Ik moet mijn verhaal hier gewoon ff kwijt, ben nu ook zoo gelukkig!
Al zes jaar leef ik in ongeluk, me vader werd ziek, kanker. Hij werd weer beter, ma alles was anders. Hij werd depressief en vervreemde van ons. Mijn moeder was er niet voor mij, zij moest werken. Ik nam het haar altijd kwalijk dat ze er niet was. Nu heb ik het haar vergeven, zij heeft het ook niet gemakkelijk gehad.
Drie jaar later gingen mijn ouders scheiden, ik ging bij me moeder wonen. Ik wilde niet naar me vader toe, ik sliep nog liever onder een brug! Me moeder dwong me om te gaan, ze dacht dat het goed voor mij zou zijn. Integendeel, ik raakte steeds meer in mezelf gekeerd. Mijn moeder had een nieuwe vriend en zag ons niet meer staan, weer moest ze veel werken. Ik had niemand in die tijd, ja mijn hond, alleen die praat niet terug. Een half jaar later, we waren net drie dagen geleden verhuisd, overleed mijn opa. Zo van de een op andere dag, ik begreep er niets van en wilde dat ook niet. Alles ging langs mij heen en ik leefde in een waas. Op school ging het ook al niet goed, ik haalde slechte cijfers en
mijn 'vriendinnen' negeerde mij. Ze vonden mij raar, en ik was het met ze eens, ik was ook raar. Op een dag had een jongen bij mij in de klas een mes bij zich, toen flipte ik al helemaal! Ik wilde mezelf dood maken met dat mes. Ik ging naar de vertrouwens persoon op school, zij hiep mij een beetje, het was niet genoeg. Ik ging naar een andere school, daar ging het een stukje beter. Niemand wist wat ik allemaal had meegemaakt en dat wilde ik zo houden. Toch ging het niet goed met mij, ik begon met snijden. Een vriendin van mij zag het en ging naar de mentor. Hij zei dat ik met deze vertrouwenspersoon moest gaan praten, ik dacht dat gaat vast ook niet helpen. Toch probeerde ik het, hij had snel door dat mezelf sneed en verwees me door naar een maatschappelijk werker. Daar heb ik ongeveer 5 maanden gelopen en het ging niet beter. Ik wilde nog steeds dood. Niemand wist hoe slecht het met mij ging, zelfs mijn ouders niet, ik had altijd een masker op. Ik geloof dat mijn moeder wel iets door had, maar daar werd niet over gesproken. De maatschappelijk werker had door dat ze me niet verder kon helpen en verwees me naar een psycholoog, ik was toen 15. Daar loop ik nu nog steeds en het ging stukje bij beetje beter met mij.
Ik heb daar ook mijn grootste geheim verteld: In de zomer van 2005 begonnen mijn borsten weer te groeien, nouja eentje dan. Ik had altijd cup B gehad, sinds ik 11 was. Alleen begon er een verschil in te komen. Alsof ik nog niet genoeg had gehad! Nu had ik al helemaal geen zelfvertrouwen meer. In decemder was het verschil zo groot, ik had een cup B en E! Ik walgde van mezelf, ik droeg alleen maar wijde kleren en ging absoluut niet zwemmen. In februarie ging ik naar de chirurg, hij wilde mij wel opereren. Alleen hij had een wachtijd van 1 jaar. Toen zijn we naar doetichem gegaan, die chirurg wilde me niet opereren voordat ik 18 was. Ik was woedend, niet alleen op die man, maar ook op mijn moeder. Zij was het met hem eens, mijn wereld stortte in. Ik heb nog een hele zomer zo rond gelopen en toen kwam mijn moeder
tot inzicht dat ik niet nog een zomer aankon. We gingen in novermber (dit jaar) weer naar de eerste chirurg en die zei dat ik over drie maanden geopereerd kon worden. Ik was helemaal gelukkig met dit goede nieuws. Op donderdag 14 december kreeg ik te horen dat ik dinsdag geopereer kon worden! Het ging allemaal heel snel, ik vond het wel spannend. Maar ik was er klaar voor. Nu ben ik aan het herstellen en het ziet er allemaal heel erg mooi uit! Voor het eerst in mijn leven kan ik zeggen dat ik gelukkig ben. Ik loop nu nog wel bij mijn psycholoog, ik denk alleen niet erg lang meer. Ik ben nu bezig het contact met mijn vader te verbeteren, als dat niet lukt kan ik (hoop ik!) leven met het feit dat ik geen vader heb, dan wil ik hem denk ik niet meer zien. Ik zie wel wat er gebeurt. Op dit moment ben ik gelukkig met mezelf en mijn lichaam en ik hoop dat ik in de toekomst kan zeggen dat ik ondankt alles een mooi leven heb gehad. Ook hoop ik dat het de komende tijd rustig blijft in mijn leven, want ik denk wel dat ik weinig aankan op dit moment en het niet zal overleven.
Dit was mijn verhaal, sorry dat het zo lang is geworden!
-x- Just Me
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.