Ik denk dat iedereen wel eens pijn heeft de een vaker dan de ander.
Ik heb zelf voor mij zelf het gevoel dat ik hier niet hoor.
Deze wereld is als een gat waar je in val en blijft vallen als je niet oppas.
Ik kan me het "Paradijs" wel voorstellen en ik hoop daar dan ook heen te gaan.
Zelfmoord is wel eens een gedachte die ik heb,maar ik doe mezelf niet echt veel aan (denk ik).
Het is gek maar je beseft niet wat je allemaal doet om niet te"leven".
Ik ben vaak alleen,ik blow elke dag en denk aan de dingen die ik graag wil(doen).
Maar die dingen zal ik nooit krijgen nee vaak krijg ik het tegenovergestelde.
Ik wil geluk maar heb zo vaak pech dat ik zeer depressief ben.
Thuis werd altijd gezegt dat ik niets ben en werd regelmatig uitgescholden voor de ergste dingen.
Ik zou nooit iets bereiken behalve de goot!
Als Ik iemand zou vinden die luier dan mij zou zijn mocht ik hem doodschieten(bewijze van).
Ook was het zo dat mijn ouders gescheiden zijn dat was al toen ik een jaar of 3 - 4 was.
Al vroeg in mijn leven moest ik moeilijke keuze,s maken waar wil je gaan wonen.
En dan die druk erbij van je zogenaamde ouders.
Uiteindelijk werd ik 18 en kon ik gaan want ik was toch nooit thuis,de reden daarvoor was mijn moeder dus.
Nou goed ik had net goed 2 weken verkering en moest het huis verlaten en anders werd er wel even geweld gebruikt.
Dus heb ik mijn spullen gepakt en met mijn vriendin naar haar vader gegaan om daar even te blijven.
Kort daarna zijn we samen gaan wonen in een kamer.
Ik was erg in de war boos negatief en noem maar op..........
In die tijd groeide de Gabber en ik nam daar al deel aan ,maar het werd steeds vaker.
Ik heb ook aan xtc en speed gedaan daar werd ik "vrolijk" van in ieder geval was ik "thuis" even vergeten.
Doordat het niet goed ging met mij ging de relatie ook niet helemaal al zag ik dat niet.
Houden van haar deed ik in het begin niet echt maar dat werd steeds meer totdat zij er genoeg van had.
Niet van mij maar het leven met mij.
Ze verbrak de relatie voorgoed!!
En nu wil ik haar terug maar dat is dus niet mogenlijk en zal ik altijd alleen blijven.
maar ik hou wel van haar en dat maakt het moeilijk.
Nu bijna 8 jaar verder 2 keer dakloos gweest en nog depressiefer probeer ik er toch iets van te maken en iets is in dit geval erg weinig.
Het is genoeg om nog wat hoop te hebben.
Zelfmoord zou het alleen nog maar erger maken want als er een hemel en een hel bestaat dan kom je daar terecht en krijg je spijt van je zelfmoord.
Wat ik wil zeggen is dat er altijd hoop is
hoe lang het ook kan duren.
Er is ook altijd iemand die het nog slechter heeft dan jou.
En iedereen heeft pech pijn wind tegen en noem maar op.
Tegenwoordig heb je ook internet sites zoals deze waar je je ei kwijt kan.
Goed toch!!
Life . . . . .
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.