Levensverhalen (pagina 1138)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Een machteloze vader

Hallo mensen.Ik weet niet goed hoe te beginnen.Ik ben pas 33jaar en heb al meerdere pogingen gedaan om uit het leven te stappen.Iets houdt me tegen en dat zijn mijn 2 zoons.Ik heb het afgelopen jaar zoveel meegemaakt.Moeder op jonge leeftijd laten gaan hemelen op haar verzoek wat ik me nu nog steeds verwijt als enig kind zijnde.Opgepakt door justitie door mijn ex want ze had een klacht ingediend i.v.m. mishandeling waarvan ik ben vrijgesproken.2 keer op laten nemen bij novadic omdat mijn ex had gezegd dat ik verslaafd was,wat dus ook niet klopte.Nee,ik blijk last te hebben van post-traumatische stress stoornis en gedragsstoornis.Nu mag ik dankzij mijn ex ook mijn kinderen niet meer zien.Dat is alles wat ik nog heb,triest.
Datum:
01-04-2008
Naam:
Pascal
Leeftijd:
33
Provincie:
Noord-brabant

En toch doe ik het niet, voor hen

Na het verlies van 2 goede vrienden, waarvan 1 mijn beste vriendin, zit ik behoorlijk in een dip. Ik wordt moe wakker en ga naar bed, om haar weer te zien in mijn dromen. Overdag kan ik niets doen. Ik ga soms naar school, maar de echte rede zie ik niet echt. Ik denk veel na over hoe het zou zijn, als ik bij mijn vrienden zou zijn, maar tegelijkertijd, weet ik hoeveel pijn ik de mensen ermee pijn doe, die hier nog zijn en om mij geven.
Het ging eindelijk een beetje beter, tot vanmorgen. Mijn ex, waar ik nog best veel van houdt, maar met wie ik nog weinig contact heb, omdat het gewoon niet werkt tussen ons, sms-te me vanmorgen. Hij wilde met me praten. Ik schreef terug, dat ik er niet meer aan wilde beginnen.
Een paar minuten later kreeg ik een lang smsje terug. Hierin stond, dat mijn ex bewust een overdosis ketamine had genomen. Ik had bijna weer een vriend verloren. Nu ben ik zo bang, om de fout in te gaan. Ik ben bang dat als ik weer teveel met hem om ga, dat het fout zal gaan, maar als ik niet op hem reageer, doet hij het misschien nu echt en goed.
Als ik toch eens voor eeuwig kon slapen. Als ik mezelf toch tegen een boom zou reiden en in een coma zou raken. Als ik nou eens een avond te veel zuip en zo in een coma raak. ......
als ik nou eens het mes doordruk dat meerdere avonden op mijn pols rust.
Dit spookt dag en nacht door mijn hoofd. Maar ik wil mijn levende vrienden geen pijn doen. Ik weet hoeveel pijn het kan geven, als je iemand verliest. Ik leef door voor de mensen die van mij houden. Hoe zwaar me dit ook valt. Hoe pijnlijk dit ook is. Hoe graag ik ook dood wil
Datum:
31-03-2008
Naam:
tink
Leeftijd:
21
Provincie:
Zuid-holland

Innerlijke pijn

Het begon al thuis toen ik door mijn moeder werd geslagen. Dag in dag uit kreeg ik klappen, en ook op school werd ik vaak geslagen. Had vaak blauwe plekken die ik met kleding moest bedekken. Maar ondanks alles hield ik toch van haar.
En er werd ook vaak door haar gezegd dat ik een ongelukje was en dat ze spijt had van mijn geboorte en dat ik niks voor haar betekende.

Toen lagen mijn ouders op scheiding en werd continu gezegd dat het mijn schuld was door miijn moeder.
Mijn vader zei er niks op.
Gelukkig bleven ze wel bij elkaar.

Maar toen het jaar daarop. Mijn vader werd ziek en kreeg kanker. Hij heeft zeven maanden hard gevochten en overleed uiteindlijk aan de ziekte.

Toen bleef ik alleen over met mijn moeder en mijn zusje. Elke nacht m'n moeder steunen die aan het huilen was. Zeven maanden lang. Overdag altijd klappen.

Zeven maanden voor mijn gezin gezorgd toen ik 14 was. En toen kwam mijn moeder te overlijden aan een ebtseinbar virus.

Ik was alleen met mijn zusje en we werden opgevangen door mijn oom en tante.
Maar dat ging niet goed. Kreeg ruzie en moest naar een crisis opvang.
In die tussen tijd was er een man die erg aardig was en me veel aandacht gaf.

Ik ben verhuisde na zeven maanden crisis naar een internaat. Daar weg gelopen omdat het een hel was en toen naar die man gegaan van in de 50 toen de tijd.

Iets wat ik niet aan zag komen. Hij was sterker dan mij en heeft een half jaar lang gebruikt gemaakt van mijn pijn en verdriet en kwetsbaarheid.

Heb in vier jaar tijd 7 adressen gehad in de jeugdzorg en moet binnenkort weer verhuizen.
Ik ben gewoon niet voor het geluk geboren.
Datum:
31-03-2008
Naam:
lauwsel
Leeftijd:
18
Provincie:
Utrecht

Heeft het leven nog wel zin.

ik ben een meisje van 17 jaar oud. vroeger had ik altijd een hele goeie band met mijn ouders maar sinds ik in de puberteit zit niet meer. ik hou niet meer van mijn vader. ik lieg heel veel tegen mijn moeder, en me vader die zegt heel vaak tegen me dat ik een hoer ben en dat hij me dood wilt hebben. ik heb zo vaak zelfmoordpogingen maar ik durf het gewoon niet, maar toch diep ik me hart wil ik dood. ik hou niet meer van mijn vader hij maakt heel me jeugd kapot en me moeder die maakt zich ernstige zorgen om me. maar met me vader wil ik het liefst niks meer te maken mee hebben. ik weet gewoon niet wat ik moet doen!!
Datum:
31-03-2008
Naam:
Anoniem meisje,
Leeftijd:
17
Provincie:
Zuid-holland

verdomme

ik zit iin een hele diepe put. ik heb geen contact met mijn vader meer elke dag ruzie met moeder en zus, mijnvrienden lieten mij in de steek, ik heb het gevoel dat ik er alleen voor sta. en ik zou er zo graag uitstappen, ik heb mijn afscheidsbrieven klaarliggen, de playlist voor op mijn begravenenis ook, het gedicht wat ze moeten voorlezen, alles en toch doe ik het neit op een of andere manier houdt mij nog iets tegen maar ik denk niet dat het nog lang duurt...
groeten iemand die het gehad heeft met de wereld
Datum:
31-03-2008
Naam:
ano
Leeftijd:
17
Provincie:
Friesland

....

ik weet niet wat het is, maar ik typ wel even van me af, ik ben nu alles aan het plannen in mijn hoofd, en ben daardoor erg in de war, en krijg hiervan stemmen in mijn hoofd. ik wil de druk van het leven niet meer, ik wil geen geregel meer, en ik wil mensen niet meer vertrouwen! want als het erop aankomt laten ze je vallen! ik wil geen pijn meer, ik ben mezelf kwijt, en die vind ik never nooit meer terug. ik weet het allemaal niet meer...ik wil zo de trein instappen...maar ja hoe gaat het dan met mijn katten.
Datum:
31-03-2008
Naam:
djan
Leeftijd:
19
Provincie:
Overijssel

geen zin meer

ben een meisje van 16 jaar..en heb al genoeg ellende meegemaakt vanaf me 1e jaar dat ik leef eigenlijk al.
en nou sinds kort geef ik echt veel om een jonge maar hij dnek dat die er een spelletje van kan maken maar ik heb me al een x. laten gebruiken en dat gebeurt niej nog eens maar omdat ik van hem hou blijf ik er in trappen maar mensen gaan roddelen en dan heb ikweer ruzie met hem maar doordat ik ruzie met hem heb heb ik geen zin meer in het leven hij is en blijft alles voor me maar in die tijden wil ik niej meer en doordat ik me niej goed voel heb ik zoveel zelfmoord neigingen gehad dat ik nou echt zo iets heb van laat me gaan maar mensne houden me tegen die weten wanneer ik het doe...dus mensen ik weet dat jullie dan van me houden maar het is mooi geweest heb geen zin meer in pijn ... leuke tijden heb ik niej gehad ken het niej eens..

Datum:
30-03-2008
Naam:
truusjjee
Leeftijd:
16
Provincie:
Noord-holland

achja

Me ouders gingen scheiden toen ik 7 jaar was en toen ontmoette mijn moeder deze chaggereinige zeikerd die je de heletijd op nek zit . heb altijd ruzie gehad met zijn zoontjes die nu nog steeds meer recht hebben op dingen dan mij . m'n eigen vader zie ik nu al 2 jaar niet meer , zit lekker aan de wiet met z'n vriendinnetje nu kreeg ik een jaar geleden een boete waar ik nog steeds mee zit thuis kan ik mezelf niet zijn door die gozer en dan heb ik deze stoplicht relatie met nu NOG m'n vriendin maar wat waarschijnlijk binnenkort weer uit gaat we kunne niet zonder elkaar maar ik heb er geen zin meer in ! wat moet ik nog in dit leventje een beetje werken en school. leuk
Datum:
30-03-2008
Naam:
Sjaak
Leeftijd:
16
Provincie:
Utrecht

mijn leven

ik voel me al sinds dat ik heel klein ben al doodongelukkig. ik kom uit een gezin met een nederlandse vader en een buitenlandse moeder, heb 1 broer en 1 broertje ik ben dus de middelste.
ik werd als kind door mijn vader en door mijn broer lichamelijk mishandeld en door mijn broer heel erg gepest. op school ging het ook altijd slecht want ik werd altijd door iedereen gepest klas na klas. thuis hadden mijn ouders altijd ruzie en de politie was al verscheidende keren bij mn huis geweest. ik was altijd alleen en werd op school, thuis, en buiten altijd gepest, ik had nergens rust. toen ik een jaar of 8 was braken mijn ouders het contact met de familie van mijn vader, ze probeerden onse levens kapot te maken en mochten mijn moeder niet omdat ze buitenlandse is en zeiden door het hele dorp door dat ze een hoer was. later dat ik 12 werd stopten de mishandelingen van mn broer en van mn vader omdat ik mezelf begon te verdedigen tegen de klappen. dus begon mijn vader me geestelijk te mishandelen. ik voelde me altijd zo ongelukkig en zo eenzaam.... ik had geen familie geen vrienden helemaal niks. de woorden die mn vader tegen me zei en wat anderen tegen me zeiden buiten of op school waren zo vernederend en zo pijnlijk dat ik zelfmoord wou plegen. hun woorden herhaalden zich eindeloos in mn hoofd. ik denk dat mijn jeugd de ergste jaren van mijn leven zijn geweest. ik werd ook altrijd door iedereen uitgelachen, ik kon ook niet goed opschieten met mensen van mijn leeftijd. in het land waar mn moeder vandaan komt had ik wel leuke familie en daar had ik het wel goed maar had nooit vrienden. totdat ik daar mensen leerden kennen buiten op de straat, het waren mensen van in de 30 en in de 40 en ze gebruikten allemaal drugs. ze hadden ook veel verdriet en voor het eerst had ik eindelijk vrienden, mensen die mijn gevoelens begrepen en ik die van hun en die ook dingen hadden meegegmaakt zoals ik. maar het foute was dat ik ook drugs begon te gebruiken ik wilde alles vergeten wat er was gebeurd al mijn pijn, eenzaamheid en verdriet en zelfmoordgedachtes die ik voelde vergeten, ik kraste weleens op mn polsen en heb een litteken. ik begon crack te gebruiken en te snuiven, dat ik weer terug kwam in nederland leerde ik ook weer mensen kennen ook mensen van in de 30 en 40, ik kan nou eenmaal alleen maar goed opschieten met oudere mensen en niet met mensen van mijn leeftijd. door mijn vrienden begon ik dus drugs te gebruiken en daarna voelde ik me nog depressiever,ik vond mezelf zo minderwaardig, als ik terugdacht aan alles wat er met me was gebeurd dacht ik echt dat ik geen moer waard was, als ik andere jongens zag van mijn leeftijd dacht ik altijd: waarom hebben hun vrienden en een vriendin en gaan ze uit en doen ze leuke dingen en lachen ze altijd? ik ben altijd eenzaam en gebruik troep en verkoop mn eigen lichaam.. (door de minderwaardige gevoelens was ik de prostitutie ingegaan) een aantal van mijn vriendinnen en vrienden deden het ook. dus ik begon in het dorp hier in nederland waar ik woon te tippelen snachts en dan werd ik door alle jongeren uitegscholden voor hoer en gingen ze me uitlachen en vervelende opmerkingen maken, ook was ik in een huis waar de klanten dan kwamen en dan ging ik met hun naar bed voor geld. thuis was het ook zo vreselijk, ik woon onder hetzelfde dak met mn vader en mn broer en het is afschuwelijk om zo te leven. tot nu toe gebruik ik nog steeds en bied ik mezelf nog steeds aan en is het thuis niet leuk, door dit en alles wat er vroeger met me is gebeurd wil ik zelfmoord plegen ik voel me doodongelukkig ik heb nog nooit een dag in mn leven gehad dat ik me gelukkig voelde. ik schaam me ook voor mn moeder want welke vrouw wilt er nou zo een mislukte zoon als ik??? dit is maar een klein stukje wat ik vertelt heb het is heel erg lang als ik echt alle vreselijke dingen moet vertellen wat er met me gebeurd is, kortom ik voel me mn hele leven al zo minderwaardig, mislukt en ongelukkig dat ik zelfmoord wil plegen.
Datum:
30-03-2008
Naam:
halfbloedje
Leeftijd:
20
Provincie:
Noord-holland

Kutzooi

Ik ben al eens opgenomen voor het doorsnijden van mijn polsslagader maar ik wil dood! GVD! Iedereen negeert me als ik praat en ik word vastgehouden ze wachten tot ik gek word! Ze zeggen alles tegen mij om mij kwaad te maken ze zeggen dikzak en mijn vader zegt ik snij je keel door! en vetzak de hele tijd
Datum:
30-03-2008
Naam:
ano niem
Leeftijd:
13
Provincie:
Noord-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.