Hallo allemaal,
Ik herken het probleem van Stefan. Ik heb ook nooit iemand tot mij toegelaten. Ik ging altijd met mensen oppervlakkig om. Ik studeerde rechten en probeerde maar een zo perfect mogelijk leven aan te gaan.
Nu ontmoette ik op een dag een meisje. Ze werd dan ook mijn vriendin. In het begin was het moeilijk voor me om me voor haar te openen. Maar uiteindelijk liet ik me ook maar over aan de verliefdheid. Ik vertelde al dat ik zo'n perfect mogelijk leven probeerde te leiden. Dus heb ik me ook helemaal seksueel onthouden van meisjes. Ik heb veel kansen gehad, maar ik wilde wachten tot het juiste moment. Bij haar had ik dat eindelijk gevonden.
Het meisje had zelf ook veel problemen. Ze sneed vroeger in haar zelf en ze heeft anorexia gehad. Hierdoor ontstond er veel miscommunicatie tussen ons en stond onze relatie op los zand.
Na een half jaar leidde dit tot een probleem en ik werd kwaad op haar. We gingen een gesprek voeren. En hierbij kwam er uit dat ze na een maand dat we een relatie hadden gehad, dat ze op een festival met ze in dronken toestand met een andere jongen had gezoend en seks had gehad, 's ochtends had ze ook nog in nuchtere toestand met hem gezoend. Ze vertelde me dat ze in de in de tijd voordat ze vreemd was gegaan enorm verliefd op me was, maar dat ze toen wist dat het nooit iets zou kunnen worden tussen ons.
Het rare is dat ze me in de tijd dat we een relatie hadden had verteld dat het niet ging om een perfect leven, maar om een gelukkig leven. Ik stopte dan ook met mijn rechten studie en ging geschiedenis studeren. Nadat we uit elkaar waren gegaan, hadden we nog een gesprek en dit luchtte een beetje op. Later kwamen er veel vragen vanuit mezelf naar boven en ik probeerde met haar weer een gesprek te krijgen. Helaas wilde ze dit niet. Ze vond dat de wond te vers was. Ze zei dat ze van me hield, maar dat ze iets aan zichzelf moest doen en dat ze tijd voor zichzelf nodig had, en dat ik door moest gaan.
Dit probeerde ik dan ook, ik ging weer alles doen wat ik in de tijd met haar gemist had. Mijn contacten met mijn vrienden werden weer beter. Mijn studie loopt nu perfect en ik heb ook geen problemen om een ander meisje te vinden. Het idiote is dat ik nu het perfecte leven heb en ik zou eigenlijk zo gelukkig als wat moeten zijn. Maar het verdriet overheerst het van het geluk. Ik hou nog steeds van dat meisje en ik zie niet in waarom zij niet met mij verder wil. Ik zie wel in waarom ik niet met haar verder zou moeten, maar ik wil juist wel verder met haar. Ik zit nu dan ook al twee maanden te denken aan zelfmoord. En ik heb overwogen dat ik het wil doen. Ik zie namelijk nergens meer het nut van in. Je krijgt geluk en dit geluk gaat toch weer kapot. Ik wil niet dat ik wanneer ik oud ben terug kijk op mijn leven en denk dat ik er toch beter niet aan had kunnen beginnen.
Ik zie het meisje op 17 januari weer, we gaan dan onze laatste spullen uitwisselen. Ik ga haar opbiechten dat ik nog steeds iets voor haar voel. Ik weet dat ze gaat zeggen dat ze niet met me door wil en dat ik door moet gaan met mijn leven. Het probleem is dat ik niet meer in zie waarom ik door zou moeten gaan. Waarom moet ik door? Puur en alleen dat andere mensen er verdrietig om worden? Ik weet het allemaal ook niet meer.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.