Het ging al een tijd niet goed. Maar dat was 4 jaar geleden. Mijn beste vriendje had zelfmoord gepleegd. Oh wat had ik graag met hem willen ruilen. Het was zo niet eerlijk dat hij dat gedaan had. Ik was boos op hem, hoe had hij me kunnen achterlaten!!!! Ik wou dat hij leefde, ik wou wel voor hem sterven. Toen ben ik gevlucht.
Een jaar later had ik besloten dat ik weg wou uit Nederland. Ik stuitte op onbegrip in mijn familie en op school. Niemand snapte me en zakte steeds dieper weg. Ik maakte schulden, en ik kreeg het gewoon niet meer voor elkaar. Binnen 2 maanden had ik mijn koffers gepakt en stond ik op het vliegveld.
Toen ben ik 2 jaar weggeweest. En daar waar ik in die 2 jaar was, was ik echt op en top gelukkig!! Ik had leuke vrienden, een leuke baan, en ik vermaakte me en had geen zorgen.
Tot ik een jongen tegenkwam, op wie ik helemaal verliefd werd/was. Hij woonde in Nederland, en ik ben toen voor hem teruggekomen. Dat is nu bijna een jaar geleden.Ik heb er absoluut geen spijt van gehad, ik hou nog steeds van hem. maar toen ik terugkwam, ging ik een tijdje bij een familielid wonen.
Ik kon al niet zo goed met hun opschieten, maar het werd nog erger. Ze verwachten allemaal dingen van me. En ik moest naar hun pijpen dansen, want tjah ik woonde wel bij hun. Toen ging het al mis.
En nu nog steeds stuit ik op onbegrip. Niemand wil mijn fouten van 4 jaar geleden vergeten, en iedereen blijft maar tegen me zeggen dat ik niks goed doe. Ze denken dat mijn vriend mij moet redden, omdat ik zelf niet in staat ben om dat te doen. Ik heb mijn hele leven op eigen benen gestaan. Ik heb nooit echte ouders gekend, omdat ze altijd weg waren. En nu denken ze zomaar even dat ze mijn leven mogen overnemen. natuurlijk doe ik dingen fout. Maar trots, dat ik uit het niets weer een leven heb opgebouwd zijn ze niet.
Mijn verjaardag 'vergeten' ze. Naja mijn ouders waren een half uurtje eventjes geweest 'maar moesten weer opschieten want ze gingen naar mijn broer'. Maar als ik 1 van hun verjaardagen vergeet, moet je ze horen!
Je moet weten, dat ik echt van het leven hou, dat ik kan genieten van kleine dingen. Dat ik van mensen hou. Van mijn neefjes en nichtjes, zelfs mijn broer en zussen en ouders. Onderling tussen hun gaat het ook niet lekker. En ik heb altijd de last ervaren dat ik de familie bij elkaar moet houden.
Maar nu lijkt het wel alsof ik verdwaald ben, ik ben het zat om te zeggen dat alles wel goed komt, ik ben het zat om te vechten. Ik hoop dat als ik op straat loop dat ik overreden wordt door een auto. Ik ben geen jankerd, maar elke avond in mijn bed trek ik het gewoon niet meer. Ik heb mijn moeder een mail gestuurd, dat ik het allemaal niet eerlijk meer vind, en dat ik heus wel weet dat er 2 kanten aan 1 verhaal zit, maar dat ik het niet meer trek...dat was 3 dagen geleden, en ze heeft me niet teruggemaild of gebeld. En als ik niet binnen een dag terugmail, heb ik ruzie...
Mijn vriend is mijn enige toeverlaat, en dat wil ik niet want dat is niet gezond. Hij wil me helpen, maar dat mag niet van mij, want ik wil een gezonde relatie. We willen trouwen/samenwonen, en daar kijk ik ook erg naar uit. we hebben een ontzettende leuke en goede relatie. Maar hij ziet me wegkwijnen, en dat terwijl ik het zo goed probeer te verstoppen. Ik was altijd zo ontzettend op mijn mondje gevallen en niet bang om nieuwe mensen te ontmoeten of iets nieuws te doen.. Nu blijf ik het liefst in mijn bed liggen en verstop me. Maar ik doe het niet! Ik werk gewoon, en ik doe leuke dingen, al geniet ik er niet meer van. Ik wil het nog niet opgeven, want dat vind ik zwak. Maar leven wil ik ook niet meer. Ik wil verstoppen of gewoon oplossen in het niets. Zelfmoord is iets wat steeds vaker in me opkomt. Ik ben christelijk, maar of ik naar de hemel ga weet ik niet. Ik weet niet of God me wel goed genoeg vindt. Of Hij me misschien ook veracht en denkt zoals de rest. Ik weet niet wat ik verkeerd doe in het leven, en ik weet niet meer wat ik moet doen om het goed te maken. vroeger kon ik nog zeggen dat alles wel weer goed kwam. Zelfs dat komt niet meer over mijn lippen.
En toch ergens word ik boos op mezelf als ik zo denk. Waarom zou ik dat doen, maar aan de andere kant wil ik dit allemaal ook niet meer.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.