Hoi,
Mijn naam is Paul,
34 en trotse vader van 2 kinderen (1, en 7).
Ik zit nu al sinds 2002 in theraphie vanwege een combinatie van hevige Borderline en andere persoonlijkheidstoornissen. In de eerste paar jaar was ik vooral depressief en bezocht ik verschillende psychiaters, uiteindelijk kwam ik bij het GGZ terecht. Waar ik een dikke 2 jaar therapie gevolgd heb. Omdat de situatie vaak niet uit te houden was greep ik naar de alcohol, maar dat zorgde er juist voor dat mijn emotionele uitbarstingen nog heviger werden, ik begon en schreeuwen mezelf te branden en te snijden, mijn linker arm is een zooitje! Na één woede-uitbarsting in een MBT-groep werdt mij de deur gewezen. Ik was alleen maar aan het schelden, wél op iedereen om me heen, maar daar bleef het dan wel bij, geen geweld ofzo. Ondertussen hadden mijn twee oudere zussen me al (viavia) laten weten niet meer met mij om te kunnen gaan, al m'n vrienden was ik al kwijt, en voor nieuwe contacten maken ben ik als de dood. Toen ze me bij het GGZ de deur wezen, én zelfs mijn Psychologe, waar ik zo'n grote vertrouwensband mee opgebouwd had in twee jaar tijd, liet plots niets meer van zich horen, zelfs niet na al m'n smeek mailtjes. Terwijl zij niets met de situatie te doen had.
Dat ik me verlaten en veraden voelde is niet zo moeilijk te snappen, denk ik.
En toen begon de agressie, de woede, ik ben vaak een bom die op klappen staat, nu al 2,5 jaar. Ik heb verschrikkelijke uitbarstingen thuis bij m'n gezin, m'n vrouw krijgt het vaak verschrikkelijk te verduren, zelfs m'n oudste zoontje heeft soms onder mij te lijden, al heb ik hem gelukkig nog nooit iets lichamelijks gedaan. Helaas kan ik dat voor mijn vrouw niet zeggen, al heb ik haar nóg niet geslagen, wel heb ik haar al vele malen vastgegrepen, door elkaar geschud, geduwd en helemaal verrot gescholden.
Omdat zij mijn enige uitlaadklep is, (therapeuten zeggen bijna nooit de dingen die je kwaad maken), mijn ouders hebben ook al aardig wat met me meegemaakt onderhand.
Ik wilde me voor intensieve therapie laten opnemen in Oegstgeest, maar daar mocht ik niet heen vanwege m'n woede. Dus werdt ik naar de Waag gestuurd, waar ik nu nog zit. En ze helpen me wel met m'n agressieve aanvallen thuis, wat natuurlijk héél belangrijk is, maar het stukje waar ik elke morgen opsta met de gedachte; jezus, was ik maar dood, daar zijn ze niet echt de instelling voor, het maakt ze wel erg angstig.
Ik wil dit leven niet, vooral niet voor mijn gezin, ik haat mezelf ontzettend veel, maar ik haat de wereld om mij heen net zo veel omdat ik het onderhand niet kan uitstaan dat ik niet gewoon kan zijn als een ander. Nee ik heb geen dodelijke ziekte, had ik het maar. Maar een ziekte is het zeker wel, en alleen ik voel hoe dodelijk het soms kan zijn, hoe hopeloos het er allemaal uit ziet. Ik heb het gevoel dat ik een keuze moet maken, óf mijn gezin in de steek laten en een kluizenaar worden, of de dood. Alleen ben ik ook nog eens als de dood voor wat voor schade ik zou aanrichten met mijn zelfmoord. Ik wenste dat iedereen mij plots zou vergeten, en dat ik het zonder schuldgevoel zou kunnen doen, maar ja, sprookjes zijn sprookjes...
En ondertussen blijft die stem in mijn hoofd maar zeggen; Doe het gewoon, en speur ik het internet af naar dé perfecte zelfmoord methode en fantaseer ik constant, elke dag wel, over verschillende zelfmoord scenario's, waarbij ik de trauma's voor eventuele getuigen zorgvuldig analyseer, en afweeg. Ik word er echt nóg gekker van, en het voelt letterlijk alsof ik verdrink!!
HELP ALSJEBLIEFT!!!!
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.