervanaf!! Maar het lukt niet, mijn verleden heeft me kapot gemaakt. Ik zal altijd kwetbaar zijn, een mikpunt voor andere en nooit de vriendin van iemand worden die zegt 'dit is mijn vrouwtje'.

Hoe langer ik over dit nadenk hoe meer ik besef dat het nu of nooit is. Anders twijfel ik teveel! Nu ik dit typ voel ik me wel opgelucht, maar als ik morgenochtend wakker word voel ik weer het zelfde. En dat dan elke dag.

Ik voel me alleen en dat doet pijn, kon iemand dit gevoel maar begrijpen :(

Ik heb al jaren deze gevoelens en die worden alleen maar sterker. Er zijn altijd mensen om je heen die geen begrip hebben. Ze begrijpen het gewoon niet net zoals ik de lol van het leven niet kan begrijpen. Ik voel mij nog in een soort van gevangenis zitten en mijn hond en mijn zus hebben daar de sleutel van. Kan ben nog te veel bezig met het verdriet wat ik hun aan ga doen. Dan nog hoe, hoe na een leven met veel trauma,s en een van late ontdekte bipolaire 1 stoornis jaar in jaar uit onstabiel ben. bijna alles van wat ik lief had ben ik kwijt. Mijn werk mijn dierbare harts vriendin door kanker,en haar man mijn vriend die zie ik ook niet meer. vrienden raak ik kwijt zeker na een tijd van manie/ met agressie. het is moeilijk om aan de juiste middelen te komen ik wil graag humaan, lekker in mijn eigen bedje mijn ogen willen sluiten voorgoed. Nooit meer wakker worden, alles bijna heb ik klaar, alleen is de tijd nog niet daar.

nou thuis een keer kreeg ik paar klappen en toen zei mijn moeder dat ze mij niet meer kon vertrouwen want de make-up van mijn zus was gestolen en toen gaf iedereen mij de schuld!!
en op school word ik ook heel erg gepest want word ik uit gescholden en word ik op de grond gegooit!! en ik heb al zelfmoord pogingen geprobeert maar dat luktten me niet en toen heb ik er met mijn EENIGSTE vriendin erover gepraat en zei ze dat jullie mij wel zouden helpen!!
groetjes iris

..dit is eigenlijk niet nieuw voor mij..ik ben het te gewend om iedere keer het zwarte schaap te zijn, familieleden, instanties, justitie, en nu zelfs mijn grootste liefde in mijn leven laten mij barsten..Het gekke is, de eerste groepen interesseren me niet echt..mijn jeugdliefde en huidige partner wel..

Door opeenstapelende problemen met de eerste groepen krijg ik steeds problemen met mijn vrouwtje, en dan voornamelijk met haar vader..het gekke is..wij zijn twee volwassen personen die veel van elkaar houden, maar steeds weer zorgen mensen ervoor dat mijn partner mij niet gelooft, of als onbetrouwbaar ziet, door mijn zonden in mijn jeugd, een mens zou niet kunnen veranderen, en echt om zijn partner geven.

Mijn schoonvader flikt steeds kunstjes, lokt me uit, en ik trap er steeds weer in..mijn schoonma, een lieve schat van een vrouw, die helaas noch kanker heeft ook, weet eigenlijk niet beter, dan de kant van haar man te kiezen..geeft niet, hoort ook zo vind ik, onvoorwaardeliijke trouw. Mijn vrouwtje, die heeft oogkleppen op, als ze die af zou doen, zou ze zien, horenm en voelen dat zij de enige voor mij was en is, keer op keer als er wat gebeurt..is de schuld aan mij..nu zit alles mij echt zo dwars..tranen..komen niet..pijn..die wel..deze pijn, als je zo trouw bent, maar steeds als ontrouwe partner word neergezet..dat is ondragelijk..nu moet de kogel maar door de kerk..en kiezen voor eeuwige verlossing.
Ik als laatste alleen te zeggen, op een dag gaan jullie oren en ogen open, en zullen jullie voelen wat jullie mij hebben aangedaan, en jij aardbeitje..jij zal zien dat ik je altijd trouw was, tot de dood ons scheidde...geen chocotof en aardbeitje meer, vind je geluk die je bij mij niet kon vinden..

ben 13 jaar oud. en toen dachten mijn ouders laten we gaan verhuizen naar China. ik voelde me echt kapot, boos, verdrietig toen ze me dat vertelde.
het ergste was dat ik niks kon doen om ze overtehalen om hier te blijfen. de dag kwam en het afscheid was verschikkelijk.
ik had alles mijn allerbeste vriendinnen, de liefste boyfriend. en hier heb ik niks.
ik moet ook de taal leren en dat lukt voor geen meter. heb al meerderekeren gedacht over zelfmoord. ik weet gewoon niet wat ik moet doen hier. ik voel me verdrietig en boos. kan met niemand praten. me ouders luisteren niet naar me.
die hebben het te druk met werk. en niemand spreekt hier engels. voel me echt ***. wat moet ik doen ? heeft het leven nog zin ? ik haat me leven gewoon...

Alles en iedereen om mee heen wil me graag helpen met weer vrolijk worden. Ik heb er afgelopen zon puinhoop van gemaakt doordat ik zo erg depressief was dat het lijkt alsof je toch niet helemaal geaccepteerd wordt. Gelukkig komen naar sombere momenten ook goed momenten.

Zie momenteel het leven helemaal niet zitten,
Heb een goede baan , mooi huis alles wat mijn hart begeert. Maar om steeds voor leugenaar uitgemaakt te worden, daar kan ik niet tegen.
Iemand die je twintig jaar vertrouwd probeert je zo kapot te maken dat ik er niet meer tegen kan. Ok ik heb soms niet de waarheid verteld maar ik denk dat iedereen wel eens liegt. Ik wil mij ook laten onderzoeken door een psychiater maar de wachttijden zijn erg lang.
Maar waarom die wrok tegen mij. Ik kan in mijn omgeving geen aandacht krijgen. Vrienden en familie willen wel luisteren maar ik krijg steeds te horen : wat je nu verteld is gelogen. Neeeee dat is niet zo en ik ben geen pathologisch leugenaar.
Feietem van jaren terug die ik me zelf helemaal niet herinner worden tegen mij gebruikt, het zal wel maar ik herken mij hierin niet.
Wie helpt mij voor het te laat is.
Zelfmoord vind ik laf dus ik denkt er veel over of deze stap mijn probleem oplost.
Ik huil veel, maar volgens mijn omgeving ben ik zielige jankerd. Help het zijn mijn emoties die los komen.
Hopenlijk zijn ze daar boven aardiger tegen mij.

Hoe lang moet ik de strijd nog met mezelf aangaan? Hoe lang kan ik nog doen of ik gelukkig ben. Hoe lang moet ik dit leven nog leven. Hoe lang moet ik nog mijn best doen om te blijven leven. Ik weet het niet meer, ik vind het leven zwaar elke dag is weer een gevecht om op te staan om mijn dingen te doen. Hoe lang nog de ruzies met mijn partner. HOe lang kan ik dit leven nog dragen. De depressies komen en gaan, maar hoelang kan ik er nog tegen vechten. Het liefste zou ik uit het leven stappen om de pijn niet meer te hoeven voelen. Maar dan laat ik veel mensen achter en dat kan ik niet. Hoeveel pijn en verdriet kan een mens voelen. Ik weet het niet. Alles om mij heen gaat verder. Ik heb een goede baan en veel lieve vrienden. Waarom kan ik dan niet gewoon gelukkig zijn. Waarom niet? Waarom kan ik het verleden niet het verleden laten zijn en mij richten op de toekomst. Ik hoop elke dag maar dat ik een dodelijke ziekte krijg, of dat ik aangereden wordt en opslag dood ben. Zodat ik mijn lijden kwijt ben. Elke dag is een gevecht en ik weet niet hoelang ik dit gevecht nog aankan.

Ik ben een Steven, een 21-jarige homosexuele jongen en ik heb het gevoel dat ik elke grip verlies met familie, werk, vrienden en vooral het leven. Ik wist al van mijn 13 jaar dat ik op jongens viel maar had altijd de gedachte dat het ging overwaaien. Niet dus... naarmate ik ouder werd en vooral na ik de middelbare school had verlaten begon de ene tegenslag na de andere. Ik was al jaren smoorverliefd op mijn beste vriend maar had nooit het lef om het hem te zeggen. Op een dag outte ik me tegenover hem maar vertelde alleen het feit dat ik homo was. Hij moest een aantal dagen wennen aan het feit maar accepteerde me. Ik zat nog altijd met dat gevoel van de "ware" in mijn lijf tot op het moment dat hij met een vriendin op de proppen kwam stortte mijn wereld in. By 1 van zijn stoefpartyen over zijn sexleven brak ik emotioneel in mekaar en het rolde van mijn tong dat ik hem graag zag... Hij sprak een aantal dagen niet maar achteraf zei hij dat hij me niet wou laten vallen maar dat het niks kon worden (Iets dat mijn hoofd allang wist maar mijn hart niet). Het geraakte gedaan met zijn vriendin en ergens bleef ik hopen op een kans. Ondertussen vertelde ik het meerdere vrienden en ik wou het mijn familie ook vertellen maar die verachten alles dat niet binnen de perfecte normen van de maatschappij passen... ook homosexualiteit. Toen ik in 2010 nog studeerde aan de hogeschool had ik een jongen leren kennen waar een standvastige relatie uitgroeide (langere heb ik nooit gekend). Maar het werd immens moeilijk om met elkaar af te spreken want ook zijn ouders spuugde op het feit "homosexualiteit". We moesten ons tijdens de lessen inhouden en na het school was er niet veel tijd. De relatie eindigde in mineur. Als we elkaar maar konden zien (romantisch) in hotelletjes of in de auto was het gedoemd om op de klippen te lopen. Ondertussen woog de druk van de liefde, school en ook familie op mij. Mijn vader (de eeuwige dronkaard) zat elke vrijdag ruzie te zoeken met mijn ma, ikzelf en tante en nonkel die naast ons wonen. Mijn nonkel werd in begin 2010 geconstateerd met longkanker, volgde de chemokuur, maar de ziekte kreeg de overhand en hij stierf op 7 juni 2010; Ik heb hem zien inslapen en in een lijkzak zien leggen. Een beeld dat op mijn ooglid gebrand staat. Iedereen in de familie verwerkte zijn eigen verdriet. Mijn tante belandde in een zwart gat waardoor ze zwaar gedrogeerd werd door anti-depressiva door de dokter. Ik en mijn ma probeerde verder te gaan hoe moeilijk ook. Mijn pa daarentegen vloog in de drank, sloeg ons bijeen en probeerde zelfmoord te plegen met spierontspanners... Zelfs op dit moment heb ik nog spijt dat we hem hebben gevonden en gered. Het zou ons veel miserie hebben bespaard hoe cru het ook mocht klinken. De verwijten na zijn poging stapelden op vooral naar mijn tante gericht. Zij zou volgens hem de schuldige geweest zijn van de euthanasie. Mijn ma wou scheiden van hem maar ze hadden zich beiden vastgezet. Eind 2009 hadden ze een huis gekocht waarvan de afbetaling nu nog een financiele ramp is. Ik had ze 7000 euro geleend om de registratiekosten mee te betalen waarvan ik alles wel terugkreeg. Het domme van mezelf is dat ik het nooit op papier heb laten constateren. Ze zeiden achteraf "je bouwt zelf aan je toekomst". en gaven niks terug. Hun gevit op homo's in de media of in de vriendenclub van de familie maakte me beangstigender om me te outen tov hen. Mijn pa schold ooit eens een homokoppel op straat uit voor vuile AIDSlijders. Ik vergeet nooit t gezicht van die 2 jongens. Ze gingen dood vanbinnen en ik wil hetzelfde niet meemaken. Ignace die gast waar ik een relatie mee had, was gestopt met zijn studies en vond werk in Krefel. Zelfde winkel waar mijn nicht werkte, nog een familielid die vind dat homo's en vreemdelingen beter af zijn in de grond. Op 1 of andere manier is ze van hem te weten gekomen dat ik zijn ex-vriend was en begon me emotioneel te chanteren. Haar christelijke gedachtegang zei tegen haar dat ze haar neef moest helpen door hem zijn vuil gedrag af te zweren anders zou ze het zeggen tegen mijn ouders, tante en meter. Na veel verbaal touwgetrek vertelde ze het toch aan mijn meter en ik stond op ontploffen. Ik ben naar haar huis gegaan en haar tegen een kast geduwd, haar vriend kwam vloekend binnen en gaf me een slag op mijn neus... waardoor ik ervandoor ging. Achteraf kwam die jongen met zijn verontschuldigingen omdat hij gehoord heeft wat ze had gedaan. Ik had niks meer van haar gehoord sindsdien maar het vermoeilijkte mijn outing op familiaal vlak alleen maar meer. Ik moest stoppen met mijn studies omdat het thuis alleen maar erger werd... Ik kon het niet meer aan. Die mensen zijn eeuwige ruziezoekers en pessimisten. Ik ging op zoek naar een appartement en op het moment dat ik er 1 vond. Had ik ook een andere vriend (waar ik alleen een sexrelatie mee had). hij wou destijds meer maar ik had geen gevoelens. We zijn na een tijd gestopt met het lichamelijke maar zijn vrienden gebleven. Die jongen (christophe) had nog een aantal relaties achter mij gehad en nooit niet echt veilig gevreeen. TIjdens 1 van zijn avontuurtjes liep hij HIV op. Raar genoeg was ik 1 van de weinige die voor hem bleef zorgen. Al zijn zogenaamde vrienden en vriendjes vonden hem een wandelend monster. Ik heb alles geprobeerd om hem op te vrolijken want hij zag een leven met HIV niet zitten... Zelfs met pillen die hem 30 jaar langer zouden kunnen laten leven ging het niet. Hij was mentaal gekraakt: nooit meer uit hetzelfde glas drinken, nooit meer sex ervaren, nooit meer liefde kennen. Tijdens die lange periode dat ik hem bijstond heb ik mijn hart aan hem verloren ( ook al wist mijn verstand nu ook weer dat het niet kon). Hij pleegde 2 zelfmoordpogingen waarvan de laatste lukte. De gedachten: "wat als ik in het begin voor hem gevoelens had dan had hij nooit HIV opgelopen" en "als ik meer mijn best had gedaan..." blijven door mijn hoofd spoken. IK woon nu alleen maar verder geraak ik niet. Ik durf me niet te outen tov mijn ouders (waar ik niks meer tegen te zeggen heb) en zie mijn vriendengroep stilaan opsplitsen door liefjes en onderlinge discussies. Mijn werk bestaat grotendeels uit moslims die niks anders doen dan op homo's kakken. Ik heb overtijd een zelfmoordpoging ondernomen maar de buurvrouw was er tijdig bij. IK zie het nauwelijks nog zitten. Ik maak nauwelijks sociale contacten omdat ik me afsluit om gekwetst worden en ik voel me snel gekwetst door mensen die het goed met me voor hebben. Ik durf niet op een jongen afstappen en beginnen praten. Ik heb het gevoel dat mijn appartement een cocon is dat me beschermd tov de buitenwereld. IK neem anti-depressiva maar er blijven zelfmoordgedachten door mijn hoofd spoken. Ik voel me zo alleen en zo achterstaan op de rest van de wereld :'(