ik ben saniya, een meisje die altijd haar dromen waar makne wou. een persoon die niemand in pijn wilt zien, iemand die vrolijk en lachend de huis uit ging.
2 jaar geleden kwam een jongen in mijn leven en ja dat was de eerste en de waare ik kan hem nog steeds niet vergeten en zal nooit doen ook.
wij waren zo blij met elkaar maar toen mijn ouders er achter kwammen begon de ruzie dat ik niet hem moest om gaan eerst ging het normal stiekem of met overhalen van mijn moeder wel goed maar na een jaartje werd het erger ik mocht de huis niet uit ik mocht met neimand praten over mijn gevoelns. ik werd al sins op mijn 5de al geslagen maar dat had ik neimand verteld omdat ik me schaamde erover te praten. maar toen ik 16 werd had ik door dat dit langer meer kon ik had altijd pijn in mijn rug en kon amper slapen door die geschreeuwen van mijn vader die altijd in mijn hooft als muziek klinkten en die praatjes van mijn moeder kreeg ik migraine.
Deze hooft pijn ging over mijn neus gewoon ik kon het niet meet volhouden, de pijn stijgde en stijgde. mijn ouders dachetn dat dit door mijn vriendje kwan dat ik hoofd pijn had pakten ze mijn mobiel af dat was nog niks ik werd bijna elke dag geslagen en tegen mijn vriendje loog ik dat ik gewoon een klein ruzietje had terwijl ik onder blauwe plekken zat.
op een avontje kreeg het gevoel met mijn vriendje te praten ik kwam online ik zei net dat ik niet zinder hem kan leven meer kwam mee moeder ineens binnen en begon te schreeuwen. ik schrok van haar en melde me af op de pc. even later kwam mijn vader thuis en vroeg wat er aan de hand was me moeder vertelde hem en me vader sloeg me zo hard dat ik me niet meer kon bewegen ik bloede uit mijn neus en werd geschopt op mijn kaak er werden zwaare spullen op mij gegooid die ik niet zag en een van de spul kwam tegen mijn hoofd aan daar viel ik flauw en weet neit meet wat er gebeurd was toen ik wakker werd was mijn moeder in kamer en zei dat ze spijt hadden wat ze gedaan hebben.
maar die spijt kon ik niet accepteren ik heb mijn heel de leven al altijd dit meegemaakt dat ik altijd geslagen werd en paar twee minuten werd er sorry gezegd.
dus ik besloot mijn handen te snijden. dit had ik niet voor de eerste keer probeerd maar al vaker ik had ook is keer 40 paracetamol in geslikt waardoor ik 2 dagen in ziekenhuis lag, jammer genoeg heb ik het overleefd. tijdens het snijden van mijn handen kwam mijn broertje in mijn kamer en begin te schreeuwen ik was niet eens ver met snijden van mijn handen maar hij was geschroken , mijn broertje had altijd door dat mijn ouder fout bezig zijn maar hij had ook geen lef om iets op te zeggen hij is 2 jaar jonger dan mij en werd ook net zo hard geslagen als ze bij mij deden.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.