Levensverhalen (pagina 1328)

ik snap alle gedachten over zelfmoord plegen wel maar neem van mij aan dat dat geen goeie oplossing is!! er zijn vast wel mensen die jullie niet kunnen missen en hoe zouden die zich voelen als jullie er niet meer zijn? ik heb zelf voor een paar weken terug nog bij het spoor gestaan, ik ben inmiddels al bijna een jaar verloofd met mijn vriend waar ik heel gelukkig mee ben, met mijn vader heb ik een hele goeie band... toen ik bij het spoor aan kwam stond mijn vriend daar ook... ik heb hem mijn verlovingsring gegeven en mijn ketting waar een half hartje aanhangt daar staat de naam van mijn vader op hij heeft de andere helft met mijn naam erop.. ik heb mijn vriend toen gevraagd om die aan mijn vader te geven en hem te zeggen dat ik heel veel van hem hou!! en heb hem zelf ook gezegd dat ik heel erg veel van hem hou,, de spoorbomen gingen net op dat moment dicht... ik wou op de rails gaan staan maar hij heeft mij tegen gehouden... ik zag het niet meer zitten ik had niemand wat gezegd en toch hij stond er ene heeft me tegen gehouden.. ik heb geschreeuwd gejankt en ik weet niet wat allemaal maar het is hem gelukt!! daar ben ik nog alle dagen blij om! we zijn samen terug gegaan naar huis ik heb mijn ketting weer om gedaan mijn ring weer omgedaan.. toen we thuis kwamen zat mn pa te janken op de bank omdat mijn vriend hem had gesmst... hij had hem verteld wat ik van plan was maar had hem ook gevraagd om thuis te blijven hij wou neit dat mn pa het zou zien als hij mij niet tegen kon houden... we kwamen binnen hij is me om de nek gevlogen en heeft zo hard gehuild... en op dat moment besefte ik me waar ik voor leefde... voor mn pa die mij nodig heeft en voor mijn vriend die mij nodig heeft!!! en ik ben er heilig van overtuigd dat iedereen op deze site wel iemand heeft die jouw nodig heeft!! op het moment dat je wat wil ondernemen, denk aan die mensen die je nodig hebben!!! realiseer je op dat moment hoe die gene zich zou voelen als je er niet meer bent... kun je dat die gene aan doen die je nodig heeft??? denk daar allemaal is over na alsjeblieft?? dat is geen verplichting of wat dan ook dat is gewoon een vraag omdat ik zelf bijna de fout ben begaan en ik zou er niet over na willen denken hoe het met mijn pa en vriend zou zijn afgelopen als ik had door gezet... ik weet dat het met allebei niet lang goed zou gaan!!! realiseer je dat op dat moment alsjeblieft!! er zullen altijd mensen zijn die je missen!!! en buiten dat jij betn de gene die je leven in handen hebt, je kunt het jezelf moeilijk maken en je kunt het jezelf makkelijk maken... bedenk je op dat moment wat je het beste kunt doen en ik weet zeker nu uit eigen ervaring dat zelfmoord niet de beste keuze is!! denk er alsjeblieft is overna, allemaal....

ik weet dat dit niet de bedoeling was van dit forum maar ik vond het nodig om dit te zeggen, omdat ik zie dat er best wel veel mensen zijn die er over denken... en nogmaals zelfmoord is niet altijd de enige oplossing, misschien de makkelijkste maar niet de beste!!! hou dat alsjeblieft allemaal in je achterhoofd....

ik hoop dat er mensen zijn die wat aan mijn advies hebben... en mocht je een keer ergens over willen praten en je weet niet met wie je dat moet doen,, ik sta voor alles open, heb ook veel vrienden die met neigingen hebben rondgelopen en zo ook mijn vriend... en als het kan zal ik er alles aan doen om de gene die bij mij aankloppen om die te helpen!!!

liefs pino

als klein meisje klopte mijn uiterlijk al niet bij wie ik in mijn kleine geest was! ik had kleine blonde krulletjes, een poppengezichtje zoals
de mensen zeiden, en altijd lieve jurkjes aan met lakschoentjes daaronder! mensen staarden mij aan. niet dat ik dat ooit maar gemerkt zou hebben.
maar deze uiterlijke verschijning had al vroegtijdig een destructieve geest wat ik later pas heb opgemerkt. ik was altijd in staat mijzelf iets aan te doen! natuurlijk begon dit onschuldig met dwangmatige gedachten en kleine fobien! en dingen uit proberen waar een ander kind nog geen benul van had!
als klein meisje had ik al een ander meisje gezoend! ik telde alle tegels van de grond op mijn weg naar school en had de neiging om dingen voornamelijk eten in te slikken! zo had ik dan ook op een dag een wijnbal in mijn keel vastzitten! hier bleef het niet bij. die dwangmatige gedachten waren hier nog maar enkel en klein aanwezig. het waren vooral dingen die ik mijzelf oplegde om maar te moeten doen! mijn gevoel moest dan worden uitgeschakeld! desondanks kon ik hier wel goed omleven. want ik stond er niet zo bij stil. naar mater ik ouder werd kon ik mijzelf analyseren. en stond ik ook vaak in de spiegel om mijzelf aan te kijken. ik kon het niet begrijpen dat mijn geest zo mooi was. zoals je via de spiegel op jezelf neer mocht kijken. ik had een obsessie gekregen. ik ging alles associeren met perfectie, de blonde haren rode lippen, blauwe ogen, lichaamsgewicht en ga zo maar door. niets was mij meer te gek. ik kon de wereld aan.
na mijn dwangmatige gedachten, obsessies en fobien, bleek ik vooral te genieten van het leven. ik deed waar ik zin in had, was apart in mijn gedachten en mocht graag dingen uitproberen, totdat ik mijn aandacht moest inleveren vanwege mijn broer, hij sneed zichzelf wat begon met krassen in zijn onderarmen! verwar dit niet met zelfmoordneigingen. hij moest en zou mij op de achtergrond zetten. nu was dit niet zon probleem, ik was voor mijn leeftijd te verstandig, deed alles alleen en had besloten om later een model te worden.
ik wist wat ik wilde, ik zou er achter komen wie ik was, ik kon met mijzelf om gaan en
kon mijzelf goed vermaken desondanks dat ik mijzelf zware dingen oplegde!
op school was ik voor op de rest, met mijn babbel met mijn cijfers en moest testen afleggen voor hoogbegaafde leerlingen.
dit heb ik gedaan op aanmoedigen van andere mensen. nu weet ik wel : luister altijd naar je zelf ook al weet je het niet !
je komt er hoe dan ook wel. maar goed ik was nog te jong om maar een weerwoord te geven, dus ik deed wat er gezegd werd en werd beschouwd als hoogbegaafd meisje. niet dat ik hiervoor gekozen zou hebben ik ben namelijk liever gelukkig met minder hersenen dan met een hoog iq en mij niet gelukkig voelen.
deze gedachten waren namelijk van jongs af aan al destructief laat staan hoe goed ik ook was op school.
ik was altijd in andere dingen geinteresseerd dan anderen keek altijd verder maar al deze verschijnselen zouden nooit met mijn uiterlijk geklopt kunnen hebben. mensen die mij kenden kenden mij als knap intelligent meisje, de buitenwereld kon alleen maar neerkijken op een meisje waarvan ze dachten die is mooi zo zou ik ook wel willen zijn. mbt mijn leeftijdgenootjes.
nu had ik niet zon probleem met de buitenwereld maar naarmate ik ouder werd begon ik de druk van de mensen te voelen want mijn gedachten konden zich snel ontwikkelen. ik had namelijk snelle ontwikkelings drang, mijn klasgenootjes waren jaloers en al snel zag ik ze als mijn vijanden. stortte mij op muziek kunst sex drugs en alles wat je daar maar mee kunt accossieren. ik was sterk want kon altijd al veel aan en dingen tegelijk doen en tegelijk werd ik zwakker, ik kreeg grote waanzin en illusies en begon in mijn eigen wereld te leven, alles wat anderen deden ( dit is wel de meerderheid waar je naar moet leven op je eigen maniertje ) dat was anders met wat ik deed, ik trok het ook niet meer en sneed mijzelf in mijn pols toen ik 15 was. ik was nuchter die tijd en had net een stuk chocolade achter de kiezen had me muziek pleures hard staan en zag de streep in mijn pols die ik sneed met mij andere had, waarna bloed volgde.
ik schrok, maar aan de andere kant kon ik mijn zelf destructiviteit ten einde brengen.
geheel nuchter voelde ik de pijn, en pijnscheuten gaven een kick. nu eenmaal.
net zoals mijn broer, plassen met bloed heb ik op de grond gezien, veel tranen waar je een oceaan mee kan vullen. ik zag
niet meer dat ik een doel had om te leven.
alles draaide nu nog om mijn broer, ik had niet geleerd om liefde te geven want ik kreeg dat niet, ik gaf dit mijzelf door mij ijzerstreng te behandelen, 100 procent egoist te zijn en niet meer te geven om anderen. destijds was ik in mijzelf gekeerd en teruggetrokken van de buitenwereld en leefde naar de instelling people = shit and who the fuck am i ? certainly no human being en wilde er dan ook een einde aan maken. overal zag ik beren op de weg en was geshokeerd van alles om mijn heen.
een overdosis pillen was een vlucht totdat iets in mij zei: hey M. kijk wat je nu hebt gedaan bij jezelf, loop naar beneden en laat je kop verdomme zien en ga spreken.
praten kon ik niet meer, ik liet mijn lege stripje zien waar de tabletten in hadden gezeten. hoe ik er aan kwam? ik had ze gekregen van een psychiater en had ze allemaal opgespaard, de meeste mensen sparen postzegels en parfumflesjes? ik moest dit doen alleen zo had dit effect!
helaas, in de veronderstelling dat ik nu voorgoed zou sterven ( ik kon niet bang zijn want ik had niets te verliezen ) werd mijn maag leeggepompt met een zwart goedje! walgelijk vies, ik kon mij dan ook druk maken om dingen die klein waren en lang niet zo pijnlijk als de grote dingen waar ik mij geen zorgen om kon maken.
ik was eigenaardig in mijn soort! ik geloofde in mijn eigen geest en daar putte ik de kracht van uit zolang ik maar kon!
mijn broer was destijds op de drank overgegaan, wat de reden hiervan was weet ik nog steeds niet maar het moest wel verband hebben met de reden waarom hij zichzelf pijnigde, automutilatie.
alle aandacht ging naar hem, en toen begon mijn goedaardige geest ( ik was zo destructief met mijzelf bezig dat ik anderen geen kwaad zou kunnen doen )
zijn krachten te verliezen. ik werd gedemotiveerd na een tal van teleurstellingen waaronder ons gezin, mijn opleidingen die ik niet meer kon voldoen omdat ze niet bij mijn indentiteit pasten ik was zoekende naar wie ik was, in alles en nog wat probeerde ik mijzelf te vinden...... terwijl ik al wist wie ik was want alles wat ik niet wilde, deed ik en alles wat bij mij zou horen ging ik uit de weg. mijn destructiviteit was groter dan ooit en ook
nu zou ik mijzelf weer iets aan gaan doen.
ik had een lieve ik, die goed was voor mij zelf en voor anderen. die ruig kon zijn anders kon zijn dan anderen en ik had een ik die mij anders tegen de wereld deed aan kijken en alle negativiteit aan mij liet zien.
ik zou naar theorie gek moeten zijn, maar kon mij mond houden en dacht alleen dat wat ik voelde en zag, ik was mijzelf verloren en kon dit niet uitleggen aan anderen.
ik zat in een glazen bol vol sneeuwvlokjes rammend tegen het glas! maar kon niet meer vrij zijn, zoals ik vroeger wel kon zijn
ik had van die dagen dat ik zweefde joints rookte als een stoomboot en vervolgens de dag daarna pianomuziek ging luisteren en ging filosoferen over van alles en nog wat meestal volgde er een dag vol depressie met een goedlachse ik. toneel spelen kon ik goed totdat ik er geen zin meer in had! totdat ik het wel bekeken had.
ik had over alle pogingen van zelfmoord al nagedacht tot in de diepste puntjes, een briefje ja of nee? welke kleding zou ik aantrekken en met welke bedoeling? moest ik nog iets bepaalds zeggen? verdrinkingsdood? ( op mijn derde ben ik in de vijver gevallen maar ik werd op tijd gered na onderkoelings verschijnselen ) een fohn in het water laten vallen? ophangen vond ik altijd zo cliche en was altijd al onder de indruk dat ik zo niet wilde eindigen. pillen? voor de trein? met de hoofd in de oven? enkele flessen whiskey? i did not give a fuck but if the fuck takes my life away then life could be fair. ik was in de veronderstelling dat ik zou reincarneren. en daar geloof ik nu nog steeds in. dat je lichaam een keer ophoudt is een feit maar de geest die kan niet sterven en wat niet sterft gaat eeuwig door.
toch koos ik voor over-hydratatie niets meer eten alleen maar zo veel water drinken dat ik onopmerkelijk zou sterven zonder iemand het gevoel te hebben gegeven dat ik het niet meer aankon en wilde sterven. ik was puik genoeg om mensen te laten weten dat ik al gegeten had. ik synchroniseerde kruimels en verfrommelde zakjes op het aanrecht en gaf de mensen altijd een gemanipuleerde indruk. ik was continue actief met mijn hersenen, zelfs waneer ik sliep kon ik bewust meemaken dat ik lag te slapen.
opmerkelijk was dat ik niet kon opstaan of iets dergelijks!
daarna dronk ik veel whiskey ( die op tafel stond, altijd vaste prik, bij een herzegovinsche jongen die ik ontmoette via anderen) hij was punker en eigenlijk was het wel een jongen die puik leefde.
desondanks dat hij pizza liet slingeren op de grond en dat hij rare objecten aan de muren had hangen en alles opnam op film
ik zette het mega-hard op het zuipen en had de fles zo goed vast dat zij doorkrgen dat ik mijzelf iets aan ging doen. het enige wat door mij heen ging was: hoe kan ik nu nog mooier sterven in de ogen van een eigenaardige punker? die aardig was? in geweldige muziek? in de schoonheid van ons allen? de warmte? de stomme pola fucking roid camera. het was tenminste niet kil en a-materialistische woonkamer.
het kon mij geen fuck meer schelen. ook nu ( dit ging om mijn derde poging ) ik was laveloos met enkele tabletten op en werd in leven gehouden door deze punker. hij heb mij uit de dood gehaald. hier had ik geen invloed meer op.
zo af en toe had ik hoop maar gaf deze op toen ik voor mijn gevoel mijn belangrijke dingen verloren was zoals mijn opleiding en mijn eigenaardigheden en mijn rust die ik sowieso nodig had om te knallen in alle uitersten, want zo naar gemeend was ik een meiske van extremen. ik at niks en toen at ik weer chocolade want hier werd ik mega-blij van en toen at ik weer niets.
totdat ik stortte op een ander fenomeen.
jezelf iets laten proeven, en zo veel water drinken, je vinger in je keel en huppa alles uitkotsen. alles draait om de kick that keeps you going!
niet veel daarna later kreeg ik B.E.D waardoor ik de controle over enkele delen van mijzelf verloor. mijn gedachten waren sterker dan ooit te voren. hierdoor verloor ik de zin en al mijn belangrijke dingen die mij structuur in mijn leven gaven, mijn ik was verdwenen en was iemand anders geworden. de mensen keken mij aan alsof ze mij konden vertellen dat ik aan iets leed
nooit zouden zij mijn geheim te weten kunnen komen maar ze voelde het wel !
dit gaf mij zoveel angst dat ik mijzelf opsloot in een hokje en daar gedurende vier jaar en enkele maanden niet meer uit kwam. ik ben sociaal in een isolement geraakt en voel tot op de dag van vandaag mijn achterstand op de rest van mijn leeftijdsgenootjes.
alsof ik stil heb gestaan voor uren, dit kan ik zo moeilijk verwerken dat ik op dit moment in een positie bevind dat ik verder moet met iemand die ik niet meer ben, en dat demotiveert mij dusdanig dat mijn zelf destructieve gedachten mijn leven bepalen
op dit moment vraag ik mij af? genees ik in mijn geest? kan ik verder met mijn leven?
en zoniet val ik weer terug en pleeg ik toch wel zelfmoord? ik leef met iets waar ik niet meer van kan omschrijven wat het is.
ook ben ik met het idee opgegroeid dat uiterlijk altijd meer telde met diegene die je van binnen was, mijn opleiding fashion management wakkerde dit aan waarvoor ik in een circuit zat met lsd-gebruikers. nu weet ik wel dat je geest in zekere zin bepaald wie je van buiten bent, binnen in komt de kracht om je stappen te verzetten
de kracht om te gaan staan waar je wilt en met een mooi uiterlijk is dat altijd mooi meegenomen, maar nogmaals wat is mooi
en wat ben je nog zonder een krachtige geest, daarom is mij de moed gaan zakken
die ben ik verloren, en daar was mijn hele leven op gebaseerd.
goede contacten, veel liefdevolle momenten, veel wilskracht en uithoudingsvermogen, ontdekken wie je bent, en niet de massa gaan kopieren.
nu pas weet ik wie ik ben, op het moment dat het te laat zal zijn?
dat ik nooit ben doorgedraaid komt door het feit dat ik daar nooit in geloofde! nu
wil ik graag overgaan en verder met een nieuw leven.


i wished to live incognito, to go back to who i was but times does not heal the wounds and my watch does not have the compassion and love to give in that i exist

to every-one who deals which such a struggle and feels fucked about, and does not take a laugh about such a serious thing that called survive to live

M.

Mijn man is 3 maanden geleden overleden en ik kan niet aan de eenzaamheid wennen.Het wordt steeds erger en ik wil naar hem toe.Ik kan niet stoppen met huilen en vindt het leven niets meer waard!!!

Mijn broer probeert al een maanden een punt achter zijn leven te maken. Hij heeft al een paar keer geprobeert om van een brug af te springen. Maar gelukkig is het elke keer niet gebeurt want de politie kwam er gelukkig bij. Ik zie dat me broer niet gelukkig is. En dat doet me heel erg pijn. Hij probeerde het afgelopen weekend weer maar gelukkig kwam de politie. Gelukkig belde hij mij en kwam gelijk naar hem toe. Ik was heel bang. Maar ik ben altijd blij dat hij mij beld. Morgen gaan we met de hele familie praten, hij heeft hulp nodig voor dat het te laat is. Ik weet zeker dat hij er boven op komt, alleen heeft het even zijn tijd nodig. Ik loop zelf ook bij de psycholoog en het helpt echt, maar dat wil hij niet geloven, maar hij moet er heen van ons alleen hij moet het zelf willen.

ik leerde een jongen kennen die 4 jaar ouder is dan mij.in het begin voelde ik er nog niets voor we smsten gewoon veel naar elkaar en zagen elkaar op fuiven.maar opeens haf hij mij een kus op de mond. het betekende niets en dat wist ik maar ik begon al vlinders te krijgen.. het verergerde als maar... ik was 15 toen hij mij ontmaagde. voor hem was het een pleziertje,voor mij was het verliefdheid.ik dacht constant aan hem ik kon hem niet uit mijn gedachten zetten. ik zou alles gedaan hebben voor hem ook al zit ek met het gedacht dat ik hem nooit kon krijgen3. ik zag hem elk weekend en we hadden veel seks. ik kon gewoon niet weerstaan. de gevoelens werden veel te erg dat ik mij gewoon niet meer amuseerde op fuiven zonder hem. alles draaide rond hem. maar hij was de player. ik begon meer en meer te beseffen dat hij mij gebreukte maar kon toch geen nee zeggen als hij seks wou. ik was altijd depressief door hem.in de week zag ik hem nooit en dacht ek alleen aan hem ik kon niet meer..verschrikkelijk was het ik zag die jongen doodgraag en ben het leven beu ik kan niet leven zonder hem wat moet ik nu doen ?? ik kan hem niet vergeten hij blijft in mijn gedachten rondzweven ben hopeloos!!

ik heb een leven achter de rug van eigenlijk alleen maar pijn. het zou moeten zijn dat je , op mijn leeftijd , een fijn leven leidde en af en toe iets van tegenslag. bij mij is het net andersom. ik heb alleen tegenslagen en af en toe iets positiefs. maar ook dat is ver te zoeken en relatief. op m,n 23 ste kreeg ik te horen dat ik kwaadaardig kanker had en maar 20% kans had om te overleven. ik had daar , toen al , vrede mee. maar ik overleefde het. uiteraard. [dit was sarcastisch] ik had het idee dat ik dan verlost was van mijn leventje. waar ik tenslotte niet om gevraagd had. dat idee is mij tot en met nu niet kunnen ontschieten. ik zit zw. overspannen en zw. depressief thuis sinds +- 4.5 jaar en loop nog steeds met de gedachte om er een eind aan te maken. ik ben ook niet bang voor de dood. in tegendeel. mijn familie is uit elkaar gevallen en de enigste waar ik nog goed contact mee heb is m,n zusje. misschien dat ik er daarom ook wel geen eind aan heb gemaakt , want ik weet dat zei mij echt heel erg zal missen. maar moet ik het daarom niet doen ? ik denk ook wel dat het gebeurt , het is alleen de vraag wanneer. voor mij is er niks meer dat positief is en waarde heeft om te blijven leven. en als je eigen moeder niet eens begrip voor de situatie heeft omdat ze het te druk heeft met zichzelf , zakt de moed er al helemaal bij in. de een heeft een slechte dag of een slechte week. ik heb een slecht leven. ik heb teveel meegemaakt en teveel moeten vechten voor een goed bestaan en er eigenlijk niks aan overgehouden.
ik zou echt een heel verhaal kunnen schrijven , wat zeg ik een boek. het zou niet saai zijn , maar wel lang.
ik wens iedereen veel geluk en liefde en gezondheid toe.
het ga jullie goed.
mister nobody.

ik kan het niet meer... ik kan niet meer zitten wachten totdat het geluk mij gevonden heeft... ik heb ernaar gezocht maar niet gevonden ik heb erop gewacht maar er kwam niks... en ik neem iedereen mee in mijn ongeluk... mijn moeder krijgt kanker mijn vader gaat scheiden... mijn zus krijgt een soa... en dat gebeurt allemaal sinds ik mezelf ongelukkig voel...
en ik heb het geprobeert om te wachten op goede uitslagen van mijn moeder en dat mijn vader stopte met huilen maar het is nooit gebeurt... het is nu al 2 jaar zo en ik kan er niet meer tegen om te wachten op iets dat toch niet komt... dit is mijn verhaal en ik wilde het vertellen voordat ik dood ga van de pijn verdriet en ongeluk... ik denk dat ik er voor die tijd er zelf al een einde aan het gemaakt...

Waarom gaan, waarom er niet wat moois, wat echts van maken? Hetbgaat om echt contact, echte gevoelens, doen wat je gevoel je ingeeft en niety omdat de trein maar doordendert! Kom op. Ik heb échte diepe dalen gekend...geluk is een KEUZE gvd!

Waarom verder vechten voor t leven als er na twee jaar nog steeds niets veranderd is?

Het begon allemaal toen mijn moeder een nieuwe vriend kreeg, ze hadden nog geen jaar verkering of ze gingen al trouwen en dat betekende verhuizen.. ik had net een paar vrienden gekregen (wat voor mij al moeilijk was) want iedereen vond mij altijd maar een raar meisje en had liever niks met mij te maken, we gingen dus verhuizen en haar vriend (inmiddels dus haar man) begon heel veel te drinken en was nooit thuis, mijn moeder huilde altijd en ik kon er niks tegen doen. Totdat haar man mij begon te slaan en sexueel begon te misbruiken.. mijn moeder deed er niks tegen want anders zou hij haar ook wat aandoen! Sinds toen begon ik mezelf te snijden om te pijn te verzachten, maar dat duurde altijd maar even en dan begon alles weer opnieuw. Maar ik moest dus naar een nieuwe school, en iedereen hate me daar niemand wilde met me praten totdat ik Ruud ontmoete, hij was echt mijn steun en toeverlaat, totdat hij met een meisje verkering kreeg die mij niet mocht en onze vriendschap over was. Ik voel me zo alleen, en ik mis gewoon heel veel liefde. Ik wil het niet meer, ik kan er niet meer tegen. Ik heb niemand om erover te praten, zelfs niet met mijn eigen moeder.. die gaat er ook helemaal aan onderdoor. Ik maak er binnenkort een eind aan, het liefst met zo min mogelijk pijn.