Levensverhalen (pagina 1519)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

...

haai allemaal

ik weet nie meer wat ik zou moete in het leven..wat heeft het voor nut! je gaat toch ooit dood..waarom nie gelijk nu dan?
noujah..ben gwn depri..slecht op school..t heeft gwn geen zin meer voor me. zou het geweldig vinde om morge nie wakker te worden..laat ik het maar gewoon hopen..en anders zal ik het zelf moete veroorzaken..m'n afscheidsbrief is al klaar..nu de moord zelf nog...noujah..ltrz
Datum:
28-01-2007
Naam:
natalie
Leeftijd:
13
Provincie:
Zuid-holland

niks meer om voor te leven

soms dan zie ik het allemaal niet meer zitten en ben ik gewoon van plan zelfmoord te plegen of dan hoop ik dat ik onderweg naar school gewoon overreden word door een auto of een bus soms dan zou ik willen dat ik gewoon nog een heel klein kind was die helemaal geen zorgen had maar op de een of andere manier weerhoud iets me ervan zelfmoord te plegen
Datum:
28-01-2007
Naam:
anonimous
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-brabant

ik wil dood zijn diep in me ziel

hoi.misschien klinkt het raar ,maar ik wil me echt van me leven beroven,gister heb ik wer een poging gedaan,ben in het ziekenhuis beland,
1 ding vraag ik me af ,waarom durf ik het echt niet aan,ik snij me altijd met een mes .ik denks dagelijks waarom is die durf er niet,terwijl ik echt gewoon dood wil zijn en mijn vrede heb,dit speelt al jaren door mij hoofd.
dus mij vraag waarom doe ik het niet
Datum:
28-01-2007
Naam:
eduard
Leeftijd:
35
Provincie:
Limburg

kijk voor je iemand heeft je kracht

steeds meer keek ik op naar de dingen die ik graag zag maar steeds vielden deze dingen in ik stak me kracht in alles waar ik van hield maar alles lied me gewoon staan zelf beson ik gedichten te schrijven ze hielpen me op het rechte pad tot vandaag me broer vertelde dat ik niks beteken voor hem m'n wereld stort voor de zoveelste keer in heeft het nog zin kilikt het steeds opnieuw in me gedachten!! ook al weet ik van niet toch blijf ik door zetten ik wil me kindjes een leven geven later en van me vried houden zoals het moet ik wil er voor gaan en iedereen moet in spreken en vertellen dat het leven door gaat. geloof en wees zelfzeker dan kom je terecht in een hele andere wereld...
ik ben ook gelovig en heb steeds blijven bidden en god haf me kracht..
Datum:
28-01-2007
Naam:
nienke
Leeftijd:
25
Provincie:
Friesland

Z-vertrouwen gezonken..

Het gebeurde allemaal toen mijn opa overleed. Ik moest maar huilen en huilen.. Mijn zelfvertrouwen was gezonken.. Ik had geen zin meer om te blijven staan,zitten,liggen. Maar toen ging in naar de grote school ik werd als hoer uitgemaakt slet en wat dan ook. Ik voelde me eenzaam.. praatte met god.. maar niets hielp nu schrijf ik dit. Er loopt een traan over mijn wang. Het is niet meer goed.. Ik hoor hier niet.. Maar onder de grond er is niemand die om mij geeft.. Ik wil dood.. nu en dan.
Datum:
28-01-2007
Naam:
Renske
Leeftijd:
12
Provincie:
Gelderland

Mag ik gaan..??

Nog 1 stapje verder
En ik laat alles achter
Met een lach en een traan
Zal voor mij het leven vergaan

Ik heb gelachen met vrienden
Maar gelukkig was ik niet
Vaker stress dan een goede bui
En ik weet dat de andere dat ook zo ziet

Ik was onzeker en begon te begrijpen
Hoe mijn leven zo was
Ik heb het zelf verpest.. dacht ik
Ik wist het echt niet meer

Elke avond huilde ik
Ik had veel verdriet
M’n armen zaten onder sneden
Maar niemand die het ziet

Een poging te zelfmoord
Heb ik vaak aan gedacht
Dan denk ik aan geliefden
Daarom heb ik gewacht

Ik kan hun geen pijn doen
Ook al ben ik niet belangrijk
Ik wil anderen geen pijn doen
Alleen door mij…

Bij alles wat ik doe
Zie ik het negatieve in
Ik zal het snijden laten
Maar ik heb wel zin

Ik zit vaak in een hoekje
Dan denk ik aan een leven zonder mij
Ik zie een vaag beeld voor me
Maar ik zie wel: iedereen is blij

Iedereen is gelukkig
Mijn moeder en mijn vader
Mijn zusje en m’n broertje
Er valt een traan op de grond

Ik stel me voor;
Het leven met mij
’t is zwart en donker..
niemand is gelukkig

En dat komt door mij
Ik wil niet meer..
ik wil opgeven
ik wil weg…

Mag ik gaan..??
Datum:
28-01-2007
Naam:
anoniem...
Leeftijd:
15
Provincie:
Gelderland

Zoveel problemen!

Ik snij mezelf want een vriendin heeft heel erge anorexia en gaat binnenkort dood! Vanaf mijn 7e heeft mijn broer mij elke nacht gevingerd(aangerand) 2 jaar lang elke nacht! echt vreselijk soms was ik wakker soms niet.. Ik ben mij hele leven gepest en in elkaar geslagen. Doordat mijn vriendin zichzelf dik vind, kijk ik nu ook hoe dik ik ben, iedereen zegt dat ik mager ben maar dat vind ik niet! Mijn vrienden worden depressief van me.. en ik verscheur hun hart als ik het weer heb gedaan (snijden) ik heb net nog pillen geslikt om de pijn te stillen het helpt niet! ik moet er meer nemen denk ik! ik wil gewoon dood en ik wil weg van al mijn problemen! ik kan er niet meer tegen! het leven gewoon!

groetjes en ik zie jullie nog in de hel..
Datum:
28-01-2007
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
13
Provincie:
Groningen

Ik wil niet meer

Op middelbare school ben ik vaak gepest, daardoor ben ik nu ook heel onzeker.
Vrienden? ja alleen als ze me nodig hebben of niks te doen hebben
Van mijn ouders krijg ik overal de schuld van, doet mijn broertje iets, krijg ik de schuld omdat hij het dan wel van mij zal hebben geleerd om zo te doen ofzo.
Ook de rest van mijn familie gelooft mijn ouders, dat ik dus de schuld ben vanalle problemen thuis. Als er thuis iets gebeurt bellen mijn ouders gelijk naar de familie, en die willen dan niet eens mijn verhaal horen.
ik wil niet meer zo verder leven, elke dag hetzelfde, vaak over zelfmoord nagedacht, een nieuw begin maken een beter leven krijgen.
Niemand die een traan om mij zal laten, maar het interesseert me niet meer, een nieuw leven dat is wat ik wil
Datum:
28-01-2007
Naam:
R
Leeftijd:
17
Provincie:
Noord-brabant

Niet te beschrijven.

Als je zo in een paar zinnen moet vertellen, hoe het komt dat je je zo voelt, valt dat toch wel tegen. Dus er is niks aan de hand? Nee dat is het niet. Zoals ik al meer heb gelezen, ben ik voor de buitenwereld een gewoon gelukkig, doodnormaal mens, dat nauwelijks problemen heeft. Binnen nu en een paar jaar zal ik met twee vingers in m'n neus mn gymnasium diploma halen. Ik heb genoeg vrienden en mensen om me heen die om me geven. Een geweldige hechte familie. En altijd voldoende aandacht gehad van jongens. Ik moet elke dag maar doen alsof ik me goed voel. Want zodra je de hele dag met een chagrijnig hoofd rond gaat lopen, zullen mensen daar nou niet bepaald positief op reageren. Dus dag in dag uit ben ik bezig met een soort toneelstukje, en probeer ik het zo goed mogelijk te doen. Maar iedereen vergeet wel eens z'n tekst. En bij mij gebeurt dat helaas steeds vaker. Er hoeft maar 'dit' te gebeuren of ik barst in tranen uit, zie het leven niet meer zitten en ga zitten fantaseren hoe geweldig het zou zijn om er gewoon een einde aan te maken. Ik heb een tijd geleden een geweldige relatie gehad. De liefde van m'n leven. Ja dat kun je toch nog niet zeggen als je zo jong bent. Dat zegt iedereen, maar ik denk dat er genoeg mensen zijn die begrijpen dat dat totale onzin is. En het mooiste was nog dat het volledig wederzijds was. We waren helemaal geobsedeerd door elkaar, maar omdat we erg ver van elkaar woonden, en het ook druk hadden met andere belangrijke dingen, zagen we elkaar steeds minder. Wat voor ons allebei erg moeilijk was. Ik ben al m'n hele leven erg onzeker, maar door hem was dat zo veranderd. Ik had een geweldig zelfbeeld en had het gevoel alsof ik de hele wereld aankon. Ik had toen een hele zware periode achter de rug en was zo blij dat dat over was. Op een dag besloot hij er een eind aan te maken, omdat hij het niet meer aankon. Vanaf toen is het eigenlijk niet meer goedgekomen. Ik dacht: zie nou wel, iedereen doet wel alsof ze je mogen en alsof je veel om je geven, maar niemand doet écht moeite voor je, ze geven al snel op. Zodra het lastig wordt, kiezen ze toch snel voor zichzelf, zonder er echt voor te knokken. Ook probeer ik al vrij lang een paar kilo af te vallen. Ik ben niet echt dik, maar iedereen om me heen is superslank en dat wordt je op een bepaald moment toch wel zat. Bijna elke dag zat ik in de sportschool, en eten deed ik bijna niet. Terwijl dat toch iets is wat ik met heel veel liefde doe, haha. Maar ik val maar niet af, wat erg demotiverend is natuurlijk. Ik heb totaal geen vrije tijd meer door al dat sporten, m'n resultaten op school gaan erg achteruit. M'n sociale contacten helemaal. Ik heb twee 'perfecte' zussen, die me vaak zo diep kunnen kwetsen. En wat ze ook doen. Zij begrijpen me totaal niet. M'n moeder is de enige die me begrijpt, zij heeft ongeveer hetzelfde meegemaakt. Met haar kan ik er dan ook goed over praten. Maar dat is gewoon niet genoeg. Ik voel me een soort van opgesloten in m'n eigen lichaam, in dit verschrikkelijke leven. Waarom moet nou juist IK me zo voelen, over dingen die andere mensen ook overkomen, maar die er niet zo mee zitten als ik doe. Want wat ik mee maak is echt niet zo erg als ik in al die andere verhalen heb gelezen, maar mijn gevoel erbij is anders. Ik zou nooit zelfmoord kunnen plegen, omdat ik er gewoon te laf voor ben. Maar ik wacht 24 uur per dag, op een moment dat het gewoon vanzelf gaat. Aangereden door een auto of een ernstige ziekte. Een kennis heeft een tijdje geleden te horen gekregen dat hij blaaskanker heeft, en toen ik dat hoorde was ik gewoon JALOERS. Ik wilde ook dood, zonder dat mensen je beschouwen als dat gekke wijf dat zelfmoord pleegde, ik wil ook dat mensen begrijpen waarom je zo voelt, in dat geval dus omdat je een ziekte hebt en dood gaat misschien. Niet dat je 'een paar lullige dingetjes'hebt meegemaakt in je leven en er dan een eind aan maakt. Wie begrijpt dat nou? En dat is ook logisch. Ik had nooit verwacht dat ik als ik mes zou zien erbij zou kunnen denken: wauw wat zou het geweldig zijn als ik die nou is in m'n pols zet. Of wel 10x per dag bedenk hoe makkelijk het zou zijn om gewoon uit m'n raam te springen, of gewoon simpel door een paar pilletjes. Mijn grootste probleem is gewoon dat ik zo onwijs onzeker ben, me overal teveel zorgen om maak, vind dat ik te weinig liefde krijg, dat niemand moeite voor me doet, dat ik niks voorstel, dat ik lelijk ben en dat er NOOIT maar dan ook nóóóit iets van mij terrecht zal komen. Hoe zal ik al die mensen in mijn omgeving in godsnaam moeten overtreffen, die het allemaal zo geweldig doen. Ik ga gewoon verder met mijn toneelstukje, en kijk wel hoe het allemaal afloopt, en wanneer!
Datum:
28-01-2007
Naam:
Ik
Leeftijd:
16
Provincie:
Gelderland

ik wil niet meer verder

het hoeft voor mij niet meer, ik wil niet meer verder vechten, ik ben echt kapot.
toen ik ongeveer een week geleden werd ontslagen uit de jeugdpsychiatrische kliniek dacht ik echt dat ik nooit meer concrete zelfmoordplannen zou krijgen..
ik ben al 3 jaar aan het vechten voor m'n leven, maar ik wil niet meer. ik kan het misschien wel, maar ik wil het niet meer.
ik ben verdomme pas een week ontslagen uit de kliniek en nu gaat het alweer mis, waarschijnlijk niet zo heel raar met een dysthyme stoornis, want het leven thuis is natuurlijk veel moeilijker dan in de kliniek.
ik wil gewoon dood. ik wil gewoon dood. ik wil gewoon dood.
Datum:
28-01-2007
Naam:
letizia
Leeftijd:
15
Provincie:
Zuid-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.