Vroeger ben ik altijd gepest geworden op de basisschool en dit ging net zo hard door op de middelbare school en waarom? Omdat ik niet voor mezelf op kwam, ik was een eenvoudig slachtoffer. En van veel docenten kreeg ik te horen dat ik maar er eens tegen de pesters moest in gaan, ja dat is gemakkelijk 1 tegen de drie kwart van de klas. Ben altijd al een grijze muis geweest, stil en erg onzeker, bang om een fout te maken. Op de middelbare school benik punten gaan verzwijgen, omdat ik mij schaamde ik werd al gepest en daarnaast haalde ik ook nog eens slechte cijfers voor mijn toetsen. OP de faalangsttesten scoorde ik altijd plus tien, zeer hoog dus last van negatieve faalangst. Het is moeilijk voor me om de positieve dingen uit mezelf naar boven te halen, toch zien andere wel die dingen bij mij.
Twee jaar geleden ging het totaal mis met mij, moest stoppen met de studie: ik wis het allemaal niet meer en het hoefde ook niet echt meer. Ik ging maar door en door en door, en steeds ging alles mis was ik deed en voor mijn gevoel al aanraakte.
Omdat moment heeft mijn vader mij zowat naar de huisarts gesleurd toen. Hij kon het niet aanzien dat ik weggleed uit zijn handen, toen ben ik onder behandeling gekomen bij een psycholoog. Heb hier veel moeten praten en ook tot de conclusie gekomen dat mijn moeder een rol speelt in feit dat ik zo onzeker en bang ben geworden.
Mijn moeder gaf en geeft nog steeds veel kritiek de laatste tijd kan ik er steeds minder en minder tegen. IHeb het gevoel dat ik niets goed kan doen. Ik vlucht ervoor ben heel veel gaan leren en als ik niet hoefde te leren ging maar werken. Ontspanning heb en had ik niet veel. Dit vlucten doe ik nog steeds, sinds februari voel ik me weer weg glijden. Vanaf november had ik geen contact meer met de psychotherapeut omdat het goed ging, dacht ik zelf.
De laatste maanden en ook jaren heb ik vaak gedacht vn hoe zou de wereld er uitzien zonder mij. Maar dan denk ik aan mijn vader en aan mijn broer, ik weet dat zij veel verdriet zullen hebben mocht ik er niet meer zijn.
Recentelijk heeft iemand die ken, zelfmoord gepleegd als ik zelf zie hoeveel verdriet ik hiervan heb en toch ook woede van binnen voel, dan denk ik ook als ik dit al bij anderen heb hoe zullen andere dit bij mij hebben. Toch voel ik eenzaamheid, het gevoel hebben dat niemand je begrijpt en toch zeggen ze ja ik begrijp je wel. Het is zo moeilijk om dit aan iemand uit te leggen dat je liever ergens anders bent dan op aarde tussen de mensen die liefhebben.
muisje
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.