toen ik twee jaar oud was gingen mijn ouders scheiden, daar merkte ik niks van en ik ben gewend om zo te leven.
mijn moeder had twee beloftes met mij:
- ik ga nooit meer trouwen
- ik ga nooit een tattoo nemen (die vond ze ordinair)
ik was een jaar of negen toen ik in een kutperiode terecht kwam.
mijn moeder werd verliefd op een man, die ik hier even Henk noem. Henk was de vader van een klasgenoot van mij. (dus redelijk awkward) na een paar weken besloten Henk en mijn moeder om samen te gaan wonen en met kerst gingen ze trouwen.
Henk was een man die dacht dat hij alles wist en daar ook in geloofde. niemand mocht hem tegenspreken en je mening geven werd niet geaccepteerd.
Zijn regels sloegen nergens op, zoals als je na het plassen de deur niet achter je dicht deed, moest je een euro betalen. Maar ja, de deur was nog steeds open!
hij was zeer dominant, streng en onrechtvaardig.
op mijn moeders verjaardag kreeg ze van Henk TWEE TATTOOS. EN DIE NAM ZE OOK!
ik wilde weg, weg van Henk en mijn moeder.
ik wilde naar papa toe. meer niet.
papa begreep dat en heeft toen een mail gestuur naar de rechtbank etc.
mijn moeder hielt dit tegen
na drie jaar gingen ze alweer scheiden omdat mijn moeder gelogen zou hebben ofzo.
ik was blij dat ik daar weg kon.
mijn moeder had mij hierna weer beloofd dat ze nooit meer ging trouwen en ging samenwonen
ik vertrouwde mijn moeder steeds minder en minder. maar toen die twee gingen scheiden vertrouwede ik haar helemaal niet meer.
we verhuisde. weg van Henk.
op school werd ik gepest omdat ik "anders was" en ik hoorde niet bij die standaard meiden. ze zijn zo mainstreem. niks voor mij
ik heb hier meerdere malen gedacht en gedroomd over zefmoord.
"want niemand hielt van mij" en "zou de wereld niet veel beter zijn zonder mij?"
(ik heb nooit pogingen gedaan)
dit hing vrijwel de hele dag in mijn hoofd.
alles ging kapot. (behalve de relatie die ik met papa had, die werd sterker en sterker)
het rechtbank traject heeft drie jaar lang geduurd. DRIE JAAR LANG MOCHT IK NIET BIJ PAPA WONEN.
en nog steeds niet. na twee jaar vechten is de regeling is nu week op week af. week moeder week papa.
hier ergens kwam YouTube (PewDiePie, Dan and Phil, JackSepticEye etc.) in mijn leven.
deze (voornamelijk) mannen maakten mij vrolijk en aan het lachen wanneer niemand anders kon. ze waren er voor mij wanneer niemand anders er was. dit klinkt allemaal heel cheesy en zo maar dat is echt waar.
voor de carnavals vakantie had ze me (nogmaals) beloofd om niet te gaan samnewonen.
wat ze nu weer van plan is. ik moet weer bij een "vreemde" man gaan wonen.
afgelopen maandag (ofzo) heb ik tegen mijn moeder gezegd dat ik bij papa wil gaan wonen. hele ruzie en dan denk ik: "if you love me let me go"
en geloof me, twitter helpt ook. je kan daar heel veel vrienden (internationaal als je wilt) maken. zij geven echt om je.
en ik snap dat jijzelf of je ouders denken dat er allemaal gekke pedofielen op zitten ofzo, maar geloof me: sowieso 80% is echt wie ze zeggen dat ze zijn.
geef natuurlijk niet te veel info vrij: gewoon voornaam en fandoms is genoeg ;)
x Anna
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.