Ik ben al een paar maanden zwaar epressief, ik slik amitriptyline en dat helpt aardig.
De nacht van woensdag op donderdag had ik teveel gedronken (18 flesjes bier), ik drink normaal meer, maar dit keer was het genoeg.
Ik was mijn medicatie vergeten dus ik liep naar beneden, zag nog 5 tabletten in de strip, haalde er 3 uit, slikte ze weg... Ik keek naar de strip en dacht zo van 'ach dat kan er ook nog wel bij', dus de andere 2 slikte ik ook... 'hey dan kan de rest ook wel jah'... dat dacht ik en zo slikte ik nog twee strippen van 10 tabletten weg.
Toen ik daarna weer ging zitten drong het door wat ik gedaan had, maar dát was de bedoeling niet!!
Ik heb het SOS telefoonnummer gebeld en ik kreeg een hele lieve vrouw aan de lijn, ik vertelde haar wat ik gedaan had. Zij zei me de politie te bellen en als ik dat weer gedaan had moest ik haar weer even bellen. OK, doe ik dat. Ik belde 0900tuig en ik weet niet hoeveel later, maar ik werd opgehaald met de ambu.
Ik weet sindsdien heel weinig, ik weet dat ik van die plakkertjes op me geplakt kreeg, dat ze zeiden dat mijn hartritme omlaag kukelde, ik steeds dieper weg zakte en er staat me iets vaags bij dat het ambu-personeel me steeds wakker hield.
Bij het ziekenhuis aangekomen werd mijn maag leeggepompt, daar weet ik verder weinig nog van behalve dat de zusters me de hemel in prijste dat ik mn maag leeg liet halen... dat snap ik niet maar ok.
De volgende ochtend werd ik om half 10 a 10 uur wakker met een infuusnaald in mn arm, ik mocht niet naar huis omdat er eerst een psychiater bij me moest komen... ik heb uiteindelijk tot half 5 a 5 uur smiddags mogen wachten en toen mocht ik naar huis.
Ik had mn ontslagbrief in de hand en daar stond ik dan voor de ingang van het ziekenhuis.... hoe kwam ik bij de bus.... ik ken dit dorp (kleine stad weet ik veel) goed, ik wist ook waar ik heen moest, maar ik wist helemaal niet meer hoe ik er moest komen.
Onderweg heb ik een paar keer iemand aangehouden om de weg te vragen tot ik het station kon zien.
De wereld was raar.... nu nog, ik ben nu van de naweeën af, maar het is nu net alsof ik in een nieuwe wereld ben.
Tis ook net alsof ik met niemand kan praten... best wel klote helemaal alleen, niemand om mee te kletsen.... niemand die je echt begrijpt. Ja de man van Lentis waar ik vandaag ben geweest, die begreep mij en die geloofde mij ook dat het helemaal niet met opzet gegaan is... ik was dronken....het was een speels ongelukje....
Ik heb die ontslagbrief aan de huisarts moeten geven en ik ben nu erg bang dat hij me -gedwongen of niet- wil laten opnemen. Als hij dat doet ben ik het laatste kwijt wat me nu nog in leven houdt: mijn dieren....Dankzij mijn hond heb ik nooit een poging gedaan, een echte poging dan en niet zoiets als dit.
De man van Lentis zei ook dat mijn remmingen door de amitriptyline al wat weggevaagd worden en omdat ik zoveel alcohol op had zijn de remmingen helemaal afwezig, daarnaast heb ik ERS/Borderline waardoor ik extra impulsief ben en dat was dit keer een foute optelsom...
Nee... dat ik een deathwish heb ok, maar het was zeker niet mijn bedoeling om 25 x 25mg amitripyline te slikken....
Wat was dat raar... ik wou alleen maar slapen....
Ik vraag me nu ook af wat er was gebeurd als ik de politie/ambu niet gebeld had......
Kutzooi... wat kan je je alleen voelen zeg, als je met niemand hierover kan praten....
Tja... en nu het leven weer oppakken... niet zo makkelijk, maar t zal toch wel moeten....
ps.
TS=Tentamen Suïcide= poging tot zelfmoord.... even voor hen die het niet kennen...
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.