Ik ben een meisje van 15 jaar en op het eerste gezicht lijkt mijn leven perfect te zijn. Mijn ouders zijn nog bij elkaar en houden van elkaar, ik heb een oudere zus waar ik goed mee op kan schieten, woon in een groot huis, heb lieve vrienden, enz. Op het eerste gezicht is er dus niets aan de hand, maar ergens diep vanbinnen zit er toch altijd een gevoel wat ik kwijt wil.
Van nature ben ik altijd al onzeker geweest, maar omdat ik op de basisschool erg gepest ben, is dat alleen maar erger geworden. Ik durf bijna niets meer te zeggen of te doen. Dit zorgt ervoor dat mensen mij beginnen te mijden, wat alles natuurlijk erger maakt.
Sinds drie jaar heb ik zelfmoord gedachtes en sinds twee en een half jaar ben ik depressief verklaard. (Ze denken dat ik dat al vanaf mijn achtste ben.) Twee jaar geleden heb ik mijn eerste (van de zes) poging gedaan. Het litteken in mijn hals is nog steeds goed zichtbaar. Als mensen mij vragen wat het is en hoe ik eraan kom, lieg ik liever dan dat ik de waarheid vertel. Ik vind het moeilijk om over mijn gevoelens of zoiets dergelijks te praten.
Ook snijd ik mezelf. Meestal doe ik dat op mijn bovenbenen of buik/rug. Dat valt minder op. Het is voor mij een uitweg om even van de pijn weg te kunnen. Ook al is het maar voor drie seconden, je denkt even nergens meer aan.
De medicijnen die ik slik tegen mijn depressie helpen niet echt en maken me alleen maar misselijk en duizelig. Ook de gesprekken met mijn psycholoog en psychiater helpen niet. Ik krijg hierdoor het idee dat ik mijn ouders alleen maar op de kosten jaag, wat ik natuurlijk niet wil.
Zoals ik al zei heb ik zes pogingen gedaan om mijn leven te beëindigen. Na de vijfde poging ben ik ingestort waar een groep vrienden bij was. Ik heb uren gehuild. Toen ik weer thuis was heeft een goede vriend van mij gebeld. Hij vertelde dat hij ook depressief was geweest en hij dacht dat ik dat ook was. (Niemand wist het.) Ik zei dat hij gelijk had, want dat was ik ook. Hij bood aan om me te helpen, met bijvoorbeeld gesprekken. Ik heb een paar keer met hem gepraat, maar ik durf niet echt hele diepe gesprekken te voeren, omdat ik bang ben dat hij weer depressief wordt. Het is het niet waard om hem weer door deze hel te laten gaan, alleen om mij even verlichting te bieden. Ik zou liever sterven als dat het zou kunnen voorkomen.
Soms weet ik echt niet meer wat ik wil. Aan de ene kant wil ik heel graag aan deze hel ontsnappen, maar aan de andere kant weet ik ook dat mijn familie er heel veel schade aan zal hebben. Ik denk niet dat ze het helemaal begrijpen. Ook zou het niet goed zijn voor de dreigende depressie van die vriend. Hij probeert me echt te helpen. Ik weet het allemaal niet meer.
Heel veel sterkte en ik hoop dat jullie er steun aan zullen vinden als je je verhaal hier deelt.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.