Bange gedachten aan de toekomst, nare herinneringen uit het verleden, geen vreugde in mijn heden. Soms vraag ik me af waarom? Vanaf mijn geboorte gepest , gejend, gesard, eerst door leeftijdsgenootjes, maar ook door volwassenen, alle liefde die ik in me had wonder boven wonder er letterlijk en figuurlijk nog niet uitgeramd voor mijn 6de levensjaar. Kinderen trokken mijn haren uit, ouders keken er alleen bij. Een lerar sloeg me zelfs tegen een muur met mijn hoofd. Middelbare school, alleen, eenzaam, altijd maar geven nooit mogen ontvangen , hopend op later. Voor mijn 18de verkrachting. Steeds maar vriendelijk blijven tegen mensen, niet iedereen over 1 kam gaan scheren, blijven proberen er wat van te maken. Studie niet afgemakt, ingestort, mijn geest haalde mijn lichaam in. Lieve man leren kennen getrouwd, helaas ongewenst kinderloos. Veroordeeld als egoistische yuppen omdat we geen kinderen hebben...als je ze echt wilt had je ze wel geadopteerd... mensen weten niet welk prijskaartje daar aan hangt... Ik hou van mijn man, wil hem geen pijn doen, maar kan zelf de pijn niet meer aan. Jaren psychisch hulp gezocht. De opsomming van bovenstaande is nog niet een promille van alles wat er gebeurd is. En er zijn vast mensen die het zwaarder hebben gehad, maar voor mij is dit mijn draagkracht grens. Door luchtwegproblemen ook sociaal verstoken van sociale activiteiten, ondanks pogingen daartoe. Longklachten en bijbehorende hartklachten nemen toe, aantal jaren nog te gaan slink drastisch, moeten de laatste jaren zo gevuld worden?! Ik voel me een zombie. Uitgewoond, uitgeleefd, ongelukkig. Ja ik ben soms even gelukkig maar dat weegt niet op bij lange na niet tegen alle ongelukkige perioden. De pijn is te groot en teveel. Ik ben zo uitgeput dat ik geeneens meer energie voor daadkracht heb, tot nu toe is dat mijn redding geweest, hoewel ik 2 jaar geleden al pillen heb geslikt en ik het ziekenhuis heb gelegen. Dit is geen brief voor aandacht, laatste strohalm, het idee dat ik niet alleen ben. De tijd van ideen en illusies ben ik voorbij. Mijn geest is al gestorven alleen mijn lichaam leeft nog. Ik schrijf dit omdat ik anderen wil zeggen dat ik hun begrijp, begrip kan hebben voor hun gevoelens hoe vreemd ze soms anderen kunnen overkomen ook. Begrip betekent respect dat iets, een gevoel er mag zijn en dus ook die persoon. Als 1 iemand ze dat gevoel heeft kunnen geven ben ik daar dankbaar voor. Ik realiseer me dat er veel mensen voelen zoals ik. Sterkte allemaal!
Marionet
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.