Levensverhalen (pagina 1420)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Kanker Leven

ik heb nu wel zelfmoord neigingen door klappen thuis en problemen overal kheb gwn een kanker leven als de kanker
Datum:
04-05-2007
Naam:
naamloos
Leeftijd:
15
Provincie:
Noord-holland

Zie alles negatief

Ik zie niks meer positief. Ik ben gepest, heb hele erge woorden naar me toe gekregen waarin ik ben gaan geloven. Ik slik medicijnen voor epilepsie waar ik me zo moe door voel en dat het afgelopen jaar allemaal veel inpact op me heeft gehad. Ik heb geen school geen vriend en zie alles negatief. M'n ouders hebben vaak ruzie, al vinden hun van niet. Ik walg van mezelf. Ik zit in therapie met mensen waarvan ik weet die zelfmoord heb willen plegen en dat doet veel met me. Ik heb al zo vaak aan zelfmoord gedacht maar durf het niet gelukkig. Ik moet heel veel moeite doen om positief te blijven denken.
Datum:
04-05-2007
Naam:
Jodi
Leeftijd:
18
Provincie:
Noord-brabant

ik wil zelfmoord plegen

ik ben een meisje met niet veel problemen juist een paar op school. alle je dat zeggne da mensen die ik ken! en voor iedereen lijk ik perfect. mooi,lief, redelijk slim???,zacht , sterk en onkwetsbaar
Maar zo voel en ben ik HELEMAAL NIET!!!
ik ben mss wel mooi, en en doe me lief voor , ik leer mss wel beetje, ik doe me mss acht voor, ik ben gewon sterk met mijn lichaan en spieren maar ik voel me slap en alleen.. ik voel me net alsof er niemand om me geeft!!!! ik weet dat dat nie zo is mensen hebben mij graag maat nie om wie ik echt ben!!! in t echt ben ik een meisje dat bang is om zich echt aan de buitenweerled telaten tonen! da vroegere ik was msswel zo. maar ik ben op een dag en ik zal nooit vergeten welke verkracht! het was om een zaterdag da dag voor nieuwjaar! vorigjaar! iedereen denkt dat ik daarover ben maar eigelijk ben ik nog steeds bang als ik allen moet buiten komen! of als mijn vriend en ik iets willen doe... ik; kan het gfewoon niet meer aan!!!! ik wil gewoon dood en julie denken mss ja u ze is verkracht geweest is dat al is het daarom allee!!! NEE, ik heb nog tegen niemand gezegt dat is verkracht ben geweest tegen NIEMAND!!!
mijn 'beste' vriendin was verkracht door haat oudere broer ne zij heeft dat aan bijna al mijn vrienden verteld! en ja u al mlijn vrienden hebben nu medelijde met haar enzo maar ja ik zit daar wel hé! Mert mij is HET ook gebuirt!!! het voeld alsof er niemad-nd medelijde met mij heft maar ja dan denk ik in mezelf dat ban ok niet hé je durft het tegen niemand zeggen!
ik kan er ook niet aandoen dat ik daar niet klaar voor ben! ik durf het gewoon niet! maar ik zou het zo graag is allemal tegen iemand vertellen alles ALLES wat er is en dat ik dood wil enzo! kunnen jullie mij HELPEN PLZ! echt ik wil dood en k heb geprobeert mijn pols over te snijden maar... mijn mes wilde er nie door gaan!è dus dat heeft mlij leven gered voon nu toch! hoe lang zal het nog duren !!!! ik wil dood!!! maar ik ben mijn leven nog niet bue ! ikj wil weten wie ik ben in de toekomst en ik wil dat mensen da echte ik leren kennen !! maar ik ben godverdomme veel te bang !!!!
Datum:
04-05-2007
Naam:
anoniempje
Leeftijd:
12
Provincie:
Limburg

ik snij mijzelf en wil er van af

hay,
ik ben een meisje van 12 jaar
k woon in West-Vlanderen (belgië)
ik heb veel problemen op schoool,k heb slechte vrienden,en vriendinnen met veel problemen die hun hard luchten bij mij!
maar ik kan dat niet meer aan en daarom snijd ik mij zelf. k vind het echt verschrikkelijk en ik doe het altijd maar meer en meer! HELP mij ik wil er van af!
ik zeg je doe het NIE!!! eenmaal je er aan begint kun je er niet meer van af.
Datum:
04-05-2007
Naam:
ononiem
Leeftijd:
12
Provincie:
Limburg

alles is ineens zo anders

Mijn leven. Ik heb aardige ouders een leuk broertje van 11 waar ik vaak ruzie mee heb maar tjah iedereen heeft dat wel eens.
We hebben het financieel goed wonen in een mooi huis mijn examens beginnen over 2 weken 5 HAVO

bijna 6 weken geleden is het al sinds de dood van 2 jongens.
3 jongens zijn op een avond gaan auto rijden ze reden te hard en knalde tegen een boom op en vlogen het water in. De ene was opslag dood doordat hij zijn nek had gebroken de ander is verdronken en de derde heeft het overleefd.

de jongen die verdronken is vond mij leuk zo leuk hij was helemaal gek op me. Ik heb hem vaak afgewezen ik vond hem heel aardig maar leuk nee dat niet.
Op een donderdag avond kwam hij mij bijles geven voor scheikunde het was zo lief van hem ik begon nu toch echt gevoelens voor hem te krijgen en toen was hij zondag opeens dood.
Mijn leven is zo veranderd ik denk nu de hele tijd waarom het is niet eerlijk ik kan nu vrolijk verder leven en hij niet.

Ik heb sinds een week een vriend hij is dol op me ik ook op hem maar bij alles wat ik doe moet ik aan de jongen denken die is overleden.

Met valentijnsdag heb ik een kaart van hem gekregen met een knuffel hondje eraan. Het ligt nu elke nacht bij mij in bed.

Ik heb 1 goede vriendin echt een hele goede.

En toch ik ben sinds het ongeluk zo ongelukkig ik laat het niet merken aan mensen maar ik wil weg ik wil er niet meer zijn ik ben het zat het leven is niet eerlijk

Mijn oma is een week na de jongens hun dood ook nog eens overleden en het deed me gewoon helemaal niets het is zo erg want me oma was zo lief ... het is zo vreemd
ik ben het gewoon helemaal zat.

De vrienden van de jonge die is overleden daar ging ik na de dood van hem veel mee om het steunde me en ik dacht dat ze het fijn vonden dat ik er ook was. Tot op een avond ik smste met daniel en vroeg of ik ook mocht komen en toen zei hij nee de meisjes vinden het niet fijn.
Weet je meisjes vrouwen ik kan er niet mee opschieten ik haat ze.

nou ja dit was mijn verhaal het valt in het niets met al die erge verhalen die ik heb gelezen op deze site maar toch ik zie het gewoon niet meer zitten
Datum:
04-05-2007
Naam:
...
Leeftijd:
16
Provincie:
Zuid-holland

triest

Toen ik klein was, had ik een mooi leventje. Lieve ouders, lieve broer, ze zorgden erg goed voor me.
In oktober 2005 heeft mijn lieve broer zelfmoord gepleegd. Hij was mijn beste vriend en ik kon altijd op hem rekenen. Ik mis hem super hard, elke dag, elk uur. Gelukkig steunden mijn vrienden, familie en mijn lieve vriend me.
Het probleem is dat mijn liefje boos op me is. om iets dat in het verleden gebeurt is. Hij ziet het niet meer zitten met mij.
Ik voel me doodongelukkig nu. Hij is diegene die me gelukkig doet voelen als ik triest ben of als ik mijn broer mis. Hij is fantastisch en ik wil hem absoluut niet kwijt.
Hij is soms erg onzeker en ik voel me schuldig dat ik dat gevoel niet kan wegnemen.
Zonder hem wil ik niet leven. Hij is mijn lichtpuntje. Het spookt sterk in mijn hoofd om zelmfoord te plegen. Ik zou alleen niet weten hoe en ik zou het waarschijnlijk ook niet durven. Daar ben ik te laf voor.
Als ik hem niet meer heb dan heeft het leven geen zin meer voor me. Kon iemand mij maar gewoon afschieten...
kus
Datum:
04-05-2007
Naam:
K.
Leeftijd:
16
Provincie:
Limburg

ik heb geen reden meer

Zoals veel andere mensen is mijn leven mislukt. Ik weet dat ik zelf niet dom zijn, dat ik geen slecht mens ben, maar in onze maatschappij as je valt, heb je gewoon pech. Het interesseert niemand.
Iedereen wendt hun blik af tot het te laat is. Ik ben nu levensmoe. Te veel mensen hebben me te veel pijn gedaan. Elke dag heb ik hoofdpijn en ik voel geen reden meer om te leven. Ik kan mensengedrag de wereld niet veranderen, maar ik kan kiezen niet mee te doen.
Datum:
04-05-2007
Naam:
marc
Leeftijd:
31
Provincie:
Utrecht

waarom

waarom zou je zelfmoord willen plegen dat is toch nergens voor nodig. als het echt zo erg is dan ga je toch met iemand praten das veel beter dan zelfmoord plegen
Datum:
04-05-2007
Naam:
latoya
Leeftijd:
19
Provincie:
Noord-brabant

?????

Ik ben Yvonne en ik ben 26 jaar oud. Ik lijd aan D.I.S. Depressie, eetstoornissen, T.S.S.straatvrees, geen sociale contacten meer.
Ik ben in/uit het ziekenhuis (psychiatrische afdelingen) vanaf dat ik 18 was. Ook heb ik in 3 gespecialiseerde eetstoornisklinieken gezeten, mijn gewicht schommelt tussen de 40 en 80 kilo. Ik krijg een W>A>-jong uitkering.
Vorig jaar Juli heb ik een zelfmoordpoging gedaan waarbij ik 1 week in coma heb gelegen en 2 weken op de I.C. afdeling. De artsen hadden me opgegeven maar toch ben ik uiteindelijk weer wakker geworden. Hierna werd ik weer opgenomen op een gesloten afdeling en ik ben in Augustus 2006 begonnen met ECT's (in totaal 35 behandelingen). Dat leek eerst wat te helpen maar helaas duurde het effect van de ECT's steeds korter. Een maand geleden zijn deze dan ook gestopt.
En nu...ik probeer bij de dag te leven, maar er is geen moment waarop ik niet wenste dat de zelfmoordpoging in Juli gelukt was, of dat ik mezelf dood wens. Ik leef ook al heel lang niet meer voor mezelf, maar voor mijn ouders. Ik heb gezien hoveel pijn mijn ouders hebben om mij, en hoeveel angst voor "het moment", ook heeft mijn beste vriendin, die ik ken uit de eetstoorniskliniek, vorig jaar Mei zelfmoord gepleegt. De pijn en verdriet die ik bij haar ouders heb gezien, bij mijn ouders...
En nu...ik weet het niet...maar eigelijk zit ik gewoon te wachten op het moment, en dat weten mijn ouders ook...
Jaren geleden heeft mijn moeder een gedicht geschreven, wat ik niet kan lezen zonder te gaan huilen...
Het einde?
Waar zou mijn meisje mee bezig zijn?
Vlucht ze straks echt voor alle pijn?
Geen toekomst meer in het verschiet?
Geen zorgen meer en geen verdriet?
God zal het zien als een verloren strijd.
Een ziek zijn waar ze zich van bevrijd.
Is dit een vrijbrief om eindelijk te gaan.
Een einde aan je aardse bestaan.
Ik weet het niet, het spookt door mijn hoofd.
Hopend dat je er niet in geloofd.
Ik wacht maar af en laat je gaan
Over mijn gezicht loopt een verloren traan
Je ziet de angst en je sust,
Mam, wees niet ongerust
Een laatste kus en veel plezier
En de angst die laat je hier.

Inmiddels heb ik alles geprobeerd, de afgelopen 8 jaar om eruit te komen, te vechten, maar het heeft me niets opgeleverd...en nu...
Ik leef met de dag, als ik te ver naar voren kijk, raak ik in paniek, want stilletjes hoop ik op het moment waar ik toch de keuze maak om er mee te stoppen.
sorry...
Datum:
04-05-2007
Naam:
yvonne
Leeftijd:
26
Provincie:
Friesland

Ik snap niets meer van dit leven

ik weet niet hoe ik moet beginnen, maar ik wil zeggen hoe ik me voel. ik weet eigelijk niet wat ik voel hoe ik me voel. maar ik ben niet gelukkig met mijn leven. ik heb dingen mee gemaakt en gezien die ik niet had willen zien en niet mee had willen maken. maar ik kon er niets aan doen, en het is gebeurt. ik heb het nog nooit tegen iemand gezegt wat er is gebeurt en wat ik heb gezien. en mensen kenne mij eigelijk niet. ze kennen alleen het meisje dat altijd lacht en altijd vrolijk is. eigelijk heb ik altijd een masker op. als ik die af doe, dan zullen de mensen denken dat ik gek ben. soms denk ik wel eens, dan denk ik of het wel normaal is wat ik denk.. maar het is toch ook niet normaal om te denken dat het beter is als ik weg ben , dat niemand dan meer last heeft van mij. ik zorg alleen maar voor problemen. en mijn ouders die doen toch niets.. die zijn elke dag boos op mij elke dag heb ik ruzie met hun. en ik ben laats van school af gestuurt omdat ik elke dag smokte onder school tijd en slecht cijfers haalde. maar als ik wil leren dan kan ik dat niet. dan ben ik alleen maar aan het denken . en ik heb van alles geprobeert maar het lukt gewoon niet. en nu ben ik mijn vrienden ook kwijt, niet al mijn vrienden natuurlijk , maar wel mijn ' beste' vriendin , nohja zo noemt ze zich. maar zij weer ook niet hoe het met mij gaat en ik weet het zelf eigleijk ook niet. en nu ben ik van school af en kijkt ze niet meer naar me om, maar ik mis haar. ze was namenlijk wel MIJN beste vriendin en ik wil haar niet kwijt. ik heb al zo veel mensen verloren en nu zij. ikwil dat niet. maar goed, zo gaat het leven. en daarom heb ik er geen zin meer in. omdat het leven ZO gaat. en ik wil niet dat het leven zo gaat zoals het nu gaat. ik wil dat het leven leuk is en niet dat het zo is zoals het nu al 2/3 jaar is. hoe lang gaat het leven zo nog door??. ik weet het niet. maar ik wil het wel graag weten. dus de enige oplosing lijkt mij ---> dood gaan. dan heb ik geen leven meer en dan hoef ik nergens meer aan te denken me nergens druk om te maken. niets ik hoef dan niets te doen. en dat lijkt me gewoon fijn. kunnen jullie mij helpen , mij helpen met een nieuw/ ander leven zoeken?. mij helpen , want ik snap er zelf niets meer van. groetjes mij
Datum:
04-05-2007
Naam:
Maakt niet uit
Leeftijd:
14
Provincie:
Overijssel

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.