Geboren langs een spoorlijn, waarlangs ze zijn afgevoerd. Ouders, die het niet lang met elkaar hebben uitgehouden. Opgeslagen in een weeshuis, in afwachting van een compromie tussen beiden, wie mij neemt. Het is er nooit van gekomen. Gescheiden van mijn zus, opgevoed in een weeshuis, van mijn 2de tot mijn elfde jaar. Geslagen, vernederd, en vaak met honger naar school toe, was gewoon. Na 9 jaar nog geen compromie, dus overplaatsing naar een jongensschool, geleid door geestelijken. Vroeger een taboe, hedentendagen de gewoonste zaak van de wereld. Sexueel misbruik door het hoofd van de school. Ik was een uitstekende leerling, slaagde met vlag en wimpel in elke klas. Tot hij het voor het zeggen kreeg. 3 jaar heeft dit geduurd. Heb ook niets meer in mijn hoofd gekregen. Men gaf de hoop op, en ik werd overgeplaatst naar een ander huis vol jongens in Scheveningen. Daar kon ik gaan werken in een groot warenhuis, en werd aan mijn lot overgelaten. Na twee jaar kreeg mijn vader het idee, om mij terug te halen, en mij te plaatsen in een pleeggezin. Het was de zus van zijn tweede vrouw, die mij in huis haalde. Het haalde niets uit. Na een jaar ben ik er zelfstandig weggegaan, en op mijn eigen gaan wonen. Mijn moeder was inmiddels hertrouwd, en kreeg twee kinderen. Verder geen contact. Mijn vader trouwde ook, en met het idee dat ik daar ging wonen, woonde ik zijn bruiloft bij. Echter het contact werd verbroken, toen ik van anderen hoorde dat ik niet meer welkom was. Het ging slecht toen. Om de kosten te betalen, werkte ik dag en nacht. Dat had als voordeel, dat ik op het bedrijf kon eten. Kostenbesparend. Mijn oma nam de zorg op zich over mij, en hielp mij waar ze kon. Echter koos ze de kant voor mijn zus, en verhuisde in haar nabijheid. Van de kinderbescherming, die naar mijn idee, altijd de verkeerde beslissingen hebben genomen, hoorde ik ook niets meer. Ben toen mijn vrouw tegen gekomen. Heb bij haar twee kinderen, die ik met hard werken geprobeerd heb alles te geven.
Het gaat goed met ze, ze hebben beide een baan, een goed inkomen, en een woning. Toen ben ik gaan zoeken naar mijn roots, en ben erachter gekomen, dat ik van Joodse afkomst ben. Min vader had een oorlogstrauma, zijn vader is in de laatste maand van de oorlog nog omgekomen, samen met 972 familieleden die al eerder waren vergast.
Mijn vader is overleden, hij had suikerziekte. Het enige goede wat ik van hem geerft heb. Tijdens een biljartavond hoorde ik dat van een andere klant, dat hij was overleden. Vele vragen bleven onbeantwoord, maar ik heb ze jaren aan mezelf gesteld. Het gaat niet goed in mijn huwelijk. ik slaap veel, omdat ik moe ben van het zoeken naar antwoorden. Werken is mijn enige afleiding, en dat doe ik dan ook veel. 80-90 uur per week is geen uitzondering. De voetbal club waar ik al 24 jaar lid van ben, vind dat ik geen clubmens ben, en geeft aan, mij liever niet meer te zien. De biljartvereniging vind, dat ik door mijn ploegendienst, geen volwaardig lid meer ben, en niet meer met mij verder wil. Het bedrijf waar ik werk, gaat op de fles, en benadeeld mij financieel. Ik ben te moe, om actie te ondernemen. Ik heb er eigenlijk geen zin meer in. Ben van baan veranderd, en heb nu zoveel vrije tijd, om ongewenst weer te veel aan het verleden te denken. Doe er daarom mijn oude beroep maar in het zwart bij. Zo ben ik moe genoeg om bij thuiskomst meteen in slaap te vallen. Zo hoef je niet te denken. Mijn vrouw zegd mij,"Ik weet, dat je niet bij mij blijft". En dat is ook gebeurt. Ben na 35 jaar huwelijk gescheiden. Ik heb altijd van mijn vrouw gehouden, echter niet zoals dat zou moeten. Mijn basis is nooit goed geweest. Mijn kinderen hebben veel gemist, aandacht en liefde heb ik niet kunnen geven. Omdat ik het zelf nooit heb gehad. Heb ook geen nieuwe relatie aangeknoopt, om zo anderen geen pijn te doen. Ik heb er geen zin meer in. Moet nog enkele jaren werken, tot ik met pensioen ga, maar voor wie? Daar is het ook al haat en nijd, ellebogenwerk. Elke dag brengt mij dichter naar mijn beslissing.
Ik heb met niemand meer contact, trek mij na mijn werk terug op mijn kamer, en slaap. Ik ben moe, en heb er geen zin meer in. Krijg nu bericht, dat mijn moeder op sterven ligt. Ze heeft kanker, en gaat haar laatste fase in. Na 50 jaar contact, en nu wil ik het niet meer. Ik heb er geen zin meer in.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.