Levensverhalen (pagina 1121)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

'k raak soms alleen maar gefrustreerder en verdrietiger door on

'k heb hier al een keer eerder mijn verhaal geplaatst...
'k raak eigenlijk alleen maar des te gefrustreerder en vooral verdrietiger als ik dingen lees als; je bent egoistisch wanneer je aan zelfmoord denkt. Dan denk ik bij mezelf: ben ik echt egoistisch ? is mijn leven niet voor een groot deel gevormd door toedracht van anderen ? Is dat niet de reden waarom ik me nu vaak zo eenzaam, alleen en gewoon elke dag weer somber voel. en soms mezelf weer uit een diep dal moet zien te halen ?
HET IS EEN CONSTANTE TWEESTRIJD IN MIJN HOOFD op het moment dat er suicidale gedachten door m'n hoofd spoken. JUIST OMDAT IK EEN ANDER GEEN VERDRIET WIL DOEN DOOR MIJN ACTIES !!!
Natuurlijk weet ik dat je er zelf ook vaak een aandeel in hebt voor bepaalde situaties. Maar men vergeet geloof ik nog weleens dat men ook kan opgroeien in situaties waarbij je verwaarloosd wordt. en je nooit echt dat gene hebt kunnen leren en ervaren als "normale" mensen. (wat is eigenlijk nog normaal...) Van mij wordt gezegd dat ik heb geleden onder o.a emotionele verwaarlozing. waardoor ik mezelf geheel wegcijferde. (dit is een overlevingsstrategie). En dat is heus niet het enigste probleem(pje). Men zegt soms te snel dat er wel weer een oplossing komt en dat alles weer goed komt... MAAR AAN SOMMIGE DINGEN KOMT HELAAS GEEN EINDE!!! alleen al ik in mijn eigen omgeving kijk... familieleden die "psychisch ziek zijn" b.v. schizofrenie. Dingen die soms verrekte moeilijk zijn om mee te leren leven. Ik probeer ondanks alle tegenslagen die ik heb meegemaakt nog door te ploeteren. Maar voor mij geldt niet uitspraken als verkoop alles en begin een nieuw leven. 'k wou dat het zo simpel was... MAAR DAT IS NIET IN ALLE GEVALLEN ZO EENVOUDIG !.
In de meeste gevallen is het niet zo dat je even een dipje hebt... Ik ben nu al bijna twee jaar zwaar depressief. en heb perioden dat ik jankend de dag door kom omdat ik gewoon op dat moment geen uitweg meer zie. Op momenten dat ik me iets beter voel, lukt het me nog een beetje om mezelf weer vooruit te pushen.
Zet alsjeblieft geen reacties op een site als deze: zoals het is egoistisch, of er is altijd een oplossing. Het is vaak al moeilijk genoeg, ook zonder zulk soort commentaar. voor iedereen die het niet meer ziet zitten: 'k hoop dat jullie gauw weer een lichpuntje zien, zodat je tenminste niet zo gauw de neiging hebt om het op te geven.
'k hoop dat mijn reactie geplaatst wordt, zodat het vanuit een ander oogpunt inzicht geeft
Datum:
23-04-2008
Naam:
meisje van 26
Leeftijd:
26
Provincie:
Overijssel

hoe nu verder

hoi ik heb te veel mee gemaakt dat ik niet meer weet hoe ik heb mijn broer verloren hij was 19 hij heeft zelfmoord gepleegt mijn vader kon er niet tegen maar mijn ex heeft nooit geweten wat er almaal speelden ik ben ook verkracht door mijn broer en de opppas maar ik kan er niet meet tegen wat moet ik doen
Datum:
23-04-2008
Naam:
anoniem
Leeftijd:
38
Provincie:
Overijssel

Waarom

Waarom voel ik me zo rot, net of ik niets in het leven heb bereikt.
Ik had zoveel dromen maar niets is uitgekomen.
Datum:
23-04-2008
Naam:
anoniem
Leeftijd:
26
Provincie:
Noord-holland

znls

i drug myself with music
that's my life-fuel
i don't have a drive anymore
i'm stuck in this rut
why not end it
i don't see the purpose
i drug myself with music
my body is numb
Datum:
23-04-2008
Naam:
yeros
Leeftijd:
22
Provincie:
Noord-holland

tsjah...

hallo mensen, ik heb op de 18e maart van dit jaar ook al wat op deze site neergezet. ik heb zoon 5 weken geleden geprobeerd een einde aan mijn leven te maken. tot 2 keer toe is dit mislukt. ik heb een aantal dagen in het ziekenhuis moeten verblijven vanwege de schade die de overdosis pijnstillers in mijn lichaam veroorzaakte. ik heb in de tijd daarna op gesloten afdelingen van psychiatrische instellingen gezeten. ik heb er zelfs mijn 18e verjaardag moeten vieren.

de reden waarom ik dit alles heb gedaan is NIET omdat ik verlang naar de dood, maar ik wil rust. ik snap opzich wel dat je dat niet oplost met zelfmoord maar ik zie niet zoveel andere uitwegen. ik heb zoveel dingen waar ik niet tevreden over ben maar ik heb geen idee hoe ik die kan veranderen.

Ik ben TE dik, Te verlegen, ik kan niks, mn zusje is in alles beter, school, sport, vrienden, vriendjes! AALLLLEESSSS!!!!!

anyway, ik krijg na die weken in die instelling GEEN hulp, ze vinden me te goed. ik heb namelijk nogal de gewoonte om te blijven lachen en alles waar ik moeite mee heb goed te camoufleren met een lach en spontaan gedrag.

nu zit ik dus thuis, af en toe een beetje school om weer te wennen maar ik trek het niet!!! als ik straks weer voor 100% naar school moet en mn oude leventje weer oppak ben ik binnen een week DOOD!!!

XX
Coco
Datum:
23-04-2008
Naam:
CC
Leeftijd:
18
Provincie:
Anders

waarom vecht ik nog

mijn kinderen zijn vanwege problemen mijnerzijds (borderliner) weg genomen door jz nou ben ik al een heel eind op weg de psych zegt nog 4 mnd en dan ben ik er waarschijnlijk weer klaar voor
maar vandaag deelde jz mij mede dat de kids bij mijn ex gaan wonen en of ik ze ooit nog terug krijg is de vraag terwijl dit wel de insteek was en dan moeten jullie wetwn de oudste is 12 en mijn ex heeft hem4 x gezien
Datum:
23-04-2008
Naam:
daphne draak
Leeftijd:
38
Provincie:
Limburg

ZAT

ik ben het gewoon zat.
alles
ik was verloofd en het ik heb het uitgemaakt om redenen dat ik en ik alleen kan begrijpen
ik heb zijn hart gebroken en mezelf net zo erg pijngedaan

voel mij te alleen
geisoleerd van de hele wereld, snap mezelf niet..word gek op een niet uit te leggen manier
ik zou iedereen hier zn pijn willen overnemen lichamelijk en geestelijk.
zag mijn leven vanaf mijn 7ste niet meer zitten
achja
Datum:
22-04-2008
Naam:
Charmander
Leeftijd:
18
Provincie:
Noord-holland

te lelijk om nog te leven

het is al heel lang, ik weet niet precies meer hoe lang maar dat doet er ook niet toe, dat mensen zeggen dat ik lelijk ben. ik hoor het wildvreemde mensen op straat zeggen, achter mijn rug, of sommige hebben nog genoeg lef en komen gewoon in mijn gezicht zeggen: weet je, je bent echt lelijk, zou je niet beter eens meedoen aan een programma als extreme makeover ofzo? en ook familie van mij (waaronder ook mijn vader) hebben al een paar keer gezegd dat ik lelijk ben.
en ik heb ook een klein jaartje geleden een operatie ondergaan in mijn gezicht, waardoor ik er al veel beter uitzie.... of dat dacht ik toch, want de mensen blijven maar zeggen hoe lelijk ik ben. ik heb ook nog nooit een vriendje gehad, gewoon omdat ik altijd denk dat ik veel te lelijk ben om een vriendje te hebben...

het is nu dus ook al een paar jaar dat ik zelfmoord wil plegen, maar ik heb gewoon het lef er niet voor, en dat vind ik dan terug heel zwak...
Datum:
22-04-2008
Naam:
katrijn
Leeftijd:
17
Provincie:
België

gedicht over mijn emoties

waarom ik leef......

ik leef,
maar ik heb niet het gevoel dat ik leef
waarom leef ik dan?
waarom leef ik dan mijn leven?
zeg me nog eens 1 keer voor wie ik leef
waarvoor ik leef
ik leef mijn leven zonder te leven
want wat is er zo speciaal aan leven
voor wie ik leef?
ik leef voor mijn leven
maar wat heb ik aan leven?
want wat is leven zonder te leven?

zo voelde ik me toen ik het moeilijk had maar ik moest doorgaan ookal isd het soms moeilijk!!!!!
Datum:
22-04-2008
Naam:
chaja
Leeftijd:
12
Provincie:
Zuid-holland

Een leven vol teleurstelling

In mijn korte leven, heb ik na mijn gevoel al veel te veel dingen meegemaakt. Ik heb regelmatig zo diep in de put gezeten dat ik alleen maar aan zelfmoord kon denken. Ik weet dat het de 'makkelijkste' uitweg lijkt, maar soms lijkt het net alsof er niets anders mogelijk is.

Ik ben ooit mijn studie op de middelbare school begonnen op VWO-HAVO. Toen ik dat blijkbaar niet aan kon heb ik 4 jaar VMBO gestudeerd. Daar slaagde ik makkelijk van en ben toen doorgestroomd naar de HAVO. Inmiddels in mijn examenjaar van de HAVO realiseer ik me pas dat ik hier echt niet thuis hoor. Met mijn huidige cijfers is er totaal geen kans dat ik hier ooit nog zal slagen, en de leraren maken het me ook niet echt makkelijk. Ik blijf maar denken hoe mijn leven geweest zou zijn als ik na VMBO gewoon MBO was gaan studeren. Misschien was ik gelukkiger?

Ik heb het gevoel alsof mijn ouders ook niet meer teleurstellingen aankunnen. Niet dat ik als kind één grote mislukkeling ben, absoluut niet. Maar zo voelt het wel voor mij. Voor mijn ouders is school altijd al zo belangrijk geweest, en ik weet gewoon dat dit me niet gaat lukken.

Als klap op de vuurpijl ben ik ook nog eens homoseksueel. Dat is een probleem waar ik al mee heb leren omgaan, alleen het is wéér iets waar ik mijn ouders mee teleur zou stellen. Mijn zogenaamde beste vriend, is mijn geliefde. Ik heb verder geen vrouwelijke trekken of iets in die richting dus mijn ouders hebben niet echt iets door. Ze weten wel dat ik vaak een last op m'n schouders draag maar ze weten niet half hoe erg ik me erover voel.

Dagen zoals vandaag, waarop ik me helemaal suf heb geleerd voor mijn hertentamens, om ze vervolgens alsnog dik te verprutsen..kan ik niet langer bevatten. Ik voel me een dom jong, een typische niksnut. Ik snap niet hoe dit zo gelopen is omdat ik van binnen weet dat ik niet zo ben. Maar er zijn dingen in mijn leven die mij hebben gevormd tot wie ik ben.

De laatste tijd is zelfmoord het enige waar ik aan kan denken. Ik denk net zo makkelijk over 'hoe' als ik over het weer zou denken, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En zodra ik er echt serieus over ga nadenken, gaat mijn hart tekeer en schrik ik van mezelf hoe echt het idee gaat worden.

Ik heb het er wel eens met mijn vriend over gehad, maar volgens mij denkt ie dat het alleen pre-examen praat is. Ik kan geen kant meer uit, ik voel me opgesloten. Geïsoleerd eerder. Iedereen om mij heen lijkt vrolijk verder te gaan met hun leven en ik zit vast in de grond. Ik ben het beu om voor iedereen een masker op te zetten elke dag. Ik kan er wel over praten, maar dat verandert mijn situatie niet.

Ik heb er over nagedacht om m'n ouders om hulp te vragen, of in ieder geval mijn ouders iemand anders om hulp te laten vragen. Maar ik ben bang dat ze me niet serieus gaan nemen, of gaan afschilderen als een of andere psychopaat. Hoe echter de gedachte wordt, hoe banger ik ervan wordt. Van binnen hoop ik dat ik mijn gedachte nooit zal verwerkelijken, en dat ik er wel uitkom. Maar van binnen weet ik dat ik de werkelijk niet langer aan kan. Ik ben verdomme 18 jaar. Ik zou op de piek van mijn leven moeten zitten. Dat gaat gewoon niet op voor mij...
Datum:
22-04-2008
Naam:
J. van N
Leeftijd:
18
Provincie:
Noord-brabant
Praat erover!
Logo Stichting 113 Zelfmoordpreventie
0800-0113
Chat: www.113.nl

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.