Alles begon zo een 2 maand geleden, ik was juist terug van het mooie Griekenland, mijn thuis.. Nog geen week later vertrok m'n vriend samen met 6 van zijn vrienden naar Cherso.. Hij boekte de reis toen we al samen waren, dit was een grote steek voor mij, vooral omdat ik naar huis wou, samen met hem. Hij wist natuurlijk niet wat er mij te wachten stond, evenmin deed ik..
Het verhaal begon al een lange tijd geleden, toen mijn meter stierf. Ik zag haar als mijn moeder. Mijn redder in nood.
Toen ik 10 jaar was kreeg ik te horen dat ze kanker had, en elk jaar opnieuw kregen we te horen dat ze sterven zou. 6 jaar aan een stuk.. Elke keer was ze weer sterker dan die kanker! Tot vorig jaar in mei..
Mijn sterke meter vol passie en vuur was veranderd in een vrouw dat niemand herkende, zelf ik niet.. Ze verliet de wereld als de vrouw die ze niet had willen worden. Ze had zich overgeven aan de ziekte die ze had. Ze verliet iedereen, buiten mij..
Zot of een gave? Niemand zal het me ooit met zekerheid kunnen zeggen.
5 maand na haar dood was ze er plots weer. Weer de vrouw die ze was, sterk en vol vertrouwen. Ik was compleet in de war.. Ik bezocht nog maar juist haar graf en nu zat ze naast mij op bed? Maanden lang verzweeg ik het voor de wereld tot ik plots besefte dat het niet normaal was. De enige die mijn pijn en geheim kende, was mijn vriend. En hij liet me in de steek om te gaan feesten en drinken met zijn vrienden, terwijl hij mijn gevoelens kende. Ik liet het aanslepen tot nu..
Nu ben ik het meisje dat niemand nog herkent, die geworden is wat ze niet wou zijn. Het meisje met de 'donkere' gedachten. Het onderwerp voor praters.
Mijn dag bestaat uit slapen, wenen en piekeren, meer als dat doe ik niet.
Toen m'n vriend één dag weg was naar Cherso besloot ik mijn echte moeder de waarheid te vertellen over wat ik zag.. Zij begon meteen te roepen dat ik gek was en belde de dokter. Na een lang gesprek met de dokter was die er van overtuigd dat ik opgenomen moest worden omdat ik suïcidaal gedrag vertoonde. Niet lang daarna moest ik praten met allerlei dokters, psychiaters en sociaal werkers. Het enige dat ik tot nu toe hoorde is: je hebt een psychose en een depressie. Je hebt dringend hulp nodig.
Hier zit ik, in mijn kamer, nog steeds depressief en zonder hulp. Het liefst van al zou ik afscheid nemen van heel de wereld en doen wat ik nu al 1.5 maand doe: slapen.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.