Levensverhalen (pagina 1357)

Toen ik 2 jaar was waren mijn ouders al gescheiden en mijn vader was een alcoholist. Hij heeft ons vreselijke dingen aangedaan zoals opsluiten in de kast, slaan, schelden en mij alleen achterwillen laten op een stillte camping ver van huis. Mijn zus en mijn vader hebben me gepest als varken en bolle etc. Ook had ik al vanaf jongsaf aan slaapstoornissen waarom ik altijd dood en dood moe was. Toen begon het pesten op de lagere school, ik werd geslagen en uitgescholden en ik was de laatste week niet naar school gegaan. Ik ging naar de middelbare en kon opnieuwbeginnen. Maarnee, hier begon het pesten ook al heel snel. Ondertussen was ik begonnen met snijden, het begon onschuldig maar later zaten mijn benen en armen onder de littekens. Ergens in de 40 of 50. Ik verteld het mijn moeder na een half jaar en ik word nu continu in de gaten gehouden. Ook heb ik ook nog toen ik 12 jaar was een eetstoornis gehad omdat veel mensen me dik noemden enz. Op zo een moment zie ik het allemaal gewoon niet meer zitten en wil ik er een einde aan maken. Ik zit nu al een jaar in therapie en ik krijg eindelijk medicijnen tegen mij depressie! die beginnen nu hun werk te doen maar ik voel me nog niet helemaal goed. Stoppen met snijden is zo moelijk.. ik probeer het al het mogelijke mezelf pijn te doen.

Ik ben opgegroeid als tweede in een gezin van totaal 10 kinderen. Al vroeg leerde ik de handen uit de mouwen te steken. Ik was in tegenstelling tot mijn oudste zus en een zus net onder mij niet mondig genoeg om van mij af te bijten. Ik deed wat mij gezegd werd. Warmte en genegenheid of een knuffel waren er vroeger voor mij niet. Dat begrijp ik ook wel omdat er een aantal kinderen waren die die aandacht harder nodig hadden. Ik was 8 jaar toen ik al wist dat ik niet bij mijn ouders terecht kon. Ook niet bij andere familie of zo want iedereen wist alles van iedereen en er werd heel wat afgeklets. Niet iedereen hoefde te weten wat ik voelde. Ik was voor iedereen ook een beetje een raar kind. Alle kinderen speelden in groepen buiten. Ik deed wel eens mee, maar ik zocht ook vaak de ruimte om alleen te zijn. Daarnaast las ik boeken en alles wat maar leesbaar was. Dat was toen, in onze familie niet normaal. Je moest naar buiten om te spelen. Ik had ook al heel vroeg in mijn leven het gevoel dat ik anders was. Niet meer of minder dan anderen, maar anders. Ik voelde me hier op de wereld ook niet thuis. Nu al helemaal niet meer. Tijdens mijn jeugd was ik ook niet het type dat echt vrienden had. Ik werd ook niet gepest of zo. Ik ging niet uit. Daar hield ik niet zo van. Ik had wel eens een vriendje maar dat was meestal een paar keer en dan kapte ik het af omdat ik op dat moment nog niet van die losse handen gediend was. Sex was normaal, maar voor mij niet als je elkaar maar net kende. Ik deed de opleiding ziekenverzorging en vond het werk fantastisch. Echter in 1980 ging ik voor het eerst door mijn rug. Volgens de neuroloog kon ik daarna gewoon mijn beroep weer oppakken. Dit resulteerde in weer door mijn rug gaan in 1982. Nu was de schade definitief. In jan. 1983 kwam ik in de WAO voor 15-25%. Op mijn twintigste leerde ik mijn ex man kennen. We trouwden in 1979. We wilden graag kinderen, maar dit ging niet gemakkelijk. Na 3 en een half jaar behandelen kwam ik in Nijmegen terecht. In die tijd ging mijn ex man zich raar gedragen. Agressief, onverschillig, geld over de balk smijten en ga zo maar door. Heel onverwacht en schokkend. Achteraf ben ik door zijn oma al gewaarschuwd, maar toen was er nog niets aan de hand en ik begreep haar toen ook niet. Later begreep ik die waarschuwing wel. In juni1983 vertrok hij met achterlating van een briefje. Daar stond ik. Enkele weken later was het zeker. Ik was 2 maanden zwanger. Ondanks al de pijn en het verdriet was ik er toch heel blij mee. Mijn zoon werd geboren in mrt. 1984. Alles was gelukkig goed. Zijn vader hoefde geen allimentatie te betalen. Ook heeft hij nimmer naar zijn zoon gevraagd. Wel begon de telefoon terreur een half jaar na de geboorte van mijn zoon. En nog veel erger. Mijn ex moest van de rechter enkele zaken uit ons huwelijk op zich nemen en regelen. Dit vond hij niet leuk en deed het dan ook niet. Gevolg een flinke schuld waar ik ook voor op moest draaien. Jarenlang krom gelegen, want dit viel niet mee met een gedeeltelijke WAO en aanvullend bijstand tot hoogte bijstand 1 oudergezin. Mijn zoon bleek bijzonder intelligent en probeerde vanaf zijn 10de jaar de boel hier in huis over te nemen. hulp in geroepen van de RIAG en dit heeft ons beiden goed gedaan. In 1988 ben ik, uit mezelf en ook voornamelijk op eigen kosten, omscholing begonnen. De overheid en uitkeringsinstanties deden hier toen nog bijna niets aan. Dit heeft veel van me gekost. Ik ben in die tijd ook heel vaak ziek geweest. Je staat overal alleen voor. Je huishouden, je kind en alles wat daar bij komt kijken, de financiele en materiele zorgen en dan nog die ellendige administraties. Toch volgehouden en in 1991 was ik klaar voor de arbeidsmarkt. Ik heb me verrot gesolliciteerd. Het enigste wat ik hoorde was: 1 oudergezin - als het kind ziek ik komen ze niet meer, 35 jaar - te oud, gedeeltelijk WAO - te groot risico. Gelukkig kon ik vanaf 1992 ergens administratief vrijwilligerswerk doen. Ik had het daar vreselijk naar mijn zin en werkte gemiddeld 9 a 12 uur in de week. Dat kon ik redelijk volhouden. Er waren ook toen al dagen dat ik door de pijn niet kon. In 1993 kreeg ik dermate problemen met mijn li. hand dat ik in behandeling kwam bij de fysiotherapeut. Dit duurde 3 en een half jaar. Toen was de pijn zo erg en ondertussen ook in de li. kant van mijn gezicht dat ik pijnbestrijding kreeg van de anesthesist. Dit hielp helaas niet. Wel kreeg ik toen een TENS. Een apparaat voor pijnbestrijding. Wat een zegen. Ik bleef nog steeds doorwerken. In 1998 wist ik dat mijn gezondheid achteruit ging maar ik wilde niet ophouden. Uiteindelijk kwam ik in febr. 1999 op de hartbewaking terecht. Een sterk vergroot hart en heel veel vocht vast houden. Ik was kapot. Ik dacht toen nog wel terug te kunnen komen. In 2000 werd ik volledig afgekeurd en kwam voor 80 - 100% in de WAO. Door de rugklachten en de vele pijn hiervan werd ik steeds meer afhankelijk van familie. Dit werd zo erg dat zij mij in voorjaar 2001 al adviseerden om thuishulp aan te vragen. Dit wilde ik toen niet. Echter na een keer buiten en twee keer in de badkamer te zijn gevallen heb ik toch aangevraagd in sept. 2001. In oktober kreeg ik direct hulp. Ik kon (en kan) maar heel moeilijk de boel uit handen geven. In 2002 kwam ik weer op de hartbewaking. Het bleek hartfalen te zijn. Ik moest het rustig aan gaan doen, anders zou het snel weer misgaan. Ik heb hier jaren moeite voor moeten doen, en ben hier nog mee bezig, om rustig aan te leren doen. Ondertussen ging mijn gezondheid nog harder achteruit. Ik was heel vaak benauwd. Uiteindelijk bij de longarts terecht gekomen. Een flinke astma, COPD. Ik gebruik heel veel medicijnen. In 2006 kreeg ik een oproep voor de herkeuring. Uitslag. U mankeert niets. Ga alles nog maar eens opnieuw doen. Reintegratie, her-, bij-, of omscholing. Toen knapte er iets in mijn hoofd. Ik heb al eerder aan zelfmoord gedacht maar kon me hier altijd over heen zetten. Ook mijn zoon hield me hier vast. Voor hem wilde en moest ik er zijn. Ik ben bij de crisisdienst terecht gekomen. Zij zouden mij helpen. Nu 7 maanden later met steeds de belofte om me te helpen, een herkeuring op komst, trekken ze zich ineens terug en zeggen: allemaal aanstellerij. Nu is het voor mij gedaan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik deze site opzocht in de hoop een fatsoenlijke manier te vinden om er uit te stappen. Er zit een pijn van binnen die er al heel lang zit, maar die sinds 7 maanden geleden alleen maar groeit. Ik wil me er ook nu niet meer tegen verzetten. Ik ben zeer teleurgesteld in de UWV maar ook in GGNET, voorheen RIAG. Ik loop al een half jaar om hulp te schreeuwen, maar ik zit nog steeds bij de crisisdienst en hulp bleef en blijft achterwege. Ik voel dit als een trap na terwijl ik al op de grond lig. En als ik al had kunnen werken dan was ik nooit gestopt met het vrijwilligerswerk. Dit deed ik heel graag en ik had het er vreselijk naar mijn zin. Ik wil er nu alleen nog maar definitief uit.

ik ben 25 jaar, en ik woon nog altijd bij mijn ouders. ik heb een goeie vriebd die me altijd steunt als ik het ergens moeilijk mee heb, maar biuten hem, heb ik bijna niemand meer; ik heb geen vriendinnen, en heb ook al geen contact meer met mijn familie. ik zou graag willen gaan samenwonen, maar hij wil niet. het is al een paar keren voorfgekomen dat het uit is geraakt tussen os daarvoor. we zijn nu al vier jaar samen en ben het wachten beu. ik wil vooral het huis uit zijn voor mijn vader die ik niet kan uitstaan. hij heeft me in het verleden fysiek mishandeld, ik wil zo rap mogelijk het huis uit zijn, maar mij vriend is er nog niet klaarvoor. ik ben ten einde raad, en ik loop de laatste tijd met zelfmoordgedachten rond. zo wil ik niet langer blijven leven.

ik heb 2zussen 1 zusje en een broer nu is het 3:33 ik zit op een computer we hebben draadloosinternet met een stick en internet doet dus niet altijd prima we hebben ook een laptop daar doet internet 't neit zo goed mijn broer speelt op de laptop en hij wou zonet ruilen ik zei nee dat doe ik niet want daar doet internet 't neit zo goed op want giteren had ik ook al geruild en niks geen internet mijn moeder riep mij en ik zei keihard wat ging paar x zo door later kwam ze de kamer binnen IK RIEP jou waarom antwoorde jij niet en ik zei van wel -.- zei ze jij gaat gewoon wisselen met je broer toen zei ik nee internetdoet het daar neit zo goed op en zei ze pech je gaat wisselen anders krijg je klappen...
zo gaat edat altijd als mijn zusje of broer en zussen wat willen krijgen ze dat voor elkaar soms denk ik ben ik geadopteerd zodat ik minder mag ik denk wel eens aan zelfmoord maar dat durf ik niet ik mocht nog maar tien minuten erachter nog 2 minuten dan is het tijd ik wil graag hulp wie kan mij helpen ik lees mijn geheim soms denk ik dat ik daar een stuk moet ing aan schrijven wij hebben abbonement op mijn geheim stel iemand leest het uit mijn familie wat dan?

Ik weet niet of mijn vorige bericht of dit bericht wordt gelezen, maar het is gewoon fijn om even alles te kunnen vertellen. Ik heb vandaag niet zoveel tijd gehad om over mijn eigen zorgen na te denken omdat ik een vriend van me moest helpen. zijn vriendin werd lastig gevallen door een gozer en ik was alleen maar daar me bezig. Maar nu ik weer de tijd krijg om over alles na te denken, zak ik weer terug in mijn verdriet,pijn en zorgen. Ik ben gewoon wer helemaal leeg en ik begin steeds vaker aan zelfmoord te denken. Gewoon rust geen pijn meer geen verdriet meer. Het moeilijkste is dat ik bang ben mijn vrienden achter te laten en mijn familie. Het zou zo fijn zijn om gewoon in een soor slaap te vallen niks meer te voelen behalve rust.
Nou ik ben weer even kwijt wat ik kwijt moest.

he mensen ik heb al meerdere zelfmoord pogingen gedaan vooral met mes en overdosis ik kan maar geen uitweg vinden me fam is namelijk 5 jaar terug in een ongeluk overleden ik was de enige overlevende het was en nu ben ik teneinden raar HELP !!!

Hulp heeft waarscijnlijk nu geen zin meer ik ben al zover dat ik weg wil.
ik wil nog leven maar het word me onmoigfeloijk gemaakt.
Heb heel veel gedaan maar helpt nietr en word tegen gewerkt.
Heb medicamenten om het te doen 500mg ibrufen 30 zakjes in poeder form
wil hier weg, zij chateerd me ik heb geen uitweg
al 4 jaar een probleem weet het niet meer,

Hallo, ik wou mn verhaal eventjes hier kwijt. Ik trek het echt totaal niet meer. Het gaat steeds slechter sinds 20 Juni 2007. Want toen had een meisje mij verraden tegenover een jongen die ik heel leuk vind. We konden voordat zij ermee ging bemoeien echt goed met elkaar om. Door haar hebben we nu ruzie en hij kijk mij echt nooit meer aan. Hij zei ook van dat hij me niet meer wilde kennen en ook nooit zou willen kennen. Hij meende het ook want hij had me geblockt en verwijderd op msn. En op school was hij ook heel kortaf. Zo kortaf dat hij zelfs helemaal niks meer zij. Vanaf die dag was ik steeds depressief. Ik weet dat ik hem moet vergeten maar dat is zo moeilijk. Ik zit volgend jaar niet meer bij hem in de klas omdat ik naar 2Havo ga. en hij 2Vmbo. Ik ga hem zo erg missen. Ik ben wel een beetje over hem heen hoor. Want ik denk niet meer zoveel aan hem. Maar als ik eraan denk moet ik janken word ik verdrietig. Ik weet niet hoe ik verder moet hoor. Ik zou heel graag willen dat hij het goed maakt. Maar dat gaat dus nooit lukken lijkt me. Dat meisje haat ik nu zo erg en tog blijft ze aardig tegen me doen. Ik snap haar niet echt een b*tch =S xx Gothiicaa ( is een schuilnaam hoor )

mensen zeggen dat je dankbaar moet zijn in het leven dat het een voorrecht is... ik zie dat namelijk anders...ik zie het leven als een straf, je zit er gwn aan vast en je enige ontsnapping is de dood... mijn hele leven is vergald door mijn stiefvader hij mishandelde mij zonder dat mijn moeder het wist mja ook als ze het wist zou ze er toch niks aandoen... ik heb op mijn school best wel een populaire status maar mijn kleding en mijn ouders helpen me daar niet echt bij en dat nakt mij echt de laatste tijd... vooral omdat ik zoveel van mijn vrienden krijg en ik min vrienden niks terug kan geven omdat mijn ouders een stelletje aasgieren zijn... ik heb er geen zin meer in ik wil gewoon weg van hier...gewoon niet meer bestaan zodat ik ook van alle shit af ben....

Al geruime tijd zit ik in een heel diep gat waar ik niet meer uit kan komen. Ik heb altijd ruzie met mijn ouders en er is niemand die me steunde, behalve 1 iemand, zij leek mijn ster maar het probleem was dat ze al met mijn 'beste' vriend had. Ik heb ze daarna in hun waarde gelaten en ben verder gegaan met het componeren van muziek en het maken van muziek. Dat is iets waar ik mijn hele leven in uit. Op het begeven moment zij dat meisje tegen mij dat ze hem (die vriend) en haar niet meer bij elkaar vonden passen en zij mij heel leuk vond.... dit is dus ook het omgekeerde. Ze zou het voor mij uitmaken en dan zouden wij een anoniemerelatie starten zodat de komende tijd het niemand te weten zou komen, vandaag heeft ze het dus uitgemaakt en ze zegt de hele tijd dat ze me leuk vind enzow, maar nu het in eenmaal uit is nijgt ze toch weer om het met hem aan te maken.... ik val weer helemaal terug in dat diepe gat, met weinig vrienden, ruzie met mijn ouders en al een paar zelfmoordpogingen achter de rug.

Binnenkort gaat het er echt van komen, ik kan het niet meer aan.... mij leven is niks meer en ik ben kapot.....