Het begon allemaal, in groep 8..
Mijn vriendin en ik hadden het gewoon zo luchtig, wel eens over mensen die zichzelf snijden. We hadden veel problemen in groep 8 en veel dingen gingen fout. Toen ik in de eerste zat moest ik steeds terugdenken aan zulke dingen, en langzaamaan ging het steeds slechter.. Ik kreeg gevoelens die ik zelf niet begreep, en dat werd steeds erger. Ik kreeg het gevoel dat ik mezelf niet meer was, mezelf niet meer kende.. Ik dacht dat het aan de puberteit lag ofzo, of dat ik maar ongesteld moest worden. Todat het erger werd.. Ik las op Cu2 over een meisje dat zichzelf sneed, en plotseling dacht ik weer aan de gesprekken met een vriendin uit groep 8.. Mensen snijden zichzelf om zich goed te voelen, om spanning weg te nemen. Dat was voor mij een mooie zet om dat eens te proberen, want wie was ik? Ik kende mezelf niet, en het was gewoon alsof ik in mijn hoofd gedwongen werd. Dat was de eerste keer dat ik sneed, en het deed verschrikkelijk zeer. Toch voelde het goed om het bloed te zien stromen. Langzaamaan werd het steeds meer, en ging ik me allerlei dingen in m'n hoofd halen..
Ik had (en dat heb ik nog steeds heel sterk, dat is de laatste tijd steeds verergerd) het idee dat er niemand is die echt om me geeft. Ik heb wel vrienden waarmee ik omga, maar ik kan mezelf niet zijn. Ik zie hun niet echt als vrienden, want ik kan ze niets vertellen. Ik zou willen dat ik mezelf kon zijn, maar dat kan ik niet.. Eergisteravond hadden we een feestje van m'n beste vriendin. Het was heel gezellig, en we kwamen uit op handlezen. Ik heb me daar een paar jaar terug in verdiept, met levenslijn, hartlijn en hoofdlijn, wat dat betekende enzo, en dus ging ik dat doen. Toen vroegen ze het over mijn hand, en ik vertelde precies hoe ik was; Stil, rustig, op mezelf en moeilijk praten over dingen. Ze schoten allemaal in de lach, omdat ik zo totaal niet was volgens hun. Nou, dus wel.. Ik vertel nooit niemand iets, ik ben het liefst alleen, enz. Maarja, zo doe ik niet, ik ben druk, altijd met mensen enz. Ik wou dat ik mezelf kon zijn.. Maar langzaamaan ben ik steeds meer gaan geloven dat ik op mezelf gericht ben, dat ik niemand heb, en niemand om me geeft. M'n vader schreeuwt om het minste of geringste om me, m'n zusje mag altijd veel meer dan ik mag, en van m'n moeder mag ik al helemaal niets. M'n broer heb ik nooit gekend, hier denk ik de laatste tijd ook veel aan. Ik ben er van overtuigd dat er iets verkeerd aan mij is, iets fout, en dat ik R. niet gekend heb, als straf. Mijn andere broer heeft het idee dat onze familie 'vreemd' voor hem is, en komt niet vaak meer. Niet eens meer op de verjaardag van onze vader! Mijn vader vierde zijn jubileum en we gingen uit eten. Iedereen was er, behalve hij.. Mijn neefje en nichtje zijn mishandeld, en die woonden verder weg (België). Daar kwamen wij niet zo vaak, omdat mijn moeder het geen fijn idee vond als ik zo een hele dag alleen was ofzo, omdat ik toen nog jonger was.. Daardoor kwamen we er niet vaak. Toen mijn moeder hoorde wat er gebeurd was, en dat ze uit huis waren geplaatst, had ik meteen het idee dat ze mij de schuld gaf. Niet zozeer van wat er gebeurt was, maar dat we het niet gemerkt hadden. Ze zei dat als we er vaker zouden komen, dat het gemerkt zou zijn. Ze zegt niet: Lieke, het is jou schuld, maar ze zegt: 'als we er vaker zouden komen.' En door mij, omdat ik niet mee wilde, gingen we niet zovaak.. Zo alles waren voor mij de druppels, om een einde aan m'n leven te maken.. Ik vond een doosje slaappillen, en nam er 13 in.. Ik ging op m'n bed liggen, met een brief onder m'n kussen. Opeens werd ik heel erg bang. Wat had ik gedaan!? Ik lag op mijn bed, te wachten op de dood.. Ik raakte in paniek, en rende naar de wc en stak m'n vinger in m'n keel.. Ik had ze niet kapot gekauwd, dus ik kotste net zolang totdat ik 13 pillen uit zag komen.. Ik ging weer terug naar boven, en verscheurde de brief.. Ik was ongeloofelijk bang van mezelf.. Hierdoor ging ik nog meer snijden, ik haat mezelf, ik vind mezelf lelijk enz. Mijn vriendin weet het, en ze snapt het niet.. Als mensen mij zouden zien zoals ik mezelf zie, zou ik niemand meer hebben.. Ook doordat ik mezelf meer sneed, vond ik dat ik het leven niet waard was.. Dit keer, vond ik, dat het echt moest, en niet zo'n slappe actie als de vorige keer.. Ik besloot m'n polsen door te snijden, dan hoefde ik niet te wachten, dat voelde ik niet, omdat ik het mes gewend was.. Ik zou vanzelf leegbloeden.. Ik schreef een brief, waarin ik zei dat ik het leven niet waard was, en dat ze vooral geen tranen moesten laten om mij.. Ik had het beter nu, ik zou gelukkig zijn.. Ik sneed m'n polsen door, met een gevoel, wat ik al zo'n 2 jaar niet meer had gehad; geluk.. Ik weet er niet veel meer van, alleen dat alles zwart werd, en dat ik een vreemd, fijn gevoel kreeg..
Daarna werd ik wakker met een misselijk gevoel in m'n polsen, in het ziekenhuis.. Ik dacht; is dit waar je heengaat als je dood bent? Ik keek langs me, en ik zag m'n beste vriend daar zitten.. Ik was helemaal verward, en ik vroeg waar ik was.. Hij vertelde me, dat ik m'n polsen had doorgesneden, en dat m'n zusje me had gevonden.. Ze had mijn ouders gebeld, en meteen 112..
Ik voelde me vreselijk, nu was ik nog niet van alle ellende af!! In het ziekenhuis heb ik verschillende keren geprobeerd de hechtingen eruit te halen, of mezelf los te krijgen van de bloedtoevoer.. Toch heb ik dit overleefd..
Niemand weet dit, althans, bijna niemand.. Ik snijd nog steeds, zoveel als het mogelijk is.. Ik heb nog steeds zelfmoord neigingen, ik weet dat niemand om me geeft, en dat niemand me kent.. Ik ken mezelf niet eens.. Ik vraag me af hoe het nu verder moet, wat ik met mezelf moet doen!? Ik denk dat het misschien een reden heeft dat het 2 keer niet is gelukt, misschien ben ik hier voor een doel.. Maar toch, baal ik enorm, ik wil echt dood.. Ik wil hier niet meer zijn..
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.