Levensverhalen (pagina 435)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Mijn verhaal

Mijn verhaal begint toen ik zes was, toen werden mijn 2 broertjes geboren. Spijtig genoeg heb ik de ene maar pas na 2 weken een eerste keer mogen zien, en voor ik mijn andere broertje mocht zien was hij bijna 4 maanden oud. Terwijl mijn ouders wel al vanaf de eerste dag uren bij hen mochten zijn zat ik telkens urenlang alleen in de gang van het ziekenhuis. Niemand die naar me omkeek, niets te doen, want een gameboy of zo mocht ik niet van mijn ouders. Gelukkig was mijn opa er toen nog, als hij op bezoek was ging hij een paar minuutjes naar mijn broertjes maar kwam hij daarna bij me zitten. sinds dat mijn broertjes geboren zijn hadden mijn ouders geen tijd meer voor mij, huiswerk maken moest ik alleen doen, ik had niemand waaraan ik iets kon vragen. Vriendinnetjes wouden niet meer met me spelen omdat ze nooit bij ons thuis mochten komen spelen. Naarmate ik ouder werd, en zeker de laatste jaren van het middelbaar, en mijn jaren op hogeschool trok ik me meer en meer terug op mijn kamer en chatte ik het liefst met volwassenen. Dit heeft er bijna zelfs toe geleid dat ik niet slaagde en een jaar verloor, maar dat heb ik net op tijd ingezien. Nu ben ik 20 en heb ik een hele lieve vriend die enorm veel van me houd, maar omdat hij een pak ouder is dan ik willen mijn ouders niets van hem weten,en ben ik noodgedwongen bij hem komen wonen zonder dat mijn ouders van iets wisten. Mijn broers missen me verschrikkelijk, maar als ik terugga heb ik geen eigen leven meer en bestaat mijn toekomst enkel nog uit het verzorgen van mijn gehandicapte broer. en dat zie ik ook niet zitten,ik wil best meehelpen hem te verzorgen, maar niet als ik moet kiezen tussen mijn vriend en mijn broer, want dan kies ik voor mijn vriend. Mijn ouders maken me bij de hele familie zwart, dus daarmee heb ik noodgedwongen ook gebroken. Het liefst van al wil ik alle ruzie's oplossen zodat al deze problemen niet langer meer aan me knagen. Mijn vriend probeert me in alles te steunen, maar nu ben ik op een moment gekomen dat ik zo niet verder kan. En hoeveel ik ook van hem hou, nu is de kans groot dat ik deze wereld snel verlaat om gelukkiger te zijnen de pijn van alle ruzie's en verwijten niet meer te voelen.
Datum:
17-01-2012
Naam:
sara
Leeftijd:
20
Provincie:
Zeeland

toneelspelen

ik doe me heel anders voor hoe ik ben op mijn middelbare school ben ik heel vrolijk en heel hyper. maar niemand ziet de echt ik, van binnen ben ik gewoon heel depri ik heb aan zelfmoord gedacht maar het toch niet gedaan omdat ik veel kostbaars achter zou laten, mijn ouders mijn nieuwe vrienden, mijn familie. ik ben me zo gaan voelen doordat ik op de basisschool werd gediscrimineerd ik was namelijk de enige witte in mijn klas. ik werd gepest en in elkaar geslagen. ik moest toen alles alleen doen, nu zit ik op de middelbare en heb ik vriendinnen, maar ik ben gewoon niet sociaal omdat ik nooit vrienden heb gehad, maar ik wil niet dat iemand het weet. soms laat ik wel mijn droevige en depresieve kant zien maar het lijkt of niemand het ziet of willen ze het niet zien. kan ik nou zo goed toneelspelen of maakt het niemand uit? ik heb het gevoel dat mijn vriendinnen niet echt om mij geven het lijkt of ze altijd iemand leuker vinden. thuis moet ik vaak huilen mijn ouders proberen me goed te helpen. ze hebben me op een soort van cursus gezet dit heeft goed geholpen maar het is nog niet helemaal weg. ik hoop dat het wel ooit weg zal gaan.
Datum:
16-01-2012
Naam:
md
Leeftijd:
13
Provincie:
Anders

Zelfmoord

Er is niets wat me hier houd. Ik heb geen familie, Geen vrienden, Eigenlijk helemaal niets en binnenkort ook geen vriendin meer.

Weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen!

Het is zoveel waar mijn hoofd mee zit en eigenlijk heb ik altijd gezegd dit zou ik nooit doen maar deze laatste tijden denk ik maar 2 dingen (zelfmoord) en (waarom) die waarom heeft met zoveel te maken.

Zelfmoord. Er is niets wat me hier houd en doet me zoveel pijn dat er niets voor mij meer is. Ik heb alles al gedaan in mijn leven wat ik wou doen heb een hele mooie gehad dank's mijn stiefvader en die ga ik het meest missen maar mis mijn moeder te veel.

persoonlijke leven (nu) over de hele dag hart aanvallen/Kou aanvallen 3a 5x per dag de laatste tijd men dat doet echt zoveel pijn dat trek ik niet meer.

Aan de mensen die toch denken he jouw ken ik, Het gaat je goed en wie weet zien we elkaar nog een keer in een andere leven.

Ik ben zelfmoord en zeg doei tegen jullie.


Datum:
16-01-2012
Naam:
Zelfmoord
Leeftijd:
32
Provincie:
Zuid-holland

gewoon

heel gewoon ben ik alles kwijt geraakt.
daarom weet ik het niet meer.
en hoeft het voor mij niet echt meer.
daarom noem ik het simpel, er is niets meer.

......
Datum:
16-01-2012
Naam:
verweg
Leeftijd:
38
Provincie:
Anders

24 wat nu?

Een man van 24 , wat nu? geen diploma.. wel een mooie baan met auto van de zaak een leuk salaris en een leidinggevende functie... afgetraind tot 5 % vet , veel modellenwerk gedaan ... maar ontelbaar veel momenten gekwetst en bedrogen zowel met werk als prive... wat heeft al dat matrealistische voor waarde?

Ik kamp nu met vreetbuien , huilbuilen , en constante zelfmoordgedachtes. Alsof alles het tegenovergesteld moet gaan als voorheen. Het nut is weg van alles... geen plezier meer in iets .. overal waar ik kom moet ik een masker opzetten..(figuurlijk) maar waarom begrijp ik nog steeds niet ... iedereen om me heen moet tevreden blijven maar het gaat ten koste van mijn welzijn. Slapen gebeurd al 2 maanden niet echt meer .. hooguit 15 uur per week .. Ik ben nu 24 jaar oud en nu al geen zin meer ... terwijl er veel mensen in mijn omgeving zijn die een gat in de lucht zouden springen als ze mij waren... Toch heel raar gezegd zijn zij gelukkiger dan ik.. het is genoeg ben het zat en kan ook echt niet meer dicht gevoel is in 3 jaar te ver gevorderd en lichaamlijk ben ik nu ook op... Wie wil wel zo leven ?
Datum:
16-01-2012
Naam:
mrmr
Leeftijd:
24
Provincie:
Noord-brabant

Ik weet het niet meer....

Ik ben een goedaardige man... Althans vind ik zelf en heeft tijden geduurd voordat andere mensen dat zagen. Ik was nogal aanwezig en niet altijd de liefste man vanwege mijn scherpe opmerkingen. Mijn te goede baan, en te rijk leven maakte van mij een draak van een vent! Ik ben gaan veranderen toen iemand dichtbij vroeg hou jij eigenlijk wel van jezelf?...... Ja natuurlijk was mijn antwoord maar toen ik thuis kwam en die vraag nog eens door mijn hoofd liet gaan toen barste ik in huilen uit......nee ik ben een lul! Een grote klootzak! Heb wel mijn hele jeugd hard gewerkt maar doe nu net alsof dat mijn gedrag vergoelijkt wanneer ik andere mensen benadeeld! Ik weet niet meer wat ik met mezelf moet doen..... Denk al meer dan 2 jaar hoe ik in godsnaam dood kan gaan Zonder dat mijn ouders of broer gaan denken dat zij ooit iets verkeerds hadden gedaan! Is het erg dat ik liever nu dood ga dan morgen? Ik weet het niet meer...
Datum:
15-01-2012
Naam:
Colombiano
Leeftijd:
31
Provincie:
Utrecht

Dood

Ik zit al 3/4 jaar lang met even grof gezegt een kut gevoel.
Dat gevoel wil ik kwijt.
Ik heb al meerdere keren geprobeerd een zelfmoord poging te doen, maar die zijn mislukt.
Mijn probleem is dat ik me masturbeer en daar van af wil, maar weet niet hoe.
Als ik mij masturbeer kijk ik daar seksfilmpjes bij.
Ik vind mijzelf een vreselijke kut hoer.
Ik wil dat kut gevoel kwijt.
Mijn vrienden zouden mij niet missen.
Ik heb nu een gedachte dat ik wil weglopen, en nooit mee terug wil gaan naar die stomme kut klas waar ik nu in zit!
Ik moest dit even kwijt.
Dankjewel voor deze geweldige site!
xxx
Datum:
14-01-2012
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
11
Provincie:
Limburg

Twijfels...

Hey. Ik was aan het googlen over zelfmoord en kwam terecht op deze site. Ik dacht, als anderen hun verhaal kunnen vertellen, waarom ik dan niet? Een tijdje geleden ben ik gepest, dat duurde maar een paar maanden, maar daarmee begon wel alles. Ik ben sindsdien steeds meer gaan twijfelen over mezelf, over mij uiterlijk, mijn gedrag, mijn gevoelens. Ik ben sindsdien echt nergens meer zeker van. Ook voel ik me altijd alleen, en ik heb niet het gevoel dan mijn 'vrienden' echt om mij geven. Volgens mij gebruiken ze mij. Sinds 1 jaar geleden snijd ik mijzelf ook. Gelukkig heb ik er amper littekens aan over gehouden, en dus hoef ik daarmee niks te verbergen. Maar mijn onzekerheid gaat niet weg. Ik voel me zó erg ongewild. Niemand vind mij aardig, niemand houd van mij, ik doe toch altijd alles fout. Ik weet niet hoe dit verder moet, ik voel me echt verschrikkelijk. En dus is zelfmoord misschien wel de beste oplossing...
Datum:
13-01-2012
Naam:
Liza
Leeftijd:
14
Provincie:
Flevoland

Alleen

Ik voel me heel erg alleen en in de steek gelaten, ik heb nergens meer zin in. Voel me moe en lusteloos. Wil niet meer verder. Alles gaat fout, misschien kan ik maar beter dood zijn. Er is toch niemand die iets om me geeft. Ik zal nooit gelukkig worden en een normaal leven krijgen. Ben een mislukkeling
Datum:
13-01-2012
Naam:
S
Leeftijd:
22
Provincie:
Noord-brabant

hopeloos

waarom heb k zoveel verdriet? ik kanniet zeggen dat ik een slecht leven heb maar door mijn gedrag raak ik vaak mensen in mijn leven kwijt waardoor ik ernaar verlang zelfmoord te plegen. ik heb een 17 jaar lange relatie gehad met een heel lieve vrouw , en met haar heb ik een heelmooie tijd gehad. ik heb haar ook altijd gesteund in haar werk en met het opvoeden van haar kinderen. buiten dat heb ik ook een eigen leven waarin ik mijn eigen vrijheid wil hebben en ik losgelaten wil worden. niet dat ik dan vreemd ga of andere gekke dingen doe, maar gewoon alleen bezig wil zijn. ik heb dat nodig en dit heeft ertoe geleid dat we uit elkaar zijn omdat zij anders dacht en mijn iet vertrouwde. zij dacht bijv datik verliefd was op haar jongere zus wat absoluut niet zo is/was. ik ben apart in die zi dat ik gewoon door iedereen aardig gevonden wil worden en daarin zover ga dat ik mezelf in de financiele problemen help om andere te helpen. als na verloop van tijd de ander mij niet meer als helper/vriend nodig heeft of mij te verstaan geeft dat ik niet meer welkom ben, word ik verschrikkelijk verdrietig en inwendig boos dit loopt soms zo erg op dat ik mezelf op wil hangen of voor de trein gooien. ik ben dan zo verontwaardigd op die mensen dat ik alle controle verlies en dood wil. ik weet ook wel dat ik me opdring aan die mensen en zij geen schuld hebben aan mijn gevoelens, toch geef ik ook hen gedeeltelijk de schuld. nu heb ik ook weer sinds een jaar of 2 een buitenlandse ontmoet. ze is gescheiden en 15 jaar jonger. ze heeft 2 kinderen en ik help haar waar ikook maar kan. heb spullen gekocht voor haar en haar kinderen, duizende euro's bijelkaar. het is niet zo dat zij profiteert van mij, ze is eerlijk en wil alles terugbetalen. ons contact is meestal erg goed maar zij wil vriendschap en ik kan niet meer zonder haar. ik ben stapelverliefd op iemand waarvan ik 99% zeker weet dat het nooit wat zal worden. toch kan ik niet stoppen haar op te zoeken en lieg ik tegen haar dat ik vriendschap genoeg vind, 1 keer in de week zien we elkaar en soms vaker, we kletsen gezellig, zij kan haar verhaal aan mij kwijt en ik voel me in de zevende hemel. als ik echter niks van haar hoor word ik helemaal gek. dit is al verschillende keren gebeurd, soms zegt ze ik bel je deze week maar doet dat vervolgens niet. ik weet dat ze zo is maar word gek en bel haar vervolgens en vraag haar waarom? ik merk aan haar dat ik te ver ga, ze ziet me echt alleen als vriend en stoot haar zo verder af. als ik dan thuis ben maak ik mezelf gek van verdriet waarom kan ze niet van mij houden ? ik hoef niet echt een relatie met haar want ik kan haar niks bieden financieel en ik weet dat ze niet op die manier om me geeft. het enigste wat ik wil is dat ze van mij,mij,mij houdt. dit doet ze niet en ik ga kapot va verdriet. ik voel dat het nooit wat zal worden, maar kan haar niet loslaten. dit doet mij zoveel pijn, plus het feit dat de schulden mij boven het hoofd groeien maakt dat ik niet lang meer zal leven, ik kan niet meer en zie maar een uitweg, de dood. ik weet dat ik niet echt dood wil maar zo verder leven kan ik niet, ik wil geen leven zonder haar dat doet ook teveel pijn maar zo verder met haar af en toe bij mij is ook te pijnlijk, ik geef op alles wat er om mij heen gebeurt , vrienden familie doet me geen zier, alleen mijn oude moedertje en mijn hond en kat houden mij op deze wereld maar ook zij kunnen mij niet helpen gelukkig te worden . dood dood dood is mijn oplossing
Datum:
13-01-2012
Naam:
rien
Leeftijd:
46
Provincie:
Noord-brabant

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.