maanden lang heb ik me in gehouden, gevochten tegen de neigingen en stand gehouden tegen de pijn.. "Mij krijgen ze niet meer klein" altijd geroepen en gedacht.. Nou hebben ze het toch weer voor elkaar.. In gedachte ben ik alweer dat hoekje in gekropen, heb ik mijn knuffel gepakt en ben weer begonnen met zachtjes snikken, dat naar huilen en daarna naar een gigantische instortbui is gegaan. Hoe ben ik hier toch weer in terecht gekomen? HOE heb ik dit in hemels naam kunnen laten gebeuren? WAAROM.. heb ik weer toegegeven aan mijn enige zwakte? Heb dus weer mezelf helemaal onder gekrast.. Ik schrik weer als ik er naar kijk.. Ze zijn zo veel dieper dan vroeger.. Heb ik dan zoveel woede en angst in mij zitten? De zelfde woorden als vroeger staan weer in mijn armen en benen gekrast "Not myself in this life" soms met een paar puntjes erachter.. Het begint nou ook echt weer te branden, en mijn eerste echte traan vloeit over mijn wangen.. Hoe had ik het kunnen laten gebeuren? Waarom heb ik die hulp niet gezocht? En waarom voel ik me alleen nog maar slechter..
Ik wou die brieven niet schrijven, en ik wil ook dat die idiote datum uit mijn hoofd gaat.. Maar toch.. 1 januarie is een echte mooie dag om te gaan.. Met al dat vuurwerk.. Niemand zal dan in t bos zijn bij die brug.. Iedereen is dan altijd op t plein.. Vuurwerk afsteken.. De brieven heb ik in mijn hoofd al klaar.. Hoef ze alleen nog uit te typen.. Of met de hand te schrijven, het is maar net of ik wil dat ze het nog kunnen lezen tussen de tranen door of niet.. Als een donkere schaduw overkomt het gevoel me weer... Eenzaamheid.. die elendige eenzaamheid.. Hoeveel mensen er ook om mij heen zijn.. Ik blijf me zo elendig eenzaam voelen.. Ik weet ergens wel dat er mensen zijn die van mij houden en die om mij geven, maar ik vind ze nooit zo snel als ik ze nodig heb, zoveel mensen maken altijd dat ze wegkomen.. Ik kan ze ook geen ongelijk geven.. Zou ik ook doen.. Weg bij dat "probleemen kind" weg bij dat "mormel"
Groot gelijk geef ik ze.. Weg bij dat mormel.. Ze schreeuwt altijd zo om aandacht.. Dat ik eerder om hulp roep is ze nog niet opgevallen.. zal dat kwartje wel gaan vallen, als ik op een dag gewoon niet meer thuis kom? Zouden ze dan mijn kreten om hulp hebben herkent? Zullen ze zich dan voor een keer eindelijk schuldig voelen om hun daden? Eindelijk spijt hebben van wat ze gedaan hebben? Vooral hem.. ik probeer hem er vooral mee te pakken.. Ja, ik haat mijn vader.. Voor zoverre dat ik hem vader kan noemen.. voor zover ik weer heeft hij biologisch wat met ons te maken gehad.. en verder hopelijk nooit meer iets.. ik vergeef hem nooit meer wat hij me aan heeft gedaan. of Sam of Noot.. Ik Haat je voor alle pijn en alle verdriet.. en ik haat je nog het meest van het afpakken van mijn kindheid en jeugd.. als 6 jarig kindje heb je me in het leven van een volwassenen geslagen.. in elke mogelijke manier.. de littekens waren eindelijk aan het vervagen.. tot je weer een volledige rol in mijn leven wou hebben.. Rot toch eindelijk eens op! laat me eindelijk een rustig leventje leiden! ik wil dit niet meer.. ik wil dat deze eindeloze nachtmerrie eindigt.. Ik wil eindelijk kunnen slapen.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.