Levensverhalen (pagina 1359)

hmm... nooit gedacht dat ik via het internet men verhaal zou doen. iedereen die het wil kan het lezen, en dat terwijl ik in het echte leven, de woorden amper over men lippen krijg. een schreeuw voor aandacht en hulp krijg ik niet uitgesproken.. heb ik nooit gekund. zelfs emoties.. hmmm ik ben iemand met een eigen mening, en lijk voor de buitenwereld, een sterke meid. eentje met een fel karakter, een doorbijtertje en misschien soms zelfs beetje te hard voor haar omgeving, iemand waarvan weinige kunnen zeggen: owh.. ik ken haar, of owh... kheb haar al zien huilen.
ja..lachen, dat zien ze me allemaal doen. k tover moeiteloos een glimlach op men gezicht, wanneer anderen zich in mijn buurt vertoeven, ookal word ik vanbinnen verteerd door een overvloed, werkelijk een teveel aan emoties. thuis... mja.. daar begon het..
praten over gevoeles.. dat deed ik niet.. en men ouders vroegen er dan ook nooit achter. ik zei "neen, ik wil er niet over praten" en dat was voor hen genoeg net alsof ze dachten "heey we hebben geprobeerd, maar ja".. uiteindelijk toen men ouders uiteen gingen op men 15, bleef ik glimlachen naar men vrienden, maar thuis ws ik een rebel, iedere keer dat ik geconfronteerd werd met de pijn van men bedrogen vader en de nieuwe situatie. ik ging minder eten, maar heb nooit anorexia gehad.. ik kon het niet doen, men broertje keek op naar mij. dan maar snijden.. heel voorzichtig en ohzo nauwkeurig. zodat enkel zij, van wie ikhet wou, de sneden konden zien. een soort symbool voor aandacht... die ik niet kreeg. een.. afstandelijk koel antwoord darentegen: "wil je aub niet zo belachelijk doen? je bent niet de enige die afziet! en effe terzijde, hetgeen jij meemaakt, is niets vergeleken van wat wij moeten doorstaan" (men ouders) ok..snijden was dus geen optie, zeker niet nadat men broertje men kuttermesje vond onder men hoofdkussen. af en toe, bij een samenloop van tegenslagen, herviel ik op die gewoonte, maar het betraande gezichtje van men broer, weerhield me iedre keer om dieper, verder of zelfs verticaal te snijden.
maar na 4 jaar, zijn de problemen nog niet van de baan. men ouders zijn nog steeds aan het vechten ook al is hun vechtscheiding reeds lange tijd gedaan. geld, vooral geld, is het stokpaardje van beiden. ik kan het niet meer aan, de boodschapper te moeten zijn tussen 2 mensen die ik doodgraag zie, maar die elkaar een leven in de goot toewensen. men broertje trekt er zich zelden tot niets van aan, maar ik draag zijn portie emoties mee. ook jongens... de liefde..
in plaats van misschien iemand tegen te komen, die me kan kalmeren, op me in praten, en me bemoedigende woorden in te praten, kom ik enkel flirts tegen.
en neen, het is niet omdat ik de verkeerde jongens tegenkom!! neen.. het is net alsof ik vervloekt ben, want iedere jongen die ik zie zitten en het is wederzijds, die wijs ik af. bindingsangst noemen ze dat. fijn.. elke poging op geluk, "moet" ik mezelf ontzeggen, want ik kan niet anders.
ik ben een vat vol emoties en tegenstrijdigheden. en ik kan het niet meer bolwerken. hoe ouder ik word, hoe meer ik moet aankunnen en hoe zwaarder de realiteit word. maar ze was al zwaar genoeg als 15 jarige. ik ben zo doodmoe van de emoties, dat ik paniekaanvallen krijg, flauwval en soms zelfs uitermate agressief word.
ik ben gewoon niet meer dat meisje van vroeger...
en ookal besef ik dat het wrsn hoort bij het proces van opgroeien.. toch... lukt het me niet.
het is net alsof ik overspoeld wordt door emoties en... men hart kan het niet aan. het breekt iedre dag in kleinere stukjes en men geest.. men gedachtengang... dat is de grootste boosdoener. ik denk non-stop.
iedere moment van de dag ben ik aan het denken.. alleen als ik met iets geconcentreerd bezig ben, valle de zorgen van men schouders.. maar ze blijven op de loer..
dit is geen leven waard.
::mind is a razorblade::

Ik wil hier gewoon even mijn verhaal kwijt, miss dat dat de druk in mijn lichaam wat verminderd. Ik ben nu denk ik al een half - jaar depressief en dan niet dat ik me gewoon even rot voel, maar elke dag opnieuw, elke dag opnieuw dezelfde pijn.
Het beseffen wat het leven inhoud is zwaar, zeker als je het zelf op zijn meest vervelende manier meemaakt. Ik begon met snijden, inmiddels zit mijn hele arm onder en ook wat andere plekken, maar de laatste tijd voel ik me leeg ben ook snel moe, lijkt wel alsof al mijn energie op is. Ik moet steeds vaker aan zelfmoord denken, gewoon weg hier, dat vreselijke gevoel weg geen hoofdpijn meer, geen dingen om over na te dneken gewoon rust. Ik weet nog niet hoe en wanneer, maar ik ben steeds meer van plan om er een einde aan te maken.
Dit is mijn verhaal misschien herken je er iets in. Kijk als je nog verder kan dan moet je dat zeker doen, maah als je emrkt dat je energie weg is oftewel leeg bent van binnen en het nie meer gaat dan snap ik de zin van zelfmoord en dat is bij mijzelf nu het geval.

Hallo, ik ben Peter en ben 17 jaar. Ik ben erg onzeker. Mijn vrienden negeren mij en ik wordt niet meer uitgenodigd op feesten. Ik weet niet of dit komt omdat ik te stil ben of niet grappig genoeg. Verder heb ik ook nog steeds niet gezoend en heb nog geen echte vriendin gehad. In december wordt ik 18 en ik heb het vermoeden dat mensen denken dat ik homo ben (wat niet zo is). Dit weet ik niet zeker. Verder heb ik ook problemen met mijn uiterlijk. Ik ben redelijk klein en klein geschapen.
Verder ben ik ook bang dat ik geisoleerd raak en dat ik niet snel een vriendin zal krijgen(ik sta immers denk ik bekend als semi-gay jongen die nog groen is).
Kortom, er gaat het een en ander mis in mijn leven. Ik heb het gevoel dat mensen zich anders tegen mij gedragen en niet cool genoeg vinden.
Ik heb ook het gevoel dat ikzelf verander omdat mensen zich anders tegen mij gedragen.

Dus. Ik ben erg op zoek naar een leuk meisje (kheb het al een paar keer geprobeert hoor) en ik verlies mijn vroegere vrienden (ik ben niet 'cool' genoeg meer). Bovendien wordt ik (soms)ook op school gepest om mijn zogenaamde homo-zijn.

Ik ben benieuwd of iemand me kan helpen want ik ben radeloos en zie het niet meer zitten.

Alles wat een gelukkige jeugd heet, heb ik gehad. Pedagogisch verantwoord opgevoed, duidelijke regels, duidelijke waarden en normen, respect voor de andere gezinsleden, voldoende geld.

Alle ingredienten voor een gelukkige studententijd heb ik. Een goed stel hersens, gave studie, geweldig bijbaantje, fantastische collega's, leuk verenigingsleven.

En toch... bij elke spotje stress dat ik krijg schiet ik richting depressie of hypomanie. En een zeer actieve vakantie, zoals afgelopen week, moet ik afbreken omdat ik depressief wordt als ik uitgeput raak. Zoals dus vandaag het geval is...

Ach, het gaat al beter als eerst. De dalen zijn minder diep, soms zijn er zelfs topjes. En ook uit deze wat dip met voor het eerst sinds een half jaar weer nare gedachten raak ik vast wel weer uit. Als ik mezelf er maar weer toe aan kan zetten om komend weekend braaf mijn pillen te blijven slikken en heel veel aandacht aan mezelf te geven.

mensen lachen me uit voor domkop
mijn ouders zitten de hele dag buiten te drinken terwijl ik me moet redden in men eentje
ze roepen naar me
laat me met rust

Hallo,ik wil even mn verhaal doen...
weet je hoe het komt?
het begon allemaal met mn stiefmama
zei liet me achter&en ik begon depresief te worden&& begon te snijden.Zo ben ik in het ziekenhuis belandt!!!
Het begon allemaal over drie jaar
en nu snij ik nog!!!
k'heb geen mama meer want die heeft mij achtergelaten toen ik 1 jaar was!!!
k'mis ze :'(
pff mn leven is zoo stom:'(
meer kan ik er niet uit krijgen ik wil dooooood:'(!!!!!!

Denk aan zelfmoord, maar weet niet eens hoe, met welke middelen. Gewoon een mes in me buik steken ? Stel dat ik niet overlijd en wel blijf leven, dat is mijn grootste angst eigenlijk.

Mijn leven is zo.... leeg en onzinnig. Ik sta op om.... tja.. om te werken en thuis te komen. Doe niets leuks, mijn leven bestaat alleen uit verplichtingen. Ik ben hierdoor een saai mens geworden, heb geen lol in het leven. Wil ook gewoon niet meer. Kon je maar een pilletje innemen, je ogen dicht doen en niet meer bestaan.

Maar ergens.... ergens heb ik 1 klein sprankje hoop....
en elders.. wil ik gewoon niet meer. Kon je maar je ogen dicht doen, beslissen dat je dood wil en ook daadwerkelijk dood gaan.

Ik ben het zo zat ! Echt.. ik heb gewoon geen puf en energie meer.... !

Wou dat iemand mij verloste van dit leven, want dit is geen leven meer.

ik haat mezelf en ik wil ook graag dood,,
k heb allemaal problemen enzo.. k ben heel vaak overstuur enzo.. k voel me vaak kut en me zus pak de jongens waar ik op ben af... k wil gwoon dood meer nie dan heb ik geen pijn en verdriet meer!

Leven

Het is zo’n klein woordje
Maar met zoveel betekenissen
Het kan mooi zijn
Maar ook lelijk
Wat is het doel van bestaan
Er zijn weinig dingen zeker in je leven
In mijn leven staat er niks vast
Alles is wankel, niks is goed
Waar eindigt al mijn verdriet
Is de dood de oplossing?
Of moet je je problemen voor ogen zien
Wie geeft mij het antwoord?


Mijn weg naar geluk eindig gauw, al zijn mijn problemen voor mij zo groot voor de ander zo klein, dit is een leven dat ik niet wil leiden.

Van afkomst ben ik weliswaar nederlandse van vaders kant,hij kwam uit Groningen,maar ik ben belgische door huwelijk. Ik weet dus niet of mijn verhaal straks wel geplaatst zou worden. Ik ben de derde van negen kinderen geboren in de schoot van een schippersgezin. Rotjeugd,veel klappen, veel drankmisbruik van de ouders,kostscholen enz...
En het grootste probleem zou dan nog de kop komen opsteken. Ik leerde goed,was volgens de leerkrachten zeer verstandig, en ik moest zeker verder gaan met mijn studies.Dit was voor mij volledig de aanloop tot een nog rottiger jeugd.Vader en moeder begonnen mij nog meer te slaan en te haten.Ik behoorde zeker en vast niet tot hun gezin. Op 13 jarige leeftijd dan maar weg van huis (dat kon toen nog) leerde ik bij een oud echtpaar dat mij als hulp in het huis had opgenomen,mijn man kennen. Een lieve man,en wij kregen een dochter. Ondertussen ging ik terug naar school en werkte mezelf keihard op. Ondertussen behaalde ik verschillende diploma's en spreek vier talen.
Onze dochter echter,is de reden van mijn verhaal. Niets mocht haar ontbreken en de leukste kleding of wat dan ook,was ons teveel. Mijn grote verdriet was echter zijzelf reeds vanaf de geboorte. Ik was slechts 17j en kreeg een wondermooie dochter die echter nooit geknuffeld of aangehaald wilde worden.Ze huilde dag en nacht en wij waren radeloos. Het verbeterde niet met ouder worden.Ze keek nooit vriendelijk en staarde nors voor zich heen als iemand haar benaderde. Toen met ouder worden begon het uitdagen. Elk geschenkje,pop of ander maakte zij onnmiddelijk stuk,of keek er gewoon niet naar om.Als zeer jonge mama had ik het daar best moeilijk mee.Toen ik vier jaar later hoorde dat er nog een baby kwam,overwoog ik van de brug te springen.Gelukkig was er daar mijn verantwoordelijkheidsgevoel. We krijgen een schat van een zoontje.Een echt knuffeldiertje.Hij is nu 30 en woont nog thuis. Met onze dochter lag dat zeer moeilijk. Ik probeerde haar te leren vriendelijk te zijn.Vooral omdat ik zo graag zou willen dat anderen ook van haar zouden kunnen houden. En dat heb ik haar veel herhaald.
Maar goed,ze leerde iemand uit nederland kennen.Wij vernamen toen van de nederlandse recherche dat hij één van de meest gezochte oplichters was, maar toen was het kwaad reeds geschied. Ik nam ons kind terug in huis,tegen de zin van mijn man. En toen kwamen de schulden die zij mee ondertekende,en toen kwam de ellende voor ons gezin. Wij hadden nog een achterkomertje en geen van die twee jongens had voor jaren nog een normaal leven.Geen brommers,geen uitjes,geen feestjes voor hen. Wij stuurden haar terug naar school,wij gaven haar terug de moed om zich onder de jongeren te begeven,en zo schreef zij zich in bij de reddingsbrigade in nederland.Daar leerde zij haar heudige man kennen. Na haar studies kon ze niet wachten met te vertrekken en weg was ze naar nederland. Een tijdje later kwamen ze op visite en daar vertelde ze mij dat ze naar Antwerpen ging komen met haar toekomstige schoonmoeder om haar bruidsjurk uit te kiezen.
Heel diep in mij is er toen iets definitief gebroken. Wij hebben zoveel ellende meegemaakt,doorgemaakt en jaren later overwonnen en dan dit ongelooflijk verhaal.
Ze hebben ondertusen een kind dat wij nooit zagen en voor haar is het verhaal Belgie verleden tijd.Ik heb het er zo moeilijk mee dat er zoveel akelige gevoelens tegenover mijn eigen dochter zijn. Ik kan niet meer van haar houden. En is dit wel normaal?Wij hebben een akelige egoiste de wereld ingestuurd. Een meisje dat altijd alles had,maar zelf nooit iets gaf. Na zeven harde jaren hebben wij onszelf er terug bovenop gewerkt.Wij bezitten duizenden vierkante meters bouwgrond en willen niet bouwen. Wij willen in de toekomst niets meer bezitten en gaan dan ook de bouwgronden van de hand doen zodra één van ons ziek wordt. Wij zouden het niet willen meemaken dat ook dan weer onze twee zonen moeten delen met haar die hen zo in de steek liet toen het voor haar opgelost was. De wet zegt namelijk in Belgie dat je je kinderen niet volledig kunt onterven.
Ik weet met zekerheid sinds deze morgen hoe ik mijn verder leven zie.Zolang mijn man leeft en de zonen nog thuis zijn zal ik er zijn. Zodra mijn man iets overkomt en de jongste is afgestudeerd,dan stap ik eruit. Ik heb er genoeg van. Ik kan niet vatten,zelfs na zoveel jaren,hoe een bloedeigen kind,waarvoor de ouders door een hel zijn moeten gaan,geloof mij vrij,het was een echte hel, zo die ouders heeft kunnen veraden.Ik kan het gewoon niet begrijpen.En ik kan het niet vatten dat ik nu z'on hekel heb gekregen aan mijn eigen kind ! Ik wil die gevoelens niet,maar ik kan ze gewoon niet wegkrijgen.
Gewoon eventjes" Bedankt lieve ouders",
dat zou alles hebben opgelost. Was dat nu echt teveel gevraagt?
Ikzelf bad vaak tot God toen ik jong was"Bedankt lieve Heer dat ik vandaag geen slaag heb gekregen"
Ik moest steeds verbergen dat ik frans kon spreken,doen alsof ik nergens iets van begreep,vragen aan de school niets te vertellen over mijn goede resultaten. Alle dagen angstig zijn dat vader je weer begon uit te schelden omdat je als dubbeltje geboren geen kwartje mocht lopen uithangen. Ik was er altijd als zij mij nodig hadden. De dokter voor hen betaald, moeder opgevangen als jonggehuwde als ze weer eens slaande ruzie hadden.Bijna al mijn broers en zusters opgevangen als jong koppel. Ze opgehaald van de antwerpse straten als ze hun kinderen gewoon vergeten waren na café bezoek. Iedereen die hier langskomt komt nooit iets tekort.
Waarom dan is mijn eerstgeboren kind zo?
Ik heb er genoeg van