zo hier is het dus de bedoeling om mijn verhaal op te schrijven, nou ik zal mijn best doen..
t begon allemaal in de eerste, ik werd echt super erg gepest en buitengesloten en k was ook best mollig. de kinderen uit mijn klas gaven me bijnamen en lachte me altijd uit dus toen was ik het echt helemaal beu toen ik thuis kwam heb ik geprobeerd ommijn polsen door te snijden. helaas kwam mijn moeder net mijn kamer binnen en zag wat ik aan het doen was..ze begon gelijk te huilen en wist echt niet wat ze moest zeggen.
toen ik even later beneden kwam waren me ouders echt super boos op me en ik mocht het tegen niemand zeggen.
toen ik 2 jaar later weer last kreeg van depresieve gevoelens heb ik het met alle moet tegen mijn moeder verteld en ik vroeg of ze met me naar de dokter wou omdat hij misschien iemand voor me kon zoeken die me kon helpen. in die laaste 2 jaar heb ik nog een aantal pogingen gedaan waar mijn ouders niks van af wisten, ik heb mezelf proberen op te hangen (2x) en ik heb zelfs naar pillen gezocht in huis, maar ik kon niks vinden..zo zat ik echt dagenlang te huilen en te huilen op mijn kamer. op school ging het echt niet beter, en niemand die het wat interesseerde ook werd ik nog steeds super erg buitengesloten en ik mocht nooit ergens mee naar toe..dus vriendinnen had ik ook niet maarja die heb ik eigenlijk nooit gehad.. toen mijn moeder eindelijk een afspraak had gemaakt moest ik alles vertellen van de dokter en dat terwijl mijn moeder erbij was. de dokter maakte een afspraak voor ons bij een soort van pshygoloog en zei dat ik op het randje stond om een depressie te krijgen..toen we een paar dagen later bij die meneer zaten moest ik weer alles vertellen en hij wou me wel naar een groeptherapie sturen..dit vond ik opzich wel een goed idee want het idee in mijn hoofd van dat ik heel de dag dood wou moest weg..omdat ik gewoon te laf was en ben om mezelf van kant te maken. eenmaal in de auto zei mijn moeder dat ik nergen heen ging en dat ze zich gewoon zuper erg voor me schaamde..dit maakte me erg verdietig ik bedoel HALLLOOO ik ben je dochter en ik wil hulp maar mijn ouders vonden dat ik het maar zelf moest oplossen.. en nu zit het nog steeds in mijn hoofd (die gedachten) het gaat maar niet weg en soms is het erger dan als ik me niet zo depri voel...ik heb er nooit hulp voor gehad en dat vind ik echt heel jammer..nu blijft het me mijn leven lang achtervolgen....
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.