Ik heb altijd al moeite gehad met de wereld om me heen. Ik lijk de realiteit niet zo goed te kunnen bevatten als alle andere mensen. Ik snap veel dingen niet, in de zin van emotionele zaken en verhoudingen tot mensen, wat ze van mij verwachten en vinden en wat ik wel en niet kan doen en zeggen, et cetera. Dat maakt voor mij een heleboel dingen heel moeilijk. Recentelijk ben ik naar een andere stad verhuisd, en eigenlijk leek het daar beter te gaan. De laatste tijd merk ik echter dat hoeveel mensen ik ook ken, ik met geen van hen echt contact heb, en ze als vanouds nog steeds onbewust op een enorme afstand houd zonder dat te willen. Maar ook zonder te weten hoe dat anders moet. Dat begrijpt niemand, ook mijn vader niet, en iedereen begint zo langzaam te denken dat ik ze niet mag en daarom proberen ze het maar niet meer. Liefde is iets wat me al helemaal niet lukt- ik ben er vaak bang voor, en als het me dan toch lukt om verliefd te zijn verpest ik het door onzeker, volgzaam en afstandelijk te zijn. Mensen van 14 geven me tips. Ik ben al heel lang zo en ben ook uberhaupt al heel lang ongelukkig (kan me ook bijna niet anders herinneren). Waarom wil een mens altijd wat hij niet kan hebben? Ik zou heel veel liefde willen delen met heel veel lieve mensen, als ze maar konden zien dat ik dat wou, en als ik dat maar kon tonen. Ik zou ook een groot wiskundige willen zijn, maarja, dat is blijkbaar nog iets wat mijn brein niet kan omvatten.
Ik trek binnenkort bij kennissen in en ben bang dat ik dat gewoon weer ga verpesten door mijn ongemerkte zwijgzaamheid en mijn innerlijke angsten niet aan de eisen van anderen te voldoen (ze zullen je immers maar niet mogen! probeer dat niet thuis kinderen; het effect is averechts).
als afsluiter een mooi themalied (als ik dan toch aan een scherm aan het jammeren ben wat ik nooit aan een echt mens zou kunnen vertellen, en al helemaal niet op een begrijpelijke manier... omdat ze me dan immers nog veel raarder zouden vinden)
I Have Forgiven You, Jesus - Morrissey
en als we dan toch in de sfeer van Morrissey zitten
Unloveable - The Smiths
Zelfmoord plegen zou ik toch nooit doen, uit een of andere vage overtuiging dat het mijn tijd nog niet is. Maar ik merk wel dat ik onomkeerbare negatieve veranderingen doormaak, en dat is jammer, want dat verslechtert mijn sociale positie juist alleen maar meer.
Hier kom ik nooit uit, en dat is een tragisch vooruitzicht. Een vooruitzicht dat op zich al genoeg zou moeten zijn voor zelfmoord.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.