Ik ben een jongen van 20 jaar. Even in het kort mijn geschiedenis: Ik heb PDD-NOS en een geconstateerd Multi complex Disorder. Ik had/heb onder andere last van angstbeelden, zelfmoordneigingen, agressie en stemmingswisselingen.
Ik werd van groep 4 tot 8 gepest op de basisschool. Werd in elkaar geslagen, uitgescholden en vermeden. Op een gegeven moment trok ik het niet meer en viel iemand aan met een mes. Natuurlijk werd ik van school afgetrapt en begon mijn laatste half jaar op een nieuwe school. Op deze school was het precies hetzelfde verhaal, en werd ik tevens door een klasgenote beschuldigd van verkrachting. Ik wist niet eens wat sex was. Vervolgens dacht men dat ik gek was en stuurde mij 4 maanden naar een internaat. Toen ik 13 was stopte ik (op eigen initiatief) met m'n medicatie en het spreken van een psychiater. Vanaf toen ging het een stukje beter.
Toen ik 16 werd begon ik me toch wel af te vragen waarom iedereen om me heen een vriendin had, en ik niet. Waarom iedereen om me heen erop los neukte, en ik niet. Dat gevoel van eenzaamheid werd alleen maar erger. Helemaal toen er op mijn 18de een meisje was die mij wel leuk dacht vinden, maar een week later verklaarde niet verliefd te zijn.
Na haar is er 2 jaar niemand in mijn leven gekomen, tot 2 maanden terug. Ik kwam een leuk meisje tegen, alles was relaxed en kregen een relatie. Ik steunde haar waar ik kon, en was stapelgek op haar.
Ik was voor het eerst van mijn leven helemaal gelukkig. Ik ben nog maagd (opzich al een rede om bezorgd over te worden, gezien mijn leeftijd) en dacht dat het wel zou komen, helemaal toen ik een vriendin had waar ik helemaal gek op was.
Tot ze het een week geleden uitmaakte via MSN. Ik kon maar beter een ander zoeken, want de eerste keer moet speciaal zijn (ze heeft vorig jaar een nare ervaring gehad, en zei het lullig te vinden voor mij als ze het op de helft niet meer aankon). Tevens gaf ze aan van de een op de andere dag niet meer verliefd was. Wat ze nu tegen anderen zegt is dat het mij alleen maar om de sex zou gaan, wat voor mij een klap in het gezicht is.
Ik kan aan niks anders meer denken, ik slaap nauwelijks, ik mis haar zoveel. Ik mis haar lach, haar stem, de warmte die ze me gaf als ik haar zag. Ik mis haar.....
Nu ben ik 20, bijna 21, en ik heb nog nooit een echte relatie gehad, niemand die van me hield, me steunde en me gewoon nam voor wie ik was. Bijna 21, en nog steeds maagd, wat voor mij bijna niet meer te verteren is. Ik heb al tegen velen gezegd dat ik niet 21 wil worden, eenzaam en fucked up, en dat is gemeend.
Ik heb veel vrienden, die me steunen waar ze kunnen, maar mij niet kunnen helpen met mijn probleem. Tevens probeer de afgelopen weken mijn alchoholprobleem aan te pakken (op aandringen van vrienden), wat op z'n beurt weer leidt tot slapeloosheid en grotere depressie. Ik weet niet wat ik de komende weken ga doen, k denk namelijk ook veel na over wat erna gebeurd, en de mensen die ik achterlaat. Maar op deze manier kan ik niet meer leven, 5 jaar eenzaamheid is te veel, en ik ben bang dat dit niet meer goedkomt.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.