Ik ben erg geschrokken van wat ik hier allemaal lees. Ik heb zelf 12 jaar geleden een dierbare vriendin verloren door zelfmoord. Ik wist dat ze het erg moeilijk had, ze was een paar keer opgenomen geweest op een PAAZ afdeling. Maar niemand kon er achter komen wat er nou precies met haar aan de hand was. Geen hulpverlener, geen vriendin, niemand.
Tot op een avond de telefoon bij me ging en ze me vertelde dat ze jarenlang misbruikt was door haar opa. Samen met haar zusje. Ik ben erg boos op haar geworden waarom ze dit niet eerder verteld heeft, aan niemand. Ze zei dat ze het niet kon, maar dat ze het nu niet meer voor zich kon houden. Ik heb haar gezegd dat ze dit ook tegen haar psychiater moest zeggen, dit zou ze doen.....
Die zondag daarop zou ik bij haar eten en daarna zouden we naar de kerk gaan. Haar vader belde me op op mijn werk, dat ze niet was komen opdagen die middag bij haar ouders thuis. Dit was niks voor haar, ze was altijd erg stipt.
Ik ben eerst naar haar ouders gereden en toen samen met haar vader naar haar huisje. De auto stond er, gordijnen dicht. We belden aan, geen gehoor. Rond gelopen, niks te zien. Toen kwam haar buurvrouw. Die zei: ze is een paar dagen naar een vriendin, ze is vrijdag opgehaald.
Toen werden we bang. Want we wisten dat dit niet kon, we hadden afgesproken dat weekend.
We kregen de sleutel van die buurvrouw en zijn naar binnen gegaan. Eerst ik, toen haar vader. Wat ik zag, zal ik mijn leven niet vergeten. Alles was netjes opgeruimd, normaal was het wat rommelig. De afwas was gedaan, doosjes van medicijnen stonden op het aanrecht. We keken elkaar aan, zeiden niets.
Ik ging naar haar slaapkamer, en daar lag ze, op bed, net of ze lag te slapen. Maar we wisten wel beter.........
Ze lag daar met haar handen gevouwen, tevreden. En ik wist dat het goed was zo, voor haar, ze had rust. Maar ik werd gek! Gek van verdriet. Gek van wat ik zag. Gek, overal van, van iedereen.
Ik kon haar toch niet missen.
Nu jaren later, denk ik nog elke dag aan haar. Heel even maar, als ik fiets met de kids dan denk ik, zou ze me zien?
Ik moest dit verhaal gewoon kwijt. Maar ik schrik van al die verhalen van jonge kinderen die school zat zijn. Mensen, dan ga je toch geen zelfmoord plegen. Praat met iemand, zoek hulp, doe wat maar geeen zelfmoord. Je laat zoveel vragende mensen achter. Geniet van het leven, het heeft zoveel moois te bieden, echt waar, als je het maar ziet. En ik weet, als alles zwart is in je hart, kan er geen kleurtje doorheen. Maar praat met iemand die een beetje zwartheid kan weghalen en je zal zien dat er een kleurtje doorheen komt!!
Lieve mensen, ik wens jullie heel veel sterkte met alles!!!
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.