Ik was 16 toen ik mij het eerste depressief voelde. Depressief is relatief, het is een woord met een slechte connotatie. Men maakt zich echter belachelijk door te zeggen dat men depressief is. "Het is iemand die om aandacht schreeuwt" zeggen ze. Hoor ik al heel mijn leven. Volgens mij zit dat in iemand zijn genen. Ofwel heb je geluk dat je dat karakter niet hebt en heb je vechtlust ofwel blijf je bij de pakken zitten.
Toen ik 16 was begon alles te mislopen, werd regelmatig gepest, eigenlijk al van de lagere school maar op zo een leeftijd dacht ik daar niet dieper over na. Ook in het middelbaar werd ik af en toe gedpest om de belachelijkste reden want ik vond mezelf niet anders dan de rest. Ook mijn ouders hadden altijd ruzie en mijn vader sloeg mijn moeder en ik. Mijn vader zag me niet graag, hij zei het mij ook rechtuit. Had toen ook m'n eerste vriendje die aan de drugs zat. Ben er wel zelf van weggaan maar al die situaties hebben er voor gezorgd dat ik 2 jaar ben blijven zitten in het humaniora waardoor ik dan te oud was om naar de hogeschool te gaan en de kans niet echt gekregen heb. Ik wou zo graag maatschappelijk werker worden maar werken én studeren lukte me niet. Dus ben ik maar gestopt. Toen had ik op dat moment zelfs een relatie waar die gast me misbruikte en me kwetste. Op dat moment dacht ik terug aan zelfmoord, was toen 20 en voelde me belachelijk dat ik nog zo puberale neigingen had "zoals iedereen het zo mooi kan verwoorden" Op dat moment zijn mijn ouders ook effectief uit elkaar gegaan en mijn vader heeft me ook gezworen dat hij mij nooit meer wou zien want alles was mijn schuld en ik was het niet waard van geboren te worden. Dit is nu 2jaar geleden.
Nu woon ik samen met een schat van een gast. Hij doet heel veel voor mij maar 't gaat nogaltijd niet met mij. Ik vind mijn droomjob niet, mits ik mijn hoger diploma niet gehaald heb. Ik heb al verschillende jobs gedaan en het lukt wel over even maar net nu ook in mij goe voelde bij mijn job word ik gepest op het werk. Ik vraag mezelf soms af wat k deze wereld misdaan heb om dit allemaal tegen te komen. Hoewel ik niet te klagen heb andere mensen hebben het nog veel erger maar toch overstijgd het gevoel op ongeluk. En ja sinds mijn 16 denk ik al aan zelfmoord maar allekeren dat ik het wou doen had ik het lef niet omdat k te gelovig ben, ik geloof nl dat als je zelfmoord pleegt, als een geest tussen twee werelden blijft hangen omdat je het recht niet hebt om er zelf een einde aan te maken. Dus ik weet het ook dat ik het nooit zal doen. Maar ik had gehoopt dat het gevoel van zelfmoord ging weggaan met de jaren. Dus niet. Daarom dat ik soms ook denk dat het in het karakter zit. Ik ben zelf nooit in behandeling gegaan omdat er mij ook niemand ooit heeft gezegd dat het moest. Toen ik tiener was zei iedereen wel dat het apekuren waren en nu zeggen ze dat ik maar meer op mijn tanden moet bijten want that's real life.
Thx maar had het me wel ander voorgesteld.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.