ik ben het 9de kind van 11 en heb daar al nooit m'n plaats in kunnen vinden.
het was als of ik er niet bij hoorde aleen m'n vader gaf mij het gevoel dat dat wel zo was.maar die was door z'n werk vaak weken van huis,en m'n moeder was meer met zich en de rest bezig liefde was voor haar een raar iets vooral naar ons kinderen toe,ze voede ons ieder apart op met strenge hand. dat leide er toe dat ik al met 15 jaar uit huis ging samen wonen met m'n vriend waar na 4jaar mee trouwde maar ook die had een baan waar door hij elke week van huis was. toen ik 21 was kreeg ik mijn dochter dat was de eerste keer dat ik wist wat het was om je gelukig te voelen. 1.5 jaar later kreeg ik een miskraam van een tweeling was al 5 maanden zwanger. toen kreeg ik te horen dat ik een afwijking had in mijn baarmoeder en als ik nog een kind wilde moest daar niet te lang mee gewacht worden. mijn man wilde nog graag een zoon dus werd ik snel na de miskraam weer zwanger maar kon daar niet echt van genieten, en er ging weer vanalles mis ik moest het ziekenhuis in om hem te kunnen houden het infuus het hemgeen goed gedaan hij was gehandicapt maar leefde. 1jaar daarna raakte mijn man zijn baan kwijd. en was dus steeds thuis hij vond wel snel daarna een nieuwe baan maar door dat hij altijd thuis was kreeg ik ook zijn ware karakter te zien dat was alles behalve pretig maar ja denk je dan dat hoord er bij want voor de kinderen was hij steeds de perfecte vader. na een tijdje begonen ook de klappen en eisde hij zijn echtelijk recht. en elke avond bad ik dat ik niet meer wakker zou worden.
toen ik 6jaar geleden een zwaar ongeluk kreeg, heb ik 2 weken op i.c gelegen en nog twee weken op de afdeling wilde ik zelf graag naar huis naar mijn kinderen want liggen kon ik thuis ook,ik had 4gebr.ribben een gat in mijn enkel, en mijn linker arm was kapot daar was mijn biceps in gescheurt. dat kon pas veel later worden geopereert worden.
ja hij had een bed in woonkamer gezet maar ik moest me maar zelf zien te redden. toen ik daar van opgeknapt was met hulp van anderen heb ik zelf werk gezocht en de knoop door gehakt en de scheiding aan gevraagt tja bijna twintig jaar. en nog vraag ik e daagelijks af waarom ik nog steeds wakker word.hoezo zullen veel mensen denken omdat er een angst in mij zit die ik niet kwijd raak heb wel hulp gevraagt aan mijn huis arts en die heeft ook wel iets voor gescheven en zo lang als ik dat slik gaat het ook redelijk goed met mij, maar in mijn ogen ben ik niet gewenst door niemand. dat is ook wel een moeilijk voor mijn nieuwe vriend . en zelf moord ik heb het ook geprobeert maar dat is de oplossing niet. het is belangrijk dat mensen zijn die er voor je zijn en dat zijn meestal vreemde die dan je beste vriend kunnen zijn al is het maar voor even.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.