(17 jaar)
ik weet niet waar ik moet beginne,.
ik had namelijk nooit van mezelf verwacht dat het ooit zover zou komen dat ik aan zelf moord zou denken.
Elke dag is echt super! ik heb genoeg vrienden waarmee ik kan praten en op terug kan vallen. Me ouders wille me door dik en dun steunen (hoewel ik ze vaak ontwijk). Heb een zusje waarmee ik het goed kan vinden en altijd fun mee heb. En school gaat prima!
Maar opeens draait alles om. Zomaar...alsof je met je vingers knipt.
Op zulke momenten is het hard om te ademen. Ik voel me dan drepri en dan beginne er allemaal dingen aan me te knagen. Het zijn de dingen waar je zo min mogelijk over na wilt denken.
In me leven zijn er altijd al een paar dingen geweest dat aan me knaagt. Ik ben vroeger misbruikt,.. het rare is dat ik er toen niet mee zat ...maar nu er vaker over na ga denken. Ik ben geadopteerd door 2 vet lieve ouders. Wat wil je nog meer? Helaas voel ik me niet 'echt' verbonden,..en zou ik graag me echte ouders willen kennen. ik zou graag wille weten wie me op deze aarde hebben neergezet. Dit zou ik helaas nooit te weten komen :(. Als ik erg down ben...krijg ook last van eigenwaarde. Ik ben zelf al best wel onzekker over mezelf. (lengte (erg klein ) , uiterlijk ,..uiteindelijk kan dat wel goed komen , maar er is ding waardoor ik mezelf erg haat, ...
...en dat is het feit dat ik homo ben :(... Ik haat het egt, ik hoopte altijd maar dat ik hetero was , dat zou het zoveel makkelijker. Mijn vrienden accepteerde het , ik kreeg zelfs positieve reacties! maar ik wil het gewoon niet, het is ook erg als ik aan de toekomst moet denken. Mijn vader verwacht dat ik met een leuke vrouw ga trouwen ofzo , ..of mensen vragen aan me of ik al een leuke vriendin heb, en altijd maar moet ik liegen of er iets om heen verzinnen. Het lijkt ook of de klas en school waar ik op zit, iedereen hetero is. Ik weet zelf natuurlijk ook wel beter, maar er wordt erg homofphobisch gedaan. Het frustreert me ook dat wanneer ik er helemaal vooruit zal komen , dat mensen op me neer zulle kijken of achter me rug om zulle praten (pesten miss). En als het om de liefde gaat,..heb ik ook geen geloof in dat een leuke jongen zal vinden.
Uiteindelijk is het alsof er iets ontbreekt, en dat er meer moet zijn dan dit :(
Ik hoop ook dat zulke momenten snel overgaan. Ik heb gemerkt dat zelfmoord een gedachte is op een verkeerd moment, of tijdstip en dat er weer goeie tijden zulle aankomen...voor mii...
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.