Hallo,
Mijn naam is Sharony. Ik ben 17 jaar en in een klap diep ongelukkig geworden. Het begon allemaal 7 jaar gelden. Ik en de rest van mijn gezin kregen te horen dat mijn moeder baarmoederhals-kanker had. Na een zawre operatie zeiden de artsen dat ze genezen was, maar ze moest nog wel 5 jaar lang voor controle komen. Pas na die 5 jaar zou ze volledig genezen worden verklaard. Nog geen 4 jaar later kreeg mijn moeder borst-kanker. na een borstamputatie ging het weer beter met haar. Nog geen jar later kregen we te horen dat mijn moeder ongenezelijk ziek was geworden. Ze had uitzaaiingen naar de botten. Ik geloofde het niet. Mijn moeder was een doorzetter en had deze ziekte immers al 2 keer eerder overleefd. Waarom zou ze dat nu niet kunnen? Helaas was mijn hoop voor niets. Ze overleed op 10 september 2002, 2 dagen na mijn verjaardag. Ik en mijn vader bleven alleen achter. Net toen ik dacht dat ik mijn leven weer een beetje op kon pakken, werd mijn vader opgenomen met een hartinfarct. 2 dagen later overleed ook hij, een half jaar naar mijn moeder. Ik had er nooit aan gedacht dat mijn vader ook dood zou kunnen gaan. ik kwam in een pleeggezin. Ik had een voogd die zei dat ze een goede vriendin van de familie was en dat geloofde ik, ik vertrouwde haar en heb toestemming gegeven om haar tot voogdes te benoemen. Ik heb anderhalf jaar lang in een pleeggezin gewoont die ik zelf had uitgekozen. Ik wou namelijk mensen die ik kon vertrouwen. Ik leefde al die tijd van 90 euro per maand. Ik dacht dat er niks aan de hand was. Tot de vader van mijn toen nog vriend uit had gezocht hoeveel geld er voor mij binnen kwam. En dat was heel wat meer dan 90 euro. Ik ben daar weggegaan en ben toen bij de ouders van mijn vriend gaan wonen. hij had het net daarvoor uitgemaakt. En als je denkt dat het niet erger kan krijgt hij met mijn ex. De Jongen die hij het meeste verafschuwde in onze relatie. Nu gaat hij doodleuk alle dingen doen die wij eerst hadden alsof het allemaal nikx heeft voorgesteld. Af en toe wou ik gewoon dat ik voor even alles achter me kon laten, maar dan ben ik weer bang dat het dan zo'n fijn gevoel geeft dat ik nooit meer hier naar toe terug wil. Ik weet zeker dat als ik de moed er voor heb het me geen moeite zal zorgen. Ik heb het gevoel dat ik steeds maar weer gestraft wordt voor iets waarvan ik niet weet wat ik gedaa heb. alsof ik alle leed van dewereld moet dragen. Als ik huil lucht het niet op. Als ik plezier maak voel ik me daarna nog kutter. Is het dan zo raar dat ik hier weg wil?
Sharony
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.