Ik had tot anderhalf jaar geleden een leuk leven. Maar toen begon de elende langsamerhand. Ik wist toen niet precies wat ik had. Maar ik had een fobie en dwanghandeling en dwangstoorenis. Ik heb dit in april bekend gemaakt dat ik ergens mee zat. Op school hadden ze dat ik allang door. Ik had een angst voor alcohol, drugs en roken. Ik ontweek dit heel erg ik ging dingen opzoeken. Op het laatste kon ik bijna niks eten want in brood zit bv gist en gist kan worden omgezet in alcohol. Ik dacht over alles door. Ik ben een paar weken geleden opgenomen geweest. Ik ervaar dit als een rot tijd. Maar het heeft uiteindelijk toch geholpen. Helemaal kwijt ben ik het niet. Maar het is wel minder. Maar moeder wil dit niet geloven. Ik heb bv geen zin om ergens naar toe te gaan en dan denkt ze al dat ik iets ben aan het vermijden (dat ik bang ben dat daar iets gebeurt dat met alcohol, drugs of roken te maken heeft) en dat ik daarom dus niet ga. Tussen mijn ouders zijn ook flinke problemen het heeft nooit lekker gegaan tussen hun. Ze staan op het punt om te scheiden. Moeder heeft dit al vaak geroepen. Er komt ook een man iedere dag hier. Moeder is minstens een keer per dag bij hem of hij bij ons. Hij zet mijn vader wat belachelijk zodat mijn moeder mijn vader steeds meer gaat haten. Hij wil iets met mijn moeder dat is overduidelijk en dit zeggen ook meerdere mensen. Ik moet hier veel aan denken en ben bang dat de fobie veroorzaakt is door dit. Net zouden we naar bobbejaanland gaan. Ik had ontzettende tegenzin. Mijn moeder denkt dat ik dus ook weer was aan het ontwijken(wat dus niet zo was). En drijgt vervolgens met weer een opname of een internaat. Zij denkt dat het niet beter met de fobie gaat maar dat komt omdat het tussen vader en moeder steeds moeielijker wordt. Moeder zij ook dat ik niet naar een goede vriend van mij die tegenover mij woond mag gaan. Hij heeft een zelfde probeleem en wij kunnen er heel goed met elkaar over praten. Ik snap niet waarom zij dan wil hebben dat ik contact met hem heb. Ik heb heel vaak zelfmoordgedachtes gehad. Ik heb zelfs voor een boom gestaan en gedacht hier moet het gebeuren als ik het doe ben ik overal vanaf. Ik heb ook een tijd gehad dat ik het niet deed voor mij ouders en broertje en nog een paar mensen maar ik heb dat steeds minder. Het verhaal is oneindig lang maar ik heb het zo een beetje samengevat. Ik heb ook nog geen gebeurtenisen op geschreven.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.