Vandaag denk ik weer aan verdwijnen, verdwijnen uit mijn hel. Verdwijnen van die dagelijkse kwelling, van die pijn die maar blijft aanslepen. Ik kan het niet meer alleen.
Het ligt vast aan mij, maar aan mij niet alleen. Soms vind ik nog de energie, de energie om op te staan en te denken vandaag doe ik het goed, maar ik denk niet aan mezelf, ik geef mij over aan zij die ik graag zie, vooral aan hij die ik graag zie. Ik weet niet wie ik ben, wat ik doe, wat ik kan. Ik zoek vertrouwen, ik zoek die persoon die mij over vroeger helpen kan. Ik voel een hoop pijn vanbinnen, het geraakt er maar niet uit, ik voel me zo zwak. Ik wil één dag rust en warmte, mag ik 1dag tellen, mag ik één zijn wie ik ben? Wanneer kan het er eens allemaal uit? Wanneer gaat er iemand zien wat er is, en wat ik nodig heb? Of zal het dan nooit overgaan? Ik heb sterkte nodig rond mij. Ik wil iets/iemand die ik nooit zal kunnen krijgen. Ik ben mezelf verloren, vergeten, sinds al die muren die ik heb gebouwd, weet ik zelf niet meer wie erachter zit. Er werd mij zoveel afgenomen, ontnomen, en niemand die het mij ooit zal kunnen teruggeven.
Ik haat, ik voel zoveel haat. Gevoelens die ook maar niet verdwijnen. Ik haat die eenzaamheid, ik haat het om elke dag te denken dat ik het niet waard ben geweest om te blijven. Heb ik het verdiend om al die jaren alleen te zijn? Heb ik te hard geprobeerd om anderen van mij te laten houden? Ik ben te bezitterig, ik ben bang om van iemand te houden en nog meer bang om terug achtergelaten te worden. Wanneer zegt er mij iemand eens echt gemeend ik hou van je? Wanneer neemt er mij es iemand vast en zegt : eej ik ben er, het komt goed, je kan tegen me praten, ik ben er. Ik ben bang dat ik daar niet op hoef te rekenen. Ik hoor alleen je bent zwak, je bent niet juist, je bent hysterisch, je bent dit/dat… Ik ben niet genoeg, ik doe niet genoeg, ik zeg niet genoeg, Chloë is niet genoeg, voor niemand. Chloë is het niet waard om te blijven. Chloë is het niet waard om voor te vechten. Wanneer wordt Chloë es in de bloemetjes gezet? Wanneer word ik nog eens mooi, wanneer word ik nog eens slim. Wanneer word ik nog eens de beste? Wanneer zal ik in deze wereld mogen tellen? Ik kan niet groeien, ik ben moe, kvoel geen steun of voet om op te staan.
Wat ik het liefste wil? Opstaan en gelukkig zijn. Geen ruzie meer, geen tranen meer, maar iemand dat mij begrijpt, iemand dat ik begrijp. Ik wil geen angsten meer hebben, ik wil me veilig voelen in zijn armen en voelen dat ik vooruit ga. Ik wil alles weten, ik wil kunnen aanvoelen wat er is. Ik wil dat hij alles met mij kan delen. Voelen dat we vooruit gaan, dat we het leven met elkaar willen en dat we ons niet langer ongelukkig voelen door elkaar. Het vraagt nu gewoon teveel kracht om het te verwezenlijken. Alleen ben ik : dagen lang, nachten lang. Ik ben te klein om het zelf te kunnen maken. Ik wil dat hij naar me kijkt zoals hij dat vroeger kon doen, ik was zo gek van hem, ik wil hem terug. Ik hou van niets meer in de wereld, maar de glans, het mooie, het echte is verdwenen. Waar is het gebleven? Wat is er nog van ons overgebleven? Ik wil verder, maar hoe moet het verder…. Welke keuzes moeten we maken? Wat moeten we zeggen? Waar blijft die oplossing waar ik maar naar blijf zoeken. Ik wil zo graag die oplossing.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.