Levensverhalen (pagina 154)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Gewoon te moeilijk.

Het leven is voor mij gewoon te moeilijk, er zijn gewoon te veel zaken aan de hand. Het stress-gehalte is bij mij gewoon erg hoog, de druk van alle mensen die op je rekenen, hoge cijfers halen, persoonlijke, en ga zo maar door. Het wordt me gewoon te veel, dit is gewoon niet hoe ik mijn leven wil leiden. Mijn moeder pleegt overspel, maar ze is eigenlijk de enige die mij echt begrijpt in huis. Ik houd van haar, het maakte me kapot toen ik daar achter kwam. Dit zal ik haar niet vergeven. Het kan gewoon niet op deze manier doorgaan.
Datum:
13-01-2016
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
15
Provincie:
Noord-holland

Ik wil dood omdat ik wil leven

Als alles altijd goed gaat, je bent blij met jezelf, je hebt een warm thuisnest, heel veel leuke mensen om je heen, overal is talent. Hetgeen wat ik zo mooi vind is het leven. Ik heb er altijd van genoten, alle mooie dingen, zo klein maar zo groot. Ik vind het heerlijk om mensen te zien lachen.
Maar enige tijd geleden kreeg ik clusterhoofdpijn.

'Stel je niet aan, koppie omhoog, neem paracetamol, je gaat niet dood van hoofdpijn, is dst migraine?'

Nee. Het is het meest pijnlijke wat er is. Nummer 1 pijnziekte.
Helemaal niks helpt, mijn superleuke school en opleiding en vrienden in alle leuke steden zijn weg. Ik kan simpelweg niks meer. Alleen maar ondergaan. Elke dag weer, een keer of vier.
In het ziekenhuis hebben ze het veels te druk. En ik fantaseer over hoe mijn leven had kunnen zijn. Hoe het leven misschien daarboven is. Ik wil niet leven op deze manier, ik wil gewoon mezelf terug. Die gekke impulsieve chaoot die doet waar ze zin in heeft en die altijd vrolijke jongedame.
Ik ken mijzelf goed. Het is niet zo dat ik gebroken en op de verkeerde manier impulsief een einde breid. Ik wil weer op avontuur en op verkenning.
Dit leven wil ik niet want dit leven is niet van mij. Dit leven pas niet bij mij.

Ík ben dit niet. Op deze manier wil ik écht weg.
Datum:
13-01-2016
Naam:
Isabelle
Leeftijd:
18
Provincie:
Noord-brabant

Ik ben op.

Na heel veel shit mee gemaakt te hebben in mijn leven, ben ik nu op, ik wil en kan niet meer. Voor mijn gevoel nemen alle vrienden en familie leden afstand van me.
Ik denk eigenlijk al heel lang na over zelfdoding, maar nooit durfde ik het omdat ik nooit alleen heb gewoond, ik ben oktober 2014 uit huis gegooid door mijn ouders, toen heb ik tot oktober 2015 bij humanitas gewoond, en nu? nu heb ik me eigen flatje, me eigen spullen, maar nu is het voor mij zo veel meer makkelijker om een poging te gaan doen tot zelfdoding, want er is toch niemand die op me let. Of ik het doe? Geen idee, als ik me blijf voelen zoals ik nu voel, zeer zeker wel.
Datum:
12-01-2016
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
19
Provincie:
Overijssel

Het leven

Vroeger werd ik al gepest, buitengesloten, afgesnauwd.. Ik deed nooit iemand iets kwaat en ik wilde altijd iedereen helpen en steunen. Dat is nu nog steeds zo.. Ik doe altijd alles voor iedereen en sta voor iedereen klaar, ik word alleen altijd de grond in getrapt en ik voel me echt een stuk vuil dat gebruikt wordt wanneer het iemand uit komt en word laten gevallen als het niet meer nodig is. Ik geef toe dat ik na al dit gewoon goede aandacht wil van mensen, maar ongeveer een jaar geleden heb ik mezelf gesneden na een hartbreuk.. Ik voelde me toen al helemaal niet meer belangrijk voor iemand en was toen eigenlijk al klaar met het leven van dit gezeik.. Het is nooit onderzocht maar zelf denk ik dat ik depressief ben. De laatste maanden voel ik me weer heel slecht en heb ik veel ruzie met mijn ouders. Ik wil gewoon een keer gelukkig zijn! Ik wil dit leven niet meer, maar weet niet zo goed hoe ik het moet doen
Datum:
11-01-2016
Naam:
Michelle
Leeftijd:
16
Provincie:
Groningen

...

Ik ben 26jr en ik ben doodongelukkig en totaal niet blij met m'n leven.
Ik heb 2 kinderen van wie ik enorm veel houd en voor wie ik m'n leven zou geven zonder twijfel. Ik weet dat zij ook heel blij zijn met mij want dat voel ik en de oudste zegt het ook vaak genoeg tegen me en de jongste kan nog niet prate. Maar die laat het op andere manieren blijken. Toch heb ik het gevoel dat ik niet genoeg zorg bijdraag aan hun leven, wat enorm aan me knaagt ik wil het zo graag goed doen voor ze en de beste vader ter wereld voor ze zijn maar dit lijkt mij gwn niet te lukken. Keer op keer faal ik gwn waardoor ik me super waardeloos voel.
Maar dat is niet alles. Ik voel me gwn nutteloos in het leven niks lukt en alles gaat fout. Ik maak telkens de verkeerde stappen in het leven waardoor ik gwn op dezelfde plek blijf staan en geen voorwaartse stappen maak. Ikvoel me al jaren zo ook voordat ik kinderen had. Er zijn wel momenten waarop ik mij enigzins blij voel. Momentem dat me kinderen in mijn bijzijn of wnr ik met met andere liefhebben ben zoals m'nvriendin, vrienden, fam.
Maar verder voel ik me elke dag waardeloos en nutteloos, ik heb geen hobbys geen talenten er niks wat ik goed kan behalve niks doen datis hoe ik me voel. Ik ben blij dat ik werk heb maar zelfs met me werk voel ik me niet blij en kan ik nog maar net me hoofd boven water houden. Niemand weet dat ik mij zo voel omdat ik me gwn heel erg schaam voor dit alles en niet zo een prater ben of iemand die klaagt. Iedereen denkt dat ik een goed leven lijdt en misschien is dat ook wel zo want ik weet dat er mensen zyn die het 10x erger en slechter hebben. Dat is wrm ik nooit klaag over m'n leven en t er met niemand over heb. De band met mijn moeder is best wel slecht terwijl die eigenlijk heel sterk zou moeten zijn omdat wij samen en met me broertje erbij teveel shit hebben meegemaakt. Maar integendeel de band met meoder en broertje is matig. Ik schaam me echt heel ergvoor dit alles en ik denk er byna dagelijks aan behalvr als ik dus word afgeleid.
De vriendin die ik heb is ong 1,5 jr myn vriendin ze is de beste vriendin die ik me voor kan stellen maar tochblijf ik vaak egoïstisch en gemeen tegen haar doen. Ik vraag me delaatste tijd steeds vaker af wrm zij nogmet mij is want ik behandel niet hpe het hoort terwyl ik dat wel wil maar gwn niet doe om wat vr reden dan ook.
Ik heb een paar jaar geleden het gevoel gehad dat ik zelfmoord wou plegen of iedergeval niet meer hier zijn en dat gevoel heb ik nu sinds kort weer en huil ik vaak savonds wnr iedereen slaapt om m'n leven. De enige reden dat ik nog geen zelfmoord heb gepleegd nu zijn mijn 2 lieve prachtigekindern die ik dit niet wil aandoen en de rest overleeft t wel denk ik altyd hoeverl ik ook van iedereen houd. Ik weet niethoelang k dit nog volhoud om zo te levenmet stress depressie en zelfdmoordgedachtes maar er is niemand met wie ik kan praten hoe goed me band ook ismet iedereen
Datum:
11-01-2016
Naam:
Tariq
Leeftijd:
26
Provincie:
Noord-holland

Eenzaam

Mijn verhaal(lees verdriet) begint eigenlijk na het overlijden van mijn vrouw in 2004.
Ik mis haar nog steeds heel erg en wil graag weer bij haar zijn. In 2010 heb ik een Poolse vriendin leren kennen die bij mij thuis tegen betaling kwam schoonmaken. Zij was 40 jaar jonger dan dat ik ben en in het begin was het uitsluitend vriendschap. Na een tijdje veranderde dit en een gevoel van verliefdheid welke door haar beantwoord werd. Financieel had ik mijn zaakjes goed voor elkaar, dus ik kon haar op het een en ander trakteren.
Om een lang verhaal kort te maken, nu na 6 jaar heb ik alleen nog maar schulden, woon in een huurhuis en op het gebied van sex is het van haar kant totaal afgelopen. Dit was in het begin wel anders. Haar verklaring hiervoor is dat zij in feite nog al een koele vrouw is, maar in het begin van onze "relatie" bang was dat ik haar in de steek zou laten en daardoor sexsueel wat actiever was. Ze leeft met mij nog steeds onder een dak, ik kook voor haar zorg voor haar en doe eigenlijk alles wat je in een vaste relatie als man moet doen.
Op dit moment ben ik doodongelukkig, voel me ook een misbruikt ondanks het feit dat ik dit zelf heb laten gebeuren. Mijn enige uitweg is de dood. Ik wil gewoon van alles en iedereen af en terug naar mijn vrouw, waar ik zo'n goeie tijd mee heb gehad. Het enige wat mij tegenhoudt zijn mijn kinderen en de Poes waar ik zielsveel van hou. Het idee om er een einde aan te maken dringt mij steeds vaker op en er gaat geen dag voorbij dat ik er naar verlang.
Dit is mijn verhaal, bedankt.
Datum:
11-01-2016
Naam:
Monus
Leeftijd:
71
Provincie:
Zuid-holland

Het einde is in zicht

ik ik ben niemand ik ben maar een nummer en niet op nummer een nee. ik zit gevangen in een doolhof waar ik zelf niet meer uit kan, maar de kenners weten je wel de weg te wijzen. Maar keer op keer kom ik terug op de zelfde gedachte. Dood ik moet dood
Datum:
11-01-2016
Naam:
Boy
Leeftijd:
42
Provincie:
Noord-holland

Mijn verhaal

Sinds dat mijn ex het uitmaakte is heel mijn leven veranderd.laggen kan ik amper nog,nu heb ik ook ruzie met mijn bff zij weet er van dat ik er dagelijks aan denk.Sinds maandag wordt ik ook gepest dit is nog een reden meer op zelfmoord te plegen ik snij me soms wel is
Datum:
08-01-2016
Naam:
Angel
Leeftijd:
12
Provincie:
Limburg

ik ben in de war, ik heb hulp nodig

Ik wil graag mijn naam anoniem houden. Ik ben een meisje van 16 jaar.. Ik zit sinds kort bij een psycholoog. Dit komt allemaal door een jongen die misbruik van mij heeft gemaakt.. Ik kwam terug van een feestje en was heel erg dronken. Hij wist dit en appte mij of ik even met hem ergens kwam 'praten'. Ik dacht dat we gewoon vrienden waren dus ik dacht waarom niet?! Ik kon niet eens normaal fietsen laat staan functioneren. Dit heeft hij blijkbaar gemerkt en heeft gelijk gebruik gemaakt van deze gelegenheid. Ik zei zó duidelijk dat hij moest stoppen, maar hij deed het niet. Normaal heb ik altijd gedacht, ''Ik trap die gene wel in zn ballen.'' Maar echt, op dat moment versteef ik helemaal. Ik was bang en wilde het niet maar ik kon niets doen. Ik probeerde m wegtetrekken/duwen. Maar hij gaf zo veel tegenkracht en hij was sterker dan mij. Het deed pijn..

Het erge vind ik is dat ik er mee zit. Hij gaat vrolijk met zijn leven door alsof er niets gebeurd is. Ik heb hem erbij geconfronteerd via app. Of hij wel besefte wat hij heeft gedaan. Dat wat hij gedaan heeft is aanranding en verkrachting.. strafbaar dus.
Ik heb vroeger nooit gedacht dat dit mij zou overkomen.
Ik heb hier nogal veel verdriet van, en probeer mijn verdriet te verwerken. Door niet te gaan eten. Of althans zo min mogenlijk. Het werkt opzich wel. Ik heb het gevoel dat ik eindelijk een beetje controle weer over me zelf heb. Alleen weet ik dat dit niet de goede manier is alleen ik heb hier een eerder verleden mee gehad met afslankpillen slikken etc. Laat ik daar maar niet ook op in gaan. Omdat ik er zo erg aan denk en mee zit, gaat mijn school dramatisch. Ik kan geen concentratie meer vinden, ben afgeleid en slaap vrijwel amper tot niet. Ik ben al eens blijven zitten afgelopen jaar en doe nu 4 havo voor de tweede keer. Als ik nu blij zitten moet ik naar het mbo en voelt het alsof ik alles voor niks heb gedaan. Ik laat dit me niet van me afpakken door zo'm K U T gozer. Nu leer ik zo zo zo hard, maar het enige wat ik terug krijg zijn 1.3'en, 3'en en 4'en. Hoe ga ik nu ooit mijn cijfers ophalen!?
Ook mijn werk gaat slecht. Vakkenvuller bij een supermarkt. Niet een hele uitdagende baan alleen werk ik vaak in de avonden en ben dan bereid andere acties uit te voeren ipv alleen maar te vullen. Het werk bevalt me en ik werk er dan ook al anderhalf jaar. Nu is het grote probleem.... Dat die jongen die mij dit heeft aangedaan, ook een collega van mij is. Ik wordt wel is met hem samen op een pas gezet. Ik ben DOODSBANG voor die jongen geworden.
Nu merk ik aan mezelf dat ik depressief begin te worden. Het wordt mij allemaal te veel en ik wil geen pijn meer.
Zo ben ik net alle voordelen gaan bedenken en de nadelen van het idee als ik niet meer op de wereld zou zijn.

Voordelen:
-ik heb geen pijn meer
-Ik kan als een beschermengel voor mijn familie zijn
-Opa's en Oma's die ik nooit gekent heb ontmoeten
-Eindelijk na al die jaren voor mijn overleden zusje zorgen die boven in de hemel op haar grote zus wacht...
Datum:
07-01-2016
Naam:
anoniem
Leeftijd:
16
Provincie:
Noord-holland

zelfmoord door mishandeling en peste

ik ben een meisje dat op haar 4e naar school ging ik dacht dat het leuk zou zijn voor het eerst op school allen dat veranderde al naar de eerste week ze begonnen me te pesten en te mishandelen thuis ging het ook al niet goed me sief vader mishandelde me ook ik sloot me af van alles en werd eenzaam ik vertelde niemand wat over mijn gevoel en liep er helemaal allen mee rond dit bleef tot me 12e zo ik ging naar de middelbare ik hoopte dat ik niet meer mishandelt werd en gepest maar dat had ik mis het het ging gwn verder net alsof het verleden me achter volgde uiteindelijk kreeg ik een vriendin waar ik het heel goed mee kon vinden ik vertellede me verhaal alleen bleek dat zei ongeveer het zelfde mee had gemaakt tot dat ik me zelf ging snijden ik deed dit om zoo ff van me gevoel af te komen tot dat het op zelfmoord uit kwam ik ben nu 19 en heb er nog last van hoeveel hulp ik ook krijg van mijn vriend en familie het helpt niet ik heb het er nog zo moeilijk mee en denk er nog iederen dag aan hulp kan me net meer reden ik moet het allen doen hoe moeilijk het is dit lucht sws op om het op deze manier te vertellen

groetjes bang meisje
Datum:
07-01-2016
Naam:
bang meisje
Leeftijd:
19
Provincie:
Limburg

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.