na de zelfmoord van mijn man in 2004 had ik nog een goede relatie met mijn dochter en schoonzoon, een klein jaar waren ze bezorgd over mij niet te veel maar goed. Zij heeft mij gevraagd om in ons huis te mogen wonen en ik zij ja met veel plezier maar dat zij toch iets moesten betalen omdat mijn pensioen te klein is en dat mijn kapitaaltje te vlug zo weg zijn. Het was: mama, altijd welkom en dat huis is zeker 1000 euro per maand waard (het was meer waard) maar ok. Ik ging naar mijn huis 2 dagen en een nacht per week voor het kuisen onderhouden kleindochter te gaan halen op school gratis boodshappen doen.Ik mocht niet meer aanwijzig zijn op verjaardagen op kerst en nieuwjaar en toen na een kleine discussie over da huis dat ze beschouwde als van haar, zij ze mij dat ik teveel was. Toen heb ik een notaris geraadpleegd en dan had ik besloten om terug te gaan naar mijn huis,maar ik kreeg heup problemen en hart problemen.Ik heb dus hun opzeg moeten geven om een grooter inkomen te hebben, maar ik heb hun voorgesteld om het huis te koopen (ze hadden de middelen vermist ze een huis van ons gekregen hadden toen ze 23 jaar waren volledig gemeubeld met terrassen zonnetenten dubbel garage enz enz 8 autos reisen luxe reisen en restaurants juwelen enz enz maar ze vonden dat ze het moesten krijgen dan vroeg ze om het te verkoopen en heb ik gedaan om haar plezier te doen.Nu zit ik hier op een appartementje en heb veel spijt van mijn huis die voor mij ons leven betekende en zo had ik het gevoel nog bij hem te zijn.
Ze hebben dus hun deel van dat huis gekregen en als ze mij nu zien lopen ze weg, bovendien had ik verleden jaar een man leren kennen die mij erboveop heeft geholpen en die mij beloofde altijd bij mij te blijven: het was liefde op eerste gezicht, maar nu een jaar later is hij nog mijn 'vriend' maar het blijkt dat hij maar alleen apart woont maar niet gescheiden is en het ook niet wilt.
Voor wat leef ik nog?
Vakantie: alleen
week-ends genieten? alleeen?
elke dag komt hij een uurtje maar voor de rest? alleen?
alleen kun je van niets genieten niets niets...mijn man had graag gehad dat ik mee weg ging met hem maar ik had nog zo veel te beleven dacht ik: ja: dat is een hel alleen zijn
Weet u het liedje van J. Brel? les vieux: dat zegt celui des deux qui reste vit en enfer ..... en zo is het, ondanks dat ik mij verzorg dat ik naar concerten theater ga en dat ik toch ben gaan reisen.
Maar mij verdriet en eenzaamheid vergroten met de dag.
Voor hun te plezieren had ik een bedrijfje opgestart om hun alles te geven wat ze wenste en als ik niet meer kon en het was gedaan met het bedrijfje: verlaat mijn man me, mijn dochter die kanker gehad heeft en dat wij zo verzorgd hebben aan wie het maximum gegeven hebben, die laat mij nu ook in de steek. Ik heb een leven klein dochter dat haar eigen moeder zeer slecht verzord (omgekeerd van mijn geval) maar daar blijf ik aan zeggen dat alles prima is.
Dat kind leeft met een vriend die werkt en zij studeerd nog verpleegkunde en haar ouders geven haar maar een klein beetje voor te leven veel te weinig zeg mijn notaris maar ik mag er mij niet mee bemoeien, ik heb een keer mijn mening gezegd en ze zette mij uit mijn egen huis.
ik heb mij dus niet meer laten doen en het huis is dus verkocht.
ik neem geen antidepressiva, ik wil er zo over heen, maar wat ik graag zou weten en kunnen doen is zoals in Zwitzerland
zelfmoord wanneer IK het wil.
Iedereen heeft het recht over zijn eigen leven te beschikken dat zou een wet moeten zijn.
Wand ik weet ook dat je dat zo maar niet kunt doen maar als je over je leven nadenkt en beseft dat er niets goed meer uit de bus kan komen en dat er niemand (vrienden wel maar ik heb daaraan niet genoeg) meer omje geeft, dan zou men goed bewust het einde kunnen regelen, een datum vastleggen, en mijn kleinkind geven wat er overblijft. Nu kan ik dat niet omdat ik niet weet hoe lang ik nog ga verder zukkelen, want zo een leven, zonder doel,dat heeft geen zin. Ik ben een prooi voor de klinieken en alles wat er van leeft....en zoals mijn man zij: dat wil ik vermijden....
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.