Sinds een jaar of 8 staat mijn leven op z'n kop. Ik de rasoptimist, altijd kaar staand voor anderen, zie het zelf niet meer zitten. Het begon met de burn-out van mijn (ex)partner. Deed er alles aan om hem te helpen, daarna werd zijn vader dement op vrij jonge leeftijd, zijn moeder kreeg een heupaandoending. Altijd was ik er. Toen zijn vader overleed was het alsof het mijn eigen vader was. Ik had een time-out nodig. Hij wilde gelijk uitelkaar, dat speelde in een periode dat mijn moeder keelkanker kreeg. We zijn inmiddels al 4 jaar uitelkaar, hij had gelijk een andere vrouw. Liet me zitten in een huis zonder voorzieningen, geen licht geen plafonds, geen vloeren. Heb 't allemaal opgelost. Inmiddels is mijn moeder geopereerd. Gaat wel goed. Mijn vader deed alles voor haar. Tijdens deze toch al zware periode had ik een nieuwe baan. Maar na ruim een jaar kreeg ik een burn-out. Sedert die tijd was mijn baas niet erg over me te spreken, hoewel ik goed functioneerd. Dat resulteerde in eind 2005 in een arbeidsconflict. 2006 was een redelijk goed jaar, naast het slepende arbeidconflict was ik aan 't solliciteren en ben aangenomen. Mijn klachten van de burn-out kwamen in volle hevigheid terug, het zijn black-outs, ik functioneer wel maar weet niet meer wat ik gedaan heb gedurende een x periode. Mijn vorige werkgever dacht dat ik alcoholist was terwijl ik gedurende die tijd geen druppel dronk. Toen ik eindelijk. vol goede moed, aan mijn nieuwe baan wilde beginnen overleed mijn vader. Starte een week later als gepland en had geen vrije dagen over om alles te verwerken. Nog wat harder lopen dan maar! Ondertussen een foute verbouwing meegemaakt, foute dates, foute cv insatallatie enz. Ik ben het leven nu zo zat dat ik er echt een eind aan wil maken. Voel me slachtoffer van het leven en wil me helemaal geen slachtoffer voelen. Maar ik kan het niet meer aan, zeker niet alleen. In mijn nieuwe baan functioneer ik niet naar behoren, één van de redenen is dat ik sinds januari dit jaar veel ben gaan drinken, de black-outs ontelbaar zijn, ik bang ben mijn baan te verliezen en ik eigenlijk niet weet hoe het verder moet. Gelukkig heb ik mijn revolver nog! In het uiterste geval kan ik nog een kogel door mijn kop knallen.Ik heb nog één optie open, als dat niet gaat werken ben ik echt van plan dit door te zetten.
Max
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.