He,
Ik heb als puber veel zelfmoordgedachten gehad. Ik voelde me eenzaam, onbegrepen. Mijn broer peste me hard, deed me echt fysiek pijn (heeft bv. op mijn staartbeentje gestampt en dus gebroken) Ik snee ook regelmatig in mijn armen waar je nu nog steeds de littekens van ziet. De moeilijkste periode was tijdens mijn schooltijd, vooral het sociale contact en de druk. Na mijn studies is dit enorm verbetert en voelde ik me veel beter. Maar de laatste maanden ben ik ongelukkig. En heb er an sich geen reden toe: heb wat ik moet hebben, werk als zelfstandige, heb vaak lange werkdagen en doe dat werk graag. Maar nu vind ik dat allemaal zo nutteloos. Wat heeft het voor zin? Wat heeft het voor zin om veel te werken en geld te verdienen en zogezegd plezier te hebben? Dood ga je. Ik doe constant de moeite om mensen niet teleur te stellen. Ik heb niet veel vrienden maar die die ik heb zie ik heel graag. Misschien zie ik ze te graag ... Waardoor het pijn doet als zij mij niet correct behandelen. Alleszinds niet zoals ik hen behandel, vind ik. Ben misschien in hun ogen ook niet correct. Mijn beste vriend vertelde me vandaag dat zijn vrouw misschien zwanger is van een 2de kind. Wat ik hem van harte gun maar vorige week vertelde hij me nog dat het heel slecht ging in hun relatie en dan ben ik zo hard in de war van zo iets stom. Ik kan dat niet plaatsen en ben dan kwaad van hoe je eerst kan vertellen dat het slecht gaat en de week nadien zwanger. Met wat zijn ze dan bezig? Je relatie laten voort bestaan met 2 kinderen terwijl die relatie al een jaar op springen staan? Dat kan toch niet goed zijn voor die kinderen? Voor die beste vriend en zijn vrouw? Die ook een heel goeie vriendin is. Dit klinkt heel banaal maar ik ben gewoon in de war door hetgene hij zei. Waarschijnlijk komen er door datgene allerlei andere dingen in mij naar boven en is die zwangerschap absoluut geen probleem maar gewoon een aanleiding voor allerlei donkere gedachten. Zoals bv. ik soms wel een kind wil maar heb veel te veel schrik om het op deze wereld te laten leven. Schrik dat het de pijn moet voelen die ik heb gevoeld. Ik heb schrik dat mijn kind een ongelukkig kind zou zijn en daarvoor kan en wil ik geen kinderen. De angst en de verantwoordelijkheid is me te groot. En dan denk ik, misschien is het nog beter als ik er gewoon niet meer ben. Ze zullen even wenen maar nadien gaat het leven simpelweg verder. Mensen sterven en kinderen worden geboren. Dus ben ik, een onderdeel dat wezelijk kan gemist worden? Dat onmisbaar is? Nee. Ik ben gewoon 1 van de grote massa die misschien wat sneller dood is dan anderen. Soms rij ik rond met de wagen en denk ik wat als ik nu gewoon door rij ipv een bocht te nemen? Ik weet dat ik dat niet ga doen. Dit klinkt allemaal zeer banaal maar kan moeilijk verwoorden wat eigenlijk het probleem is. Ik weet en lees dat er mensen die heel erge situaties hebben megemaakt en dan voel ik me toch weer schuldig dat ik dan over zuke banale toestanden zulke drama's maak. Maar ik ga toch de moeite doen om alles wat ik heb geschreven, te versturen. Hou jullie allemaal goed en wees voorzichtig.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.