Mijn man is pedofiel, al wil hij dat zelf niet erkennen. Hij vindt het woord pedofiel iets vijandigs hebben, terwijl hij juist heel veel van kinderen houdt. Het is al zo'n 15 jaar geleden dat hij een minderjarig kind seksueel heeft aangeraakt. In die tijd, hij was zelf puber, zag hij er geen kwaad in. Zijn bereidwillige buurjongetje, 6 jaar jonger, wilde maar al te graag, zowel bij mijn man als mijn zwager. Nu hebben wij al bijna 14 jaar een relatie en tot op heden is mijn man nog niet eerlijk over wat er zich toen heeft afgespeeld en wat hij nu voelt. Hij is enorm gesteld op een vriendje van onze oudste zoon en is nog steeds gesteld op jongetjes.
Laatst kwam dat jongetje (8 jaar) dineren en logeren bij ons terwijl ik net geopereerd was aan mijn voet.
Ik kon de jongens niet naar boven brengen, maar mijn man wel.
Ik heb mezelf de trap op gehezen om te zien wat er te zien viel. Mijn man was, god dank, op zolder om een bed voor onze loge op te maken. De mannier waarop mijn oudste zoon met zijn vriendje aan het douchen was, dat je dat vaag door het douchegordijn kon zien, kon horen... gewoon onbezonnen elkaar inzepen..., maar dat dat weer inspiratie zou kunnen geven aan mijn man, maakte mij kots misselijk.
Ik ben naar beneden gegaan en kotste me helemaal leeg.... Mijn man vindt nog steeds dat ik overgevoelig reageer, dat het niet zoveel voeten in aarde heeft, maar ik vertrouw het niet!
Ondertussen mag ik er met geen woord over spreken, met niemand.
Gelukkig wel met een maatschappelijk werkster, maar met mijn vriendinnen bijv. niet! Ik voel mij zo eenzaam!
De ouders van mijn man en mijn zwager weten er wel van, maar met meer dan hen mag ik er niet over spreken. Zij hebben hun eigen visie en hopen ook dat wij nog bij elkaar zullen blijven, al is het voor onze 2 zoons. Nu een vriend van mijn zwager wil scheiden van zijn vrouw vind ik het nog oneerlijker!
Zij vertellen dat zij uit elkaar zijn gegroeid met een goede, duidelijke kern van het verhaal.
Als ik het er echt van wil laten komen dat ik wil scheiden en zal zeggen dat we uit elkaar zijn, omdat "we uit elkaar zijn gegroeid", zal ik nooit mogen vertellen wat de echte reden ervan is, omdat dat mijn man kan en zal schaden...
Alweer is mijn mond gesnoerd, terwijl ik altijd mijn hart op de tong heb liggen...
Al bijna 4 jaar voel ik mij zo eenzaam, terwijl mijn schoonouders zeggen dat ik altijd met hen kan en mag praten.
Maar toch... zij staan achter hem en geloven hem, terwijl ik vermoed dat hij belangrijke informatie verzwijgt. Dat heeft hij n.l. al eerder gedaan toen hij onder reclasering was gesteld. Hij heeft het verhaal van ons leven samen in de afgelopen 4 jaar "verleukt", in de hoop dat hij dan snel van de reclasering af zou zijn en weer "gewoon" verder zou kunnen leven.
Het heeft mij echter geen dag losgelaten, leven met een pedofiel.
Elke dag wordt erdoor beheerst. Misschien niet bij hem, maar wel bij mij!
Hij wil er vaak niet over praten. Wanneer ik mijn verhaal kwijt wil, luistert hij wel, maar reageert niet. Hij is bang voor mij.
Hij klapt dan dicht en zegt helemaal niets meer. Wanneer ik hem open vragen stel zegt hij er nu niet over te willen praten, maar dat betekend dus dat hij er nooit over durft of wilt praten. Ik voel mij daarin afgewezen, zoals hij mij al zeker 4 afwijst op het gebied van seks. Ik voel mij vies, lelijk, niet de moeite waard... terwijl mijn man juist de viezerik is.... Dat niemand in mijn omgeving dit met mij kan of mag delen maakt mij zo wanhopig en eenzaam dat ik er liever niet meer deel van uit zou willen maken.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.