Ik heb eigenlijk echt nooit geleeft.In de zin van,écht geleefd.
Mijn vader is(of was) manisch depressief,mijn moeder die ook niet helemaal 100 is en ik vermoed dat ze borderline heeft,is hiervan de oorzaak,Alles was wel oké totdat ik ongeveer 4was en hij zijn medicijnen niet meer nam en cocaine begon te gebruiken.Hij hield niet van me & liet dat duidelijk merken.Achter af heb ik nog wel eens medelijden met hem omdat mijn moeder de oorzaak is van waarom hij zo is.Dus kan je wel nagaan hoe erg zij is.Thuis ben ik van mijn 5e to ongeveer 9e in aanraking geweest met mijn vader,terwijl ze al sinds dat ik 4 was gescheiden waren.Ik werd mishandeld en toen hij ook bij mn moeder begon had ze er ineens genoeg van en gingen ze scheiden..Hij is ons blijven achtervolgen en heeft vaak geprobeert mij mee te nemen om mijn moeder pijn te doen.Mijn moeder was inmiddels óók aan de drugs en had allemaal foute vrienden en ik was in een foute omgeving.Zegmaar een crimineele omgeving,met drugs en moorden en dat soort gedoe..Meemaken dat iemand dood gemaakt word door schulden is ook niet echt prettig..Ik ben toen ook een heele tijd niet naar school geweest omdat we gewoon niet meer thuis kwamen soms,daardoor heb ik helemaal geen vrienden gehad in die tijd en voelde me niks.Ik ben ook op mn 9e misbruikt door mijn toenmalige 'stiefbroer'.Ik zit er niet heel erg mee,voel me alleen heel vies en smerig enzo.Ik heb meegemaakt dat de vriend van mijn moeder een badtrip had van de GHB en helemaal ging flippen waardoor ik samen met een hond buiten 2dagen heb rondgezorfen..Na een tijdje ben ik bij mij oma gaan 'wonen' voor 6maandjes ofzo,omdat ik toch ooit naar school zou moeten..En mijn oma en opa wonen naast mij dus bemoeien zich veel met alkles enzo ook omdat ik geen vader heb,ze steunen me af en toe wel..Maar soms boren ze me ook gewoon de grond in.In die tussentijd had mijn moeder een nieuwe vriend gekregen,iemand die 10jaar jonger was en óók aan de coke.En ik mocht 'gezellig' bij hun blijven slapen met mijn verjaardag en ik dacht echt dat het leuk zou worden..Maar die vriend was heel erg jaloers ofzo..zo leek het in ieder geval hoe hy deed tegen me en me een klap gaf enzo terwijl hij dat recht niet heeft!Het was een smerige vent enzo..Laat ik het daar ook maar op houden.Nadat ik een week daar heb geslapen ging ik weer naar mijn oma.En daar had ik het eigenlijk best goed :) Alleen werd ik gepest en had ik niet echt veel vrienden,geen sociaal leven eigenlijk.Mijn moeder is er toen achter gekomen dat ze zwanger was en ik vond het allemaal best leuk,leuk een klein zusje of broertje als je 11 bent,iets om van te houden en tijd in te steken.Maar dat vond haar vriend niet zo..Hij had van die uitspraken zoals ; 'Als het een meisje is laat je het maar weghalen,ik heb nog liever een mongooltje enzo'.Dus toen wou mijn moeder helemaal opnieuw beginnen met mij en mijn zusje.Ja gelukkig was het een meisje,als of ze het hoorde.Ik hou van haar zoveel..Ik heb haar ongeveer zelf opgevoed alles voor haar gedaan..Het voelt als mijn eigen kind.Ik deed alles in huis..Boodschappen,dweilen,afwassen,drogen,bed opmaken,stofzuigen,vuil buiten zetten enz.En omdat we een paar jaar het heele huis niet binnen zijn geweest heb ik het ook nog zelf opgeknapt.Terwijl mijn moeder gewoon thuis zat en een uitkering had en niks deed.Als ik iets in haar ogen net niet goed had schoongemaakt kwamen de klappen of de dreigement met mijn vader etc.Ik zat net in de brugklas dus had ik ook heel druk enzo.Alles werd me een beetje teveel mijn verleden,alles!Ik heb toen mij eerste zelfmoord poging gedaan maar die mislukte.Ik had verschillende schoonmaak middelen geslikt.Vervolgens moest ik overgeven en was gewoon ene paar daagjes ziek..Ik ben hierna gaan snijden en branden in mezelf.Alles om de mentaale pijn te vergeten.Het kan me niet schelen als iemand me slaat,Die pijn gaat over.Maar als er elke dag tegen je gezegt word dat je ongewenst bent,een kanker lijer of dat je niks waard bent en dat je daarom geen vrienden hebt,en de geene die er zijn dat ik die 'koop'.Terwijl ik net een beetje een sociaal leven had voor het eerst in mijn leven.In de zomervakantie na de tweede klas is mijn familie er achter gekomen dat ik automuliteerde en de hel brak los.Mijn opa had op dat moment kanker en dit moest er nog eens bijkomen.'wat deed ik hun aan'.Ik wou niet dat ze het wisten.De wind blies mijn rok omhoog en ze zagen de littekens en de sneeen..Ik mocht geen hulp zoeken.Ik mocht niemand wat vertellen.Ik mag nog steeds niemand wat vertellen.Ik moet er maar mee leren leven. Letterlijk.Dat kwam uit mijn opa's mond.en ik voelde me totaal klote.Zelfmoord poging nummer 3.
De meest erge.
Ik had een scheermesje en alles stond klaar briefje alles.Ik was van plan om de ader die bij mijn lies zit gewoon door te snijden..Ik was net bezig en toen was mijn zusje wakker geworden (ze was toen net 3).Ze kwam net niet mijn kamer binnen lopen maar ik moest er wel gaan troosten met het bloed dat langs mijn benen liep.Ik zei maar dat het ketchup was en dat ik net frietjes had gegeten.Waarop ze zei. Dat het geen ketchup was dat het bloed was en dat het niet uitmaakte zolang ik maar bij haar bleef.Ik mocht haar noot laten gaan en ze begon te huilen.Alsof ze het begreep..
Nu gaat het wel een beetje beter.
Het liefst zou ik me zelf elke dag pijn willen doen maar ik heb de kans niet.
Ik mag nu een beetj eweg en heb wel mensen die van mij houden,Heb een vriend die ook een klote tijd heeft gehad en nu het ook moeilijk heeft.Ik mag hem alleen niet zien van mijn moeder.Want ze denkt dat hij drugs gebruikt.En omdat hij rookte op mijn kamer.Nu zie ik hem stiekem via zijn beste vriend.Echt een lieve gast.Ik heb 2 échte beste vriendinnen waar ik mijn leven voor zou geven en natuurlijk mijn zusje.De eenigste paar dingen die mij in leven houden.Ik word nog steeds af en toe geslagen maar gelukkig heeft mijn moeder nu een super lieve vriend die alles voor me doet (opruimen enz)en me soms verdedigt.
Alleen leef ik eigenlijk niet voor mezelf.Ik blijf zitten dit jaar,heb veel gespijbeld.En ik voel me niks waard,ik kan niks..Ik ben hier alleen voor een paar dingetjes verder niks.Het zou beter zijn als ik er niet was,ok sommige mensen zouden verdriet hebben.Maar ik ben dan eindelijk verlost van alles..
Ik heb net weer eens ruzie gehad,alleen maar omdat mijn vriend naar mijn moeder belde of ik naar een feestje mocht,werd ze boos omdat ik niet zelf belde.Maar ik wist nieteens dat er een feestje was.
Weer dreigen met mijn vader,dat ze hem gaat bellen enzo.Ik kan er echt niet meer tegen.
Ik heb echt nergens zin in.
Geen eten niks..
Het lucht wel op om alles hier te schrijven maar verder heb ik er ook niet veel aan...
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.