Ik ben dertig jaar geleden geboren in een uit zijn krachten gegroeid boerendorp, op een flatje. Ik ben de oudste van twee kinderen. Op school -een intituut wat ze vandaag nog af mogen schaffen- hoorde ik al nergens bij. Ik paste niet in het plaatje. Het leren was geen probleem, integendeel zelfs. Alles pakte ik moetieloos op, en lezen was mijn favoriete bezigheid. Mijn leeftijdgenoten waren drukker met de capiolen van Willem van Hanegem te imiteren. Tijdens de gymnastieklessen was ik steevast degene die de bal tegen zijn kop kreeg, en daarom ook even steevast om werd uitgelachen. Op het voortgezet onderwijs was het van hetzelfde laken een pak.
Maar voor bijna elk probleem is een oplossing, en die was voor mij dan ook snel gevonden. Spijbelen. Heel simpel. Je blijft gewoon weg. Geen punt. Je tekent zelf absentiebriefjes, jat het klassenboek en krast je naam door, of je komt met een smoes, en dat is echt iets wat aan mij is besteed. Ik kan liegen alsof het gedrukt staat, eerlijk.
Maar dat is geen oplossing, het is het maskeren van een probleem.
Later ging ik met paarden werken, waarmee ik over het algemeen beter overweg kon dan met mensen. Ik heb er een opleiding in gevolgd, en er uiteindelijk mijn werk van gemaakt. Korte tijd was ik min of meer gelukkig.
In de sport kon ik de kost niet verdienen, daarom was ik domweg niet goed genoeg. Met jonge paarden was ik handiger. Als een paard ongeveer drie jaar oud is, dan is het op een leeftijd gekomen om het voor het eerst te rijden. Dat eerste stukje, daar ben ik, al zeg ik het zelf, goed in, maar daarna is het voor mij al snel afgelopen.
De frustratie woekert al jaren, en ik ben er klaar mee. Met mensen kan ik niet omgaan, en ook van die paarden krijg ik langzaamaan tabak.
Het leren is geen probleem, maar ik weet niet wat voor opleiding, en waar ik daarna mijn heil moet zoeken.
Maar bovenal ben ik het gewoon zat. Zat om mijn nest uit te komen, zat om al het gezeik aan te horen. Ik heb er gewoon geen zin meer in. De moeite wil ik niet meer nemen. Wie weet is het gewoon allemaal luiheid, misschien wel, maar voor mij hoeft het niet meer, laat mij maar slapen. Ik heb op het moment mijn eigen bedrijf, voor het inrijden van jonge paarden; elke ochtend moet ik mijzelf mijn bed uit schoppen, ik heb er gewoon geen trek in. In de winter de kou, in de zomer de warmte en het gehobbel op die beesten.
Ik ben het spuug en spuugzat. Ik wou dat ik dood was.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.