Levensverhalen (pagina 1243)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Zelfmoord is geen Optie

Weetje mensen, het is eigelijk helemaal geen optie om zelfmoord te plegen. Ik weet dat jullie denken dat ik geen recht heb omdat te zeggen. Maar dat heb ik wel misschien zijn mij gebeurtenissen niet zo erg als die van jullie maar ik had het er ook niet zo makkelijk mee. Wat mij punt is, is dat zelfmoord geen nut heeft. Je doet je naasten er alleen mee pijn. Jij bereikt er niks mee. Echt waar geloof me. Want dan laat je alles achter, je laat je Familie achter je laat je vrienden achter. En je problemen zijn er helemaal niet mee opgelost. Hoe wil jij in vrede rusten als je weet dat je familie pijn om je lijd. Als je weet dat je moeder niet kan slapen omdat jij die dag zo boos was, en dacht dat je alles niet meer aan kon en daarvoor zelfmoord pleegte. Weetje wat je moet doen, nou je moet niks maar als je gelovig bent Pak een Bijbel, De Koran of de Tenach. En lees een stuk voor je zelf. Kijk in de spiegel en zeg tegen jezelf; Dat je mooi bent en dat je alles aankan. Geloof in je zelf!. Niet denken dat andere beter dan jou zijn. Geef de moed Nooit op. En je zult zien later wanneer er betere tijden komen, dan ga je je realiseren hoe blij je bent dat je de dag van vandaag nog leeft!

Zoals ik zei ,,Geloof in jezelf, niemand is beter dan jou en geef de moed nooit op!\\\"
Datum:
17-11-2007
Naam:
My name is .... And I Will Not Lose!
Leeftijd:
1
Provincie:
Zuid-holland

Wat maakt het uit?

-publiceerde een aantal maanden geleden ook-

Ik wil wel, maar ik kan het niet.
Waarom ik hier toch mijn verhaal achterlaat, is omdat ik het wil, erover denk. Ik zal hier niet veel steun vinden, maar dat maakt niet uit.
Om mijn eerste zin uit te leggen, als ik zelfmoord zou plegen, zou ik minstens een persoon mee de dood in nemen. Mijn vriend. Mijn vriend die ik haast nooit zie, maar waar ik van houd, de eerste keer dat ik van iemand houd, kies ik iemand in Schotland. GREAT. Maar het maakt niet uit. Twee vriendinnen hebben gezegd het ook te doen als ik het doe, maar hen geloof ik niet. Zij hebben nog zoveel om voor te leven, waarom zouden ze?
Nu mijn reden... vandaag kwam er namelijk nog een bij. Ik realiseer me dat mijn ouders, mijn zus, NIKS om me geven. Mijn moeder doet nog alsof, maar mijn vader laat nooit niks zien, en mijn zus, die laat zelfs duidelijk zien dat ze zich niet voor me interesseert. Ze heeft PDD-NOS, een vorm van Autisme, en ze kan er vast niks aan doen. Maar toch. Ik heb haar vaak geholpen als er wat mis was met haar, en wat krijg ik ervoor terug? Een kwaaie kop en een grote mond. Mijn vader is alleen maar praktisch. Laat nooit en te nimmer zien dat hij om me geeft. Ik zou net zo goed zijn buurmeisje kunnen zijn. Mijn moeder laat nog het meeste zien, door me nu en dan een knuffel te geven, en me op de wang te kussen als ik naar school ga. Maar daar heb ik haar om moeten vragen. VRAGEN. Dat zou ze toch zelf hebben moeten bedenken. Maar goed. Wat zeur ik. Er zijn zoveel mensen die het veel slechter hebben dan ik. Al word ik, als ik zo'n 'revelation' heb heel down, en wil ik mezelf pijn doen, huil ik, hyperventileer ik, krijg ik bijna geen adem meer, wat maakt het uit? Er zijn er toch niet veel die er wat om geven. Ik ook niet.
Datum:
16-11-2007
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
16
Provincie:
Noord-brabant

ooit.

Ooit op een dag komt het allemaal vast wel weer goed...


Mijn taak op deze wereld is andere mensen het voorbeeld geven van hoe je niet moet zijn, denk ik. Het enige dat ik doe, is de wereld vervuilen met mijn aanwezigheid.

Wanneer mag ik nu eindelijk eens dood gaan?
Datum:
16-11-2007
Naam:
gewoon ik
Leeftijd:
23
Provincie:
Zuid-holland

Mijn levensverhaal

Ik heb nooit echt aandacht besteed aan mij uiterlijk, in groep 8 nam iedereen me zoasl ik was. Ik had gewoon een paardestaart, en kleding, die niet eens zó foeilelijk was. IK heb altyd al depressieve gedachten gehad, al zolang ik me kan herinneren (zeg maar vanaf 7 jaar ofzo). Ik heb al eerder aan zm gedacht, maar durfde het niet. De grote dip in mijn leven was in de 1e: ik kwam in een klas met allemaal 'populaire'kinderen, je snapt het wel: met elkaar afspreken, cool doen. 2 van dat groepje hebben me gepest, niet echt direct, maar lachen achter je rug om, of gemene grapjes maken, dat kan écht hard aankomen. In het begin had je V. ze was aardig, dus ging ik met haar om. Ze werd op de basisschool erg gepest. Eerst ging het goed tussen ons, maar met mij ging het slechter en slechter. ik huilde omdat ik geen vrienden had, en dat was zo, ik ging legerkleding dragen om me stoer te voelen, ik was ook nog eens verliefd op een jongen uit mijn klas die me helemaal niet zag staan. Ik vond het heelpijnlijk als je moest invullen wie je beste vriendin was (ik doe graag tests op het internet) want dat bleef mijn vakje leeg. Het ging later ook slechter tussen V. en mij, ongeveer op de helft van het schooljaar. haar slechte eigenschappen egeerde ik eerst, maar nu werd het te veel. Ze wilde altijd gelijk hebben, en maakte overal een wedstrijd van, ik haalde hogere cijfers dan haar, dus als ik iets niet wist zij ze altijd op zo'n onderdanige toon: wéét je dat niet dan?! Ik wilde me van haar afzetten, en zijn zoals de popi kinderen uit mijn klas; want ze leken zo gelukkig! Ik ging vooruit en nam een nieuw kapsel en mooie nieuwe kleren. V daarintegen ging achteruit; toen mijn oma doodging was ik stiller dan anders, toen zei ze: ga ergens anders zielig zitten zijn, en ze schold me ook uit op een internetspel dat we beiden speelden.Ik kreeg écht ruzie met haar, en de hele klas wist het, wat in het voordeel was van mij, want nu kon ik gaan zitten naast wie ik wilde (soort van, je begrijpt het wel!) zonderdat ze vroegen wat ik kwam doen. Het einde van het jaar naderde, en het ging beter. Vorral de laatste 2 weken waren leuk, ik had goed contact met sommige kinderen uit de klas, het was niet buiten school, maar ze spraken me gewoon aan in de klas. na de vakantie kon mijn geluk niet op. de kals waar ik nu in zit is geweldig. Ze zijn heel tolerant en daar ben ík een van de popi meiden (voorzover die er in deze klas zijn) er zit een meisje in de klas, L. waar ik meer op de basisschool heb gezeten, maar niet in de 1e, ze heeft hazenlip en is niet de knapste, ze draagt kinderachtige kleding, om dat ze een hele strenge moeder heeft, ze leert veel te hard omdat dat steeds van haar moeder moet, dat is best zielig... in mijn vorige klas zou ze genadeloos afgemaakt zijn, maar nu pest niemand haar. Zoals ik al zei is deze klas heel tolereant maar sinds kort begint het weer. Mijn tweeliongbroer slaat me, je zult wel denken; zeur niet, dat doen alle broers en zussen! voorb: in groep 8 duwde hij me op weg naar school op de grond, ik bloedde maar hij rende weg. ik hinkte naar school waar hij alles ontkende, ik vertelde het mijn ouder, ze deden niets. hij kwetst me ook heel erg, hij noemt me langhoofd omdat ik zon lang gezicht heb, daar wordt ik ook al mijn hele leven mee gepest behalve in de klas waar ik nu in zit. ik vind meaelf trouwens ook heel lelijk, ik heb een lelijk lang hoofd, en heb nog nooit een vriendje gehad! maargoed, mn broer slaat me en ze doen helemaal niets! IK weet dat ik neit moet zeuren; mn moeder heeft een pacemaker die vervangen moet worden, al een paar jaar een open wond die niet wil genezen, en ze is steeds moe, mn vader werkt heellang, hij vertrekt om 6 uur, en komt thuis rond 5 uur. Ik zeg dan vaak ook nix en lig stilletje sin mijn kamer te huilen. Ik heb ook een hele domme gewoonte: ikkijk op hun profiel op een profielensite die ik neit zal noemen, kijk naar hun vrienden, en ga dan helemaal depri worden. Ik weet dat ik het niet moet doen, maar dan voel ik me een soort onderdeel van hun leven. Ik weet dat het heel dom is, maar ik doe het toch nog. terug over mijn broer: hij wordt ook voorgetrokken, hij kan heel brutaal zijn en er zonder kleurscheuren vanaf komen, en ik moet dít nmiet proberen of ik ben de klos. Ik mag ook nooit naar disco's, mn moeder leest veel van die tijdschriften waar ze schrijven over dat de jongeren steeds vroeger gaan drinken en dat er pijpwedstrijden worden gehouden in disco's. Ze zegt van niet, maar waarom zou ze me anders niet laten gaan naar een disco in een discptheek, die afgehuurd is door de school en waar allemaal leraren zijn? Ik zit nu trouwens in 2VWO maar het gaat heel slecht met mijn cijfers. Ik weet niet waarom, maar ik keek net naar mijn adresbalk en ik schrok niet dat er zelfmoord stond, het gaf iets vertrouwds, k denk niet dat dat goed is, maarja. Ik heb het al 2 keer eerder geprobeers, 1 X uit het raam springen maar ik durfde niet, en de 2e keer met een sjaaltje, heel strak om mijn nek trekken, maar de stof was te rekbaar. Ik denk eig dat ik gewoon zit te zeuren, vooral als ik naar dei verhalen hier kijk. /ik moet dnek ik gewoon ophouden met zeuren want er zijn zoveel mensen die in de puberteit zitten het het moeilijk hebben. Toch dnek ik dan: waarom zie ik haar altyd lachend door de gang lopen? waarom heeft zij altyd 100 vriendinnen omhaar heen? waarom mogen zíjnaar een disco in Rotterdam en ik niet eens naar een schooldisco? ze zeggen dat de mensen die het zelfverzekerds lijken juist het onzekerst zijn. Die mensen lullen maar wat, ze weten niet wat ze zegen want het is geschreven door volwassenen en die waren puber in een hele andere tijd dan nu.
Datum:
16-11-2007
Naam:
anoneim
Leeftijd:
13
Provincie:
Zuid-holland

mijn verhaal

Hier zit ik dan helemaal alleen. Een verleden van heel wat ellende en nu dit. Mijn 4 kinderen zitten momenteel bij hun papa omdat wij co ouderschap hebben. Ik ben het daar niet echt mee eens maar de kinderen vinden het wel leuk dus leg ik me erbij neer. Het begon allemaal toen mijn verleden me weer eens parten speelde. Mijn man kon dat niet meer verdragen en begon me verder en verder weg te duwen. Ik ben een incest slachtoffer of met mijn vaders uitleg \"het ging om een uit de hand gelopen sexuele voorlichting\". Ik was daar vroeger al voor in therapie geweest maar nu kwam het weer keihard terug. Mijn man vond dat al die zever maar eens gedaan moest zijn. De daad was toch niet gebeurd dus kon het allemaal zo erg niet zijn. Uiteindelijk heb ik besloten bij hem weg te gaan. Ik kon niet meer ik was op. Terwijl ik zijn steun nodig had ging hij gezellig met mijn vader zitten kletsen op de bank. Ik had toen een goede kameraad waar ik na een tijdje onder invloed van alle reacties een relatie mee begonnen ben. Wat hij als vriend voor me was was hij zeker niet voor me als mijn partner. Dus een paar weken later heb ik heb weer gedumpt. Weg vriend dag kameraad. Kort daarna leer ik een man kennen, een schat echt waar. We wonen ondertussen samen en het leven had heel mooi kunnen zijn ware het niet dat mijn ex er alles aan zal doen om mij de duvel aan te doen. Vandaar ook dat co ouderschap. Hij had er eerst mee gedreigd om het hoederecht aan te vragen en me de kinderen gewoon af te nemen. Uiteindelijk is deze regeling getroffen. Maar van enige afspraak is zeker geen sprake. Hij doet maar en ik moet overal mee in stemmen. Tot een maand of 2 geleden was mijn vriend altijd voor me daar. Het was allemaal soms heel moeilijk omdat hij geen kinderen gewend is en de mijne toen nog constant bij ons waren maar dat ging redelijk goed allemaal. Nu is het zo dat hij ook zijn pak problemen heeft en me geen aandacht meer kan schenken. Daardoor ga ik meer en meer weer aan mezelf twijfelen. Ben ik een goede moeder? NEE je kan zelfs je kinderen niet bij je houden. Ben ik een goede huisvrouw? NEE want je huis lijkt wel een stort. Ben ik een goede vrouw? NEE je partners laten je na een tijd toch in de steek dus zal je het niet waard zijn om een goede partner te vinden.Werk ik hard genoeg? NEE want je werkt maar 36 uren en vroeger deed je er minimum 50 per week. En trouwens momenteel zit je in de ziektewet dus helemaal waardeloos. Ben ik een goede vriendin? NEE want je vriend heeft je nodig en je bent er niet voor hem. Wat met je familie? Daar ben ik al helemaal niet goed genoeg voor want ze hebben je toch maar mooi in de shit laten zitten. Is er eigenlijk nog wel iets goed aan me? Is mijn leven nog waard om verder te gaan? Ik snak naar een knuffel en een schouder om op uit te huilen maar er is niemand. Waardeloos!!!!!!
Datum:
16-11-2007
Naam:
angela
Leeftijd:
42
Provincie:
België

Een hart

Lieve iedereen

Ik heb het zwaar gehad vorig jaar, zo zwaar dat ik er wel eens over dacht om een eind aan mijn leven te maken. Ik ben nu een jaar verder en zoveel sterker. Mensen hebben me ontzettend gesteund waar ik dat wel (en soms ook niet) nodig had. Als ik nu terug kijk ben ik blij dat ik het niet gedaan heb. Dus mijn advies aan iedereen is om het tijd te geven,. Wat vandaag een drama is,, is morgen mischien iets om over te lachen. Mischien denken mensen nu: 'wat lief,, een meisje van 14 met 'serieuze' problemen' Maar mischien moet je wat ik zeg maar gewoon lezen en dan bedenken wat je er van vind. Ik wens jullie allemaal alle sterkte en geluk van de wereld. Maar uiteindelijk moet je het zelf doen. En dat gaat jullie lukken.
Datum:
16-11-2007
Naam:
Lynn
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-holland

ik wil DOOD!!

Ik ben een meisje van 13. Ik heb met veel mense ruzie, en kheb weinig vrienden. voeger ben ik veel gepest, nu is het wat minder geworden op de middelbare school, maar toch heb ik het gevoel alsof iedereen me negeert want er praat nooit iemand tegen me. Ik heb ook heel vaak ruzie met mn ouders en volgens mij kan t ze helemaal nix schele of ik zm pleeg ofniee.. ik wil nie meer leve!! ik wil gwn dood!!!
Datum:
16-11-2007
Naam:
Anoniempiee
Leeftijd:
13
Provincie:
Zeeland

mijn leven is zinloos

al van mijn 9jaar zit ik in de psychiatrie en andere instellingen vanaf een jonge leeftijd ben ik al bezig met zelfmoord ik geraak er maar niet uit wat ik nog met mijn leven kan doen onlangs heb ik weer een poging ondernomen toen mijn dokter me vertelde dat ik niet mocht gaan wonen in beschut wonen ik was er al een paar weken aan het werken om er naat toe te gaan en het was een hele klap dat dat mij nu ook werd ontnomen mijn wereld storte terug in en het had voor mij geen zin meer nu ben ik ok terug bezig met de gedachte om me iets aan te doen om dat de datum van de dood van mijn vader dichter bij komt en elk jaar heb ik het er heel moeilijk mee ook heb ik het gevoel dat ik niemand kan vertrouwen en dat allles tegen me gebruikt word wat ik zeg of doe op mijn familie kan ik niet rekenen ze laten me in de steek omdat ik vorig jaar criminele feiten heb gepleegt ook daardoor zie ik het alemaal niet meer zitten omdat ik nog altijd niet weet of er een proces komt of niet mijn toekomst is heel onzeker en ik weet niet of het nog zin heeft om door te gaan met mijn leven omdat ik niets zeker in mijn leven heb waar ik me kan aan optrekken ik weet totaal niet meer wat ik noet doen om nog iets moois te maken van mijn leven alles steekt een beetje tegen
ik heb geen fut meer om nog dingen te doen en lig de hele dag in mijn bed te slapen of na te denken
Datum:
16-11-2007
Naam:
caroline
Leeftijd:
21
Provincie:
België

Zelfmoord, de weg van de minste weerstand?

Hey, ik ben een meisje van 15 jaar. Ik wordt al vanaf groep 5 van de basisschool gepest. Ik zit nu in 3 havo, ik ben blijven zitten doordat ik depressief was/ben en veel gepest werd/wordt. het gevolg hiervan was een slecht rapport en werd een doubleur.

Op de basischool werd ik veel gepest en iedere dag wel in elkaar geslagen. Ik was blij dat ik in groep 8 zat, waar het alleen nog maar erger was. Ik dacht: Hou vol, nog een jaartje dan ben je er allemaal vanaf. Het jaar was voorbij en ik ging naar de brugklas. In eerste instantie ging het goed. Mijn enige probleem was dat ik niemand kende en geen vriendinnen had. Ik was alleen, ik was stil en sprak niet veel in de klas.. In de pauzes ging ik maar een beetje bij de klas staan, maar niemand had mij in de gaten. In de loop van het jaar maakte ik wat vriendinnen en leerde ik steeds meer mensen kennen. Ik dacht: Eindelijk, dit gaat de goede kant op, geen pesterijen meer. Maar ik had het mis. Het begon met wat schelden. Het werd steeds meer, ik was lelijk, een kutwijf, arrogant, verwend, had een snor. Dit ging in de tweede verder. Ik zat nog steeds bij dezelfde mensen in de klas. Het werd als maar erger. Uiteindelijk ging ik nadenken over de dood. De vragen speelde in mijn hoofd. Wat als ik er niet meer ben? Zal iemand mij missen? Ik weet het niet. In de derde werd ik nog steeds uitgescholden en was ik nog steeds lelijk. Ik kreeg een slechh zelfbeeld, ik vond mezelf lelijk! Ik ben lelijk! Ze zeggen het toch? Ik sneed mezelf. Ik wilde het kwijt, ik wilde alles vertellen.. Ik ben uiteindelijk bij de counsellor terecht gekomen op school. Ze heeft mij goed geholpen, totdat ik het aan mn ouders moest vertellen. Ik had in de tussentijd erg veel ruzie met mn ouders over cijfers! Uiteindelijk zijn ze erachter gekomen, ze lazen het in een van mn schriften die ik met mn stomme kop op de tafel had laten liggen! Mn moeder was helemaal hysterisch! Ze belde gelijk de dokter voor een verwijskaart naar de psycholoog. Daar heb ik dan ook zon half jaar rondgehuppeld. Al ging ik er met veel tegenzin naartoe. Ik vertelde haar nix, ik vertrouwde haar gewoon niet. Ik ben nog steeds niets wijzer. Al die tijd en moeite bij haar was voor nix geweest. Zoals ik al zei ben ik blijven zitten, ik dacht dat het niet erg was omdat ik allemaal nieuwe kinderen in de klas zou hebben die allemaal een jaar jonger zijn dan mij. Ik had het mis. Het is nog steeds niet voorbij. En sinds een paar weken geleden heb ik besloten dat ik zelfmoord ga plegen. Ik heb heel mn plan al uitgedacht. Ik weet alles tot in de details, behalve de datum.. Pas geleden is er een leerling van school doodgegaan door zelfmoord. Heel de school is er van ondersteboven. Ze zijn machteloos, schrijven ze dan. Mijn moeder zegt: \\\"Zelfmoord, is de weg van de minste weerstand.\\\" Ik denk daar echter heel anders over: Als je je hele leven nu al weerstand hebt geboden en je wil het gewoon niet meer? Wat is dan de oplossing?
Datum:
16-11-2007
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
15
Provincie:
Noord-brabant

gemeen

ik heb twee vriendinnen en die hadden een heel naai plan bedacht. ze vonden dat ik altijd mee praate met mensen en daar waren ze boos om. ze waren gister naar de mac geweest en toen hadden ze een plan bedacht om mij te naaien. dus de volgende dag fiesten wij naar school en zegt 1 vriendin dat ze de andere niet moet dus ik allemaal meepraten en toen kwamen we op school. toen vroeg dus die ene of die ander mee naar het kluisje ging en dat deed ze dus ik bleef alleen achter en toen hebben ze alles wat ik heb verteld tegen haar gezegd. Toen we kleine pauze hadden vertelde de ene: ik heb je vanochtend genaaid. toen kwam de ander er bij staan en zei dat alles mijn schuld was ook dat hun altijd vorig jaar ruzie hadden en toen was ik heel boos en toen wou ik eigenlijk best wel dood.
Datum:
16-11-2007
Naam:
anoniem
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-brabant

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.