Mijn naam is Luna en ik ben een ongelukje. Het was niet de bedoeling om mij op deze wereld te zetten maar het is toch gebeurd. Ik heb mijn eerste 2 levensjaren doorgebracht in een huis vol ruzie, waarna mijn ouders uit elkaar gingen. Ik ging samenwonen met mijn moeder maar er bleef veel ruzie met mijn vader. Hij wilde mij niet zien ze eerste 4 jaar van mijn leven. Na 4 jaar moest en zou ik elke week bij hem slapen van hem. Elk weekend was vreselijk, hij zorgde niet goed voor me, liet mij snachts alleen buiten zitten als hij op stap ging. En gaf me geen eten en drinken. Ook mocht ik hierover niks tegen mijn moeder zeggen. Hij nam me elk jaar 3 keer mee op vakantie naar het buitenland waar ik vervolgens als 6 jarig meisje huilend langs de snelweg in barcelona liep in de hoop dat een auto me dood reed. De vakanties waren het ergste, ik werd aan mijn lot over gelaten in een land waar ik de taal niet sprak, ik mocht niet mijn eigen kleren aan maar moest korte rokjes en strake topjes aan van hem en zijn vrienden. Ik mocht nooit naar de wc, als ik vervolgens in mijn broek plaste kreeg ik een schop of een duw. Als ik niet precies deed wat hij wilde kreeg ik straf. Ik moest bijvoorbeeld over het hete strandzand in frankrijk lopen tot mijn voeten haast verbrand waren.
Bij mijn moeder thuis was het gelukkig wel gezellig. Tot zij een nieuwe vriend kreeg waar zij ook zwanger van raakte. Dit bleek achteraf een drugsverslaafde te zijn. Hij zat vast en ik en mijn moeder konden het samen met mijn zusje uitzoeken. Mijn eerste zusje was altijd ziek. Ze heeft het eerste jaar van haar leven in ziekenhuizen doorgebracht, dit was een vreselijke tijd. Ik dacht elke dag aan doodgaan omdat ik zo niet verder wilde. Ik zat toen in groep 3 waar ik elke dag gepest werd. Ik werd uitgescholden en in elkaar getrapt. Mijn spullen werden kapot gemaakt en ik werd uitgelachen. In groep 5 zijn wij (ik, mijn moeder, en mijn zusje) verhuisd en ik kwam op een andere school terecht. Het pesten werd hier minder maar ik had nog steeds geen vrienden en werd overal buitengesloten omdat ik anders was dan de rest. Het contact met mijn vader werd steeds minder en ik vluchte vaak naar mijn oma als mijn ouders weer ruzie hadden. Mijn oma was een geweldig persoon in die tijd, zij was er altijd voor me en ze begreep mij altijd.
Toen ik in de 2e klas van de middelbare school zat kreeg mijn moeder weer een andere vriend. Hier kreeg zij weer een kindje mee. Ook deze man liet het afweten en we bleven met zijn 3en achter. Ook mijn 2e zusje was een probleemkindje. Weer een hel van ziekenhuistijden. Het leven stond op zijn kop. Ook in deze tijd werd ondekt dat mijn moeder een ernstig hartprobleem heeft, elke week ambulances voor de deur. Mijn moeder sliep niet doordat ze alles alleen kon doen, ze werd psychotisch en jeugdzorg kwam in actie... Wat een vreselijke instantie. Er werd geen hulp aangeboden maar alleen verteld wat mijn moeder allemaal wel niet verkeerd deed. We hadden bijna geen geld, konden de rekeningen niet betalen en het gas water of licht was dan ook vaak afgesloten. Dit was toch wel echt het vreselijkste jaar van mijn leven. Alles stond op z'n kop en niemand hielp ons. Elke dag was een hel en ik had veel ruzie met mijn moeder. In deze tijd begon ik met roken, ik had het gevoel dat er niemand voor mij was, werd nogsteeds gepest en zag niks meer zitten. Ik had in die tijd helemaal geen contact meer met mijn vader.
Een jaar later overleed mijn oma aan een hersenbloeding. Dit was voor mij de druppel, zij was mijn enige vriendin en nu had ik niemand meer. Ik zocht hierna de verkeerde mensen op waardoor ik ook begon met blowen. Het bleef niet blij blowen want het liep uit de hand tot hard drugs. Mijn moeder werd depressief en ziet het leven niet meer zitten. Dit roept ze dan ook dagelijks. Ze verteld mij elke dag dat ze hoopt dat ze niet meer wakker wordt morgen. Ik en mijn zusjes hebben alle 3 geen contact met onze vaders en ik heb hier heel veel verdriet van. Mijn moeders depressie kan ik niet meer aan, ik wil alles vergeten waardoor ik elke avond aan het blowen ben. Ik weet waar ik mee bezig ben, ik vind mezelf triest, ik weet dat ik hier niet verder mee kom maar ik kan er na 2 jaar nogsteeds niet afblijven. Ik probeer al zo lang mijn moeder gelukkig te maken maar het lukt me gewoon niet. Ik heb mijn hele leven mijn best gedaan en er is niks van gekomen. Sinds een half jaar heb ik het opgegeven en ben ik gaan leven voor anderen. Ik zou er niet meer willen zijn, maar er een einde aan maken kan niet. Ik zou voor te veel problemen zorgen en dat kan ik niemand aandoen. Ik probeer mezelf overeind te houden op de verkeerde manier. Als ik boos ben uit ik het op mijn eigen lichaam en als ik verdrietig ben kan ik niet van de drank en drugs afblijven. Ik heb nooit echt vrienden gehad en dit doet me zoveel pijn. Zolang ik niet nuchter ben kan ik alles vergeten. Dan denk ik niet aan hoe vreselijk dit leven eigenlijk is en ben ik even weg uit deze hel. Zo wil ik niet verdergaan. Ik weet niet meer wat ik moet en ik denk er elke dag over na om er een einde aan te maken. Ik weet dat ook dit de oplossing niet is, maar wat is wel de oplossing? Ik zie het niet meer zitten om zo verder te leven.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.