Mijn vader was er nooit, had het te druk met feesten en drugs. Tot mn 12e had ik de tijd van mn leven met mn moeder. Tot mam begon te drinken om haar onderdrukte verdriet weg te drinken. Ik wist niet wat me overkwam, alles storte in. Mijn moeder van wie ik zoveel hield was doodongelukkig en praatte over dat ze dood wou, kon alleen nog drinken.
Ik als 12 jarige moest voor mezelf zorgen. Tot mama een nieuwe vriend kreeg, hij leek zo aardig en zorgde zo goed voor ons. Tot zn ware aard naar boven kwam.. Hij begon onze spullen te verkopen voor drugs, sloeg en mishandelde ons. Alhoewel ik niks fysiek voelde. De pijn die ik van buiten voelde was niks vergeleken en werd overstemd door de pijn van binnen om mijn moeder onder de blauwe plekken en weer aan de drank te zien. Toen kwamen de bemoeienissen van Jeugdzorg. Ik moest naar een pleeggezin. Toen mijn vader dit hoorde knapte er iets. Hij nam me in huis en was opeens de beste vader ooit. Verward als ik was, maar toch ook blij met mn nieuwe pap ging ik verder met school. Ik kreeg vrienden die blowden, ik begon ook mee te doen. School ging steeds slechter, ik had er geen zin meer in en de wiet was een goeie gevoelverdover voor me. Maar leek ik nu niet precies mn moeder? Die in en uit de jellinek ging om de week, zelmoordpogingen.. Ik wou het niet meer. Mn beste vriendin liet me in de steek voor haar nieuwe vriendje. Mijn eigen vriendje liet me in de steek voor een mooiere meid.
Dus ik ben lelijk en er geeft niemand om me? Papa misschien? Nee die heeft het te druk met zijn eigen nieuwe vrouw die pas een hersenbloeding had gehad. Iedereen heeft het zo druk met zichzelf, ik wil ook niemand lastig vallen met mn gezeik.. er is toch niemand die luisterd of begrip toont.
Sta ik er dan echt alleen voor nu? in 5 jaar tijd is alles zo mis gelopen.. hoe kon dat? Ik voel me zo eenzaam en alleen en onbegrepen. Niemand die luisterd, niemand. Het is het toch niet waard, ik heb niks meer te zoeken op deze oppervlakkige haatvolle oneerlijke aarde.
En ik wil nooit meer horen dat ik niet de enige ben, want dat helpt echt niet ofzo, het maakt het nog erger, het bevestigt alleen maar nog meer hoe gefokt deze wereld is. Mama heeft weer een nieuwe vriend die mij zwart maakt waardoor ik haar niet meer kan zien.. Terwijl alles wat ik wou was haar gelukkig zien. Ik kan niet meer tegen de ruzies, de gevoelens.. alles word teveel. Ik gun iedereen geluk, maar dat is gewoon niet de wereld waar we in leven.. Teveel ellende. Ik ben er klaar mee.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.