"Die ene momenten"
Vol angst lijkt het of ik begin te zweten. Terwijl ik met wijde ogen van angst naar het plafon staar, voelt het alsof er een insect over mij heen kruipt. Steeds weer opnieuw die ene momenten van angst terwijl ik op de grond lig en allemaal bloed zie liggen. Een liefdevol persoon praat tegen mij om bij te komen, maar heel tegenstrijdig zie ik een geweldig uitzicht waar de deur opstaat. Mijn gevoel zegt: 'ga er maar heen, je bent op van het vechten', onbewust ben ik toch het liefdevol persoon gaan volgen.
Steeds opnieuw lig ik op de koude grond met vreselijke pijn aan mijn hoofd, overal ligt bloed met vele glasscherven. Steeds weer wil ik ontsnappen uit deze nachtmerrie. In de realiteit noemt men mij een doorzetter een echte vechter, maar steeds weer op die grond wil ik het opgeven. Ik kan niet meer verder vechten, ik ben op.
Ik lig koud te worden op de grond, maar enigszins heb ik een zwaar deken op mij liggen. Ik weet niet wat het is. In de verte hoor ik sirenes. Ik wil geen hulp, ik kan niet meer verder. De angst overheerst mijn energie en kracht.
Elke keer weer staan mijn ogen wijdt open naar dat zelfde plafon te staren, grootste angst om weer op die plek te liggen in de kou met overal bloed en glasscherven, maar ook gillen van mensen die in paniek zijn. Onbekende mensen die mij willen helpen, maar ik wil niet door die onbekende mensen geholpen worden.
Ik zit vast aan een fysiek touw. Steeds weer die verschrikkelijke angst momenten op die ene plek. Steeds opnieuw lijkt het of ik het touw kan door knippen, waardoor ik mijn gevoel mag volgen en door die deur mag lopen. Ik verwacht daar een nieuwe toekomst. "Niets moet, alles mag".
Waarom al die angst terwijl ik mijn gevoel kan volgen. Overigens ben ik dan van die grootste angst af. Steeds opnieuw op die ene plek met vele glasscherven, bloed en gillende mensen.
Als ik het touw door zou knippen, wat gebeurt er dan? Dan kan ik eindelijk door die deur en ben ik verlost van de vreselijke pijn aan mijn hoofd op die ene momenten op de grond. Ook zal ik verlost zijn van deze verschrikkelijk nachtmerrie en kan ik bouwen aan een nieuwe toekomst.
Ik leef in de grootste nachtmerrie waar ik maar niet uit kan komen. Het brengt paniek met zich mee, maar vooral die angst. Het is onwerkelijk. Ooit word ik wakker en draai ik feestelijk tweede kerstdag mee op het werk.
Sometimes
Minuten, nee uren kan ik naar èèn punt blijven staren, kijken naar een weg die maar niet ophoudt. Deze kostbare tijd wordt altijd onderbroken, waardoor ik nooit het einde van de weg kan bekijken. Weg van alle narigheden, weg van die fysieke pijn en even uit de realiteit.
Fysieke pijn, een lastig woord voor velen... Ooit vond ik dat ook een lastig begrip, maar naar mate je dingen mee maakt begint die pijn. Je wilt niet dat jou fysieke pijn gezien wordt door de buitenwereld, waardoor je een muur bouwt. Een fysiek grote muur om je heen, je wordt langzaam emotieloos en stopt vervolgens alle narigheden nog verder weg dan ooit.
Steeds opnieuw word ik er aan herinnerd dat ik keuzes moet gaan maken, goede keuzes maken waar je, je gehele leven van kunt profiteren. Pff dat is een lastig moment, keuzes maken...
Men ziet mij als een ziels gelukkig persoon met een zelfvertrouwen beeld waar je u tegen zegt. Soms denk ik weleens "misschien moet ik wel actrice worden of juist de toneelwereld ingaan?" Ik zou daar het perfecte persoon voor zijn, als iemand verschillende gezichten kan opzetten ben ik dat wel. Het klinkt allemaal heel grappig, maar zo grappig is dit niet.
Ik moet men weer toelaten in mijn leven, de ware Geartsje tonen en daar hoef ik mij niet letterlijk voor bloot te stellen. Ik ben tegen niemand, maar dan ook tegen niemand echt open geweest. Tuurlijk zijn er een paar uitzonderingen, maar ook zij weten niets in de details.
Ik ben absoluut geen emotieloos persoon, natuurlijk zijn er bij mij ook emoties, maar wanneer zal die bom eens knappen waardoor ik de emoties weer zal tonen en voelen? Er is zoveel gebeurt in dat korte leven van mij, wat ooit een plekje moet krijgen door middel van verwerken. Ik ben om zoveel dingen boos, verdrietig of juist diep teleurgesteld waardoor ik zoveel zo diep heb weggestopt dat ik ze gewoon vergeet. Diep heel diep van binnen zal ik ze nog wel tevoorschijn kunnen toveren, maar op het heden niet meer.
Houdt het dan nooit op?
Ik ben op van het vechten in mijzelf, maar ook vooral naar de buitenwereld. Ik ben al meer dan een jaar op, steeds gezichten opzetten zodat men het niet kan zien wat ik allemaal door sta...
De momenten zijn aangebroken, de momenten dat ik nadenk over het feit dat ik niet verder wil. Ik zoek via intranet allerlei manieren op. Ik ben bang verschrikkelijk bang, bang voor mijzelf. Hoe kan dit nou? Waar is die "oude" Geartsje? De jonge vrouw met veel uitstraling, lust, liefde uiteraard kan ik zo nog wel even verder, maar dat is niet de realiteit. De realiteit is hoe de Geartsje nu is, nergens zin in, continu verbergen voor de buitenwereld, stomme, maar ook zeker verschrikkelijk enge gedachtes, een vlutloze vrouw is misschien wel de juiste term?
Ik ben bang verschrikkelijk bang, terwijl de buitenwereld denkt dat ik geniet van ieder moment, surprise NOT...
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.