Het is niet eerlijk en dat zal het ook nooit worden.
Al heel lang voel ik me veel minder dan mijn zus. Zo voel ik me niet alleen, dat ben ik waarschijnlijk ook. Niet dat het een feit is, maar dat blijkt uit heel veel verschillende dingen in mijn leven.
Zij mag alles. Ze heeft een iPod, een eigen laptop, een grote eigen slaapkamer, ze is op vakantie geweest in Zweden en in Denemarken. Ze gaat binnenkort nog even naar Amsterdam en daarna mag ze naar Londen.
Ik heb een laptop van school.. Niet van mij. Ik heb een kleine kamer waar weinig aan is gedaan. Ik ben nog nooit verder geweest dan net over de grens in Duitsland voor misschien net vijf uurtjes om in een park te zijn.
Misschien is het niet met elkaar te vergelijken. Sommige mensen krijgen ook gewoon meer, toch? Maar daar krijgt de ander ook iets leuks voor terug, toch?
Niet dat ik daar veel verstand en ervaring mee heb, want bij mij is dat in geen geval zo.
Nog een voorbeeld dat mijn leven veel minder belangrijk is dan dat van mijn zus.
Nog niet zo lang geleden waren de examenstunts bij ons op school. We mochten al super vroeg naar huis. Iedereen gaat vol vreugde weg. Ik wist al dat ik even zou moeten wachten, want mijn moeder werkt 's ochtends. Ik was niet de enige die even moest wachten, er waren wel een paar meer. We waren verplicht buiten te wachten want binnen was het feest. Na een kwartier regende het. Na nog tien minuten was iedereen al opgehaald. Ik stond daar, nat en wachtend. Ik ging ergens zitten vlak voor de school. Na een uur te wachten was er nog niemand om mij op te halen. Ik had geen geld voor de bus (de bus prijzen zijn omhoog gegaan). Toen zag ik sommige leraren verkleed de school uit lopen en niet veel later ook alle leerlingen. Ik zat daar nog steeds. Ik werd letterlijk uitgelachen door die mensen.
Ik heb uiteindelijk twee en een half uur moeten wachten, helemaal alleen en in de regen.
Waar was mijn zus? Die was gewoon al thuis natuurlijk.
Of nog een voorbeeld.
Ik had een perkplantenverkoop op school en ik was verplicht aanwezig. Ik heb daar vijf uur lang in de brandende zon gestaan, waar ik helemaal geen problemen mee heb. Maar dan als het voorbij is en je weer moet wachten (niet zo lang dit keer) dan word je het echt wel beu. En als je moeder er dan is en je zus zit ook in de auto. Je stapt in en niemand die iets tegen je zegt. Ze hebben alleen oog en oor voor elkaar, maar niet voor mij. Ja, hallo, leuk dat je zo veel interesse in me hebt. Ik had net een geweldige dag! Ja, leuk hè?
Niet dus.
En als we gaan eten. Hé, wil jij nog wat extra eten? Wil jij het grote stuk vlees? We hebben hier nog maar één van, wil jij die?
Ja, die wil ik wel, maar nee, de vraag was niet voor mij maar voor mijn zus.
Of toen ik een grap maakte en mijn ouders boos werden. Dezelfde grap die mijn zus maakte, maar zij kreeg er geen problemen mee.
Waarschijnlijk denk je: je stelt je aan en bent gewoon jaloers.
Ja, ik ben jaloers. Maar als dat hierboven je hele leven al door gaat? Dan is het geen jaloezie meer. Je begint te geloven dat je minder waard bent dan je zus. Je went er wel wat aan, maar dan komt er weer een schepje boven op.
Al vaak huil ik me zelf in slaap. Ja, daar heb je weer zo'n huilebalk. En iedere ochtend word ik wakker en denk: Ik leef nog steeds op geleende tijd, ik had er al lang niet meer hoeven te zijn.
En dan weer een dag minder gewaardeerd, en minder geliefd.
Iedere keer hetzelfde, maar dan net iets anders.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.