Levensverhalen (pagina 965)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

al zo lang...

11 was ik, toen ik de eerste keer aan doodgaan dacht. Ik zag het toen nog heroïsch, ik geloofde toen nog in de hemel. Maar jaren later is het een hel geworden. Wakker worden en aan niets anders denken dan mezelf van kant maken. Wenend mezelf dwingen tot opstaan, mijn "normaal" leven proberen te leiden, maar steeds die gedachte die in mijn achterhoofd blijft. Soms wordt het vager, maar dan een moment alleen, en daar is het weer. Soms zo onverwacht, die beelden, gedachten waarin ik mezelf duizenden keren zie sterven. Mijn bebloede polsen, de haardroger die in het bad valt, die val van zo hoog... En waarom? Geen idee. Het is er gewoon. En ooit zal ik er van verlost zijn. Maar die strijd word ik zo moe...
Datum:
04-02-2009
Naam:
lala
Leeftijd:
26
Provincie:
België

hopeloos

mijn verhaal,
mijn eerste vrouw is op 32 jarige leeftijd overlden ik bleef achter met 2 kinderen later leerde ik een vrouw kennen ook met 2 kinderen jaar later trouwde we kregen samen ook nog zoontje na 10 jaar kwam ik thuis zij weg meubels weg alles weg diep in de put na 2 jaar leerde ik weer een vrouw kennen na tijdje gingen we samen wonen zij had 1 dochter na 1 jaar besloten we althans zij dat ze liever alleen woonde oke gingen latrelatie aan ze ontdekken hersentumor bij haar zij lag in het ziekenhuis en ik heb toen ze ook thuis was alles samen 6 weken voor haar en haar dochter gezorgt dag en nacht toen moest ik geopereerd worden moest 3 dagen in ziekenhuis blijven ze kwam niet op bezoek en de dag dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis belde ze dat ze liever had dat ik naar mijn eigen huis ging klap ik mag 6 weken niet op mijn voet steunen artroze gewrichten vastgezet zit ik dus eenzaam en alleen zoveel gedaan voor haar en nunlaat ze me als een stuk vuil vallen vorig jaar echt klote jaar 5 maanden gewerkt voor baas die me niet betaalde ben dan begonnen voor belgische baas door mijn voet moest ik me ziek melden en geopereerd worden die erkend mijn ziekte niet heb dus weinig of geen inkomen gehad in 2008 nu dreig ik mijn huis en alles kwijt te raken krijg hier geen geld daar ik in belgie gewerkt heb en belgie betaald niet daar mijn werkgever er tegen ingaat ik weet het niet meer het enigste lijkt me om gewoon vaarwel tegen het leven te zeggen en overal vanaf te zijn kan die pijn en verdriet niet meer aan heb ik daarom altijd alles gegeven in mijn leven gewerkt enz. en nu ben ik gewoon een stuk vuil een niemand ik weet het niet meer kan en denk erover dat het beter is als ik vaarwel tegen die klote wereld en het leven zeg
Datum:
04-02-2009
Naam:
Jozef
Leeftijd:
50
Provincie:
Zeeland

Ik heb het echt werkelijk nergens goed

Mijn leven is simpelweg rot, Thuis leef ik in omstandigheden die nog slechter zijn dan in een internaat, wel normaal eten en dergelijke maar voor liefde aandacht en zorg moet je bij mij thuis echt niet weten. op school word ik gepest omdat ik een lage stem heb. Mijn ouders liegen tegen me door te zeggen dat ze van me houden in feite haten ze mij. ik heb nog maar 1 reden om te blijven leven. De molen waar ik werk kan niet zonder mij. en die word ook nog eens verboden. ik kijk nog of ik het nog vol houd. indien niet dan sterft mijn hele familie bij mij thuis maar en ikzelf erbij.
Datum:
04-02-2009
Naam:
Lone Archer
Leeftijd:
15
Provincie:
Zeeland

Zelfmoordpoging

3 maanden geleden deed ik een zelfmoordpoging. Ik heb het overleefd en na 2 weken ziekenhuis ben ik weer thuis.
In het ziekenhuis wou ik af en toe nog steeds dood, ik heb veel met de pastor van het ziekenhuis gepraat.
weken lang heb ik het volgehouden om niet meer dood te willen. Nu knaagt het weer, stoppen met het leven. Maar ik weet gewon dat ik het niet moet doen. Ik besef ook, dat ik veel achter moet laten, mijn dieren mijn ouders. Ik moet er door heen, dat lukt me misschien wel, maar door mijn psychiatrische stoornissen ben ik ontzettend bang dat die zelfmoordgdachtes terug komen en ik niet oud wordt. Het vechten tegen de dood is moeilijk en zwaar. Ik bid om kracht van Hem en ik weet zeker dat Hij mij dat geeft. Ik moet er alleen zelf nog in gaan geloven dat ik kán leven.
Datum:
04-02-2009
Naam:
alizarah
Leeftijd:
22
Provincie:
Utrecht

...

Ongeveer 3 jaar geleden werd ik alleen maar gepest, geslagen en bedreigd.
Ik voelde me een nietsnut, ik was niks waard.
Ik heb een jaar lang met deze gevoelsn rondgelopen, maar 1 jaar daarna ging zij dood. Ze was nog zo jong.
Zij was mijn alles, dat was de druppel voor mij. Ik ging mezelf snijden, ik liep met zelfmoord gedachtes rond.
Ik heb zelfs al voor een auto gesprongen, alleen daar hield ik een gebroken voet aan over.
Toen hoefde ik eventjes niet naar school, dat luchtte op. Maar de pijn om haar bleef bestaan. Gelukkig had ik mijn vriend om me te steunen en die me uit de put heeft geholpen, alleen mijn beste vriendin nog niet. En dat doet mij zo pijn.
En gister, hoorde ik dat de vriend van mijn moeder ook dood gaat aan die vreselijke ziekte.

Ik weet nu niet wat ik moet doen, ik ben nu zo radeloos.
Datum:
04-02-2009
Naam:
Nicolette
Leeftijd:
15
Provincie:
Zuid-holland

je doet het nooit goed in het leven.....

ik ben elke dag levensmoe. en denk bijna elke dag aan de dood. het schijnt elders beter te wezen...zonder pijn...en ergenissen. leef al 21 met een partner die alleen maar liegt en bedriegt. en daarbij draag ik elke dag een ondraagelijke pijn in me lichaam mee. kan niet wachten tot het moment dat ik daar naar toe ga.....waar je geen lichaam hebt, maar op gaat als energie tussen alleen maar mooie kleuren en zorgelozen dagen. deze aardbol met al deze gestreste mensen kan niet goed zijn voor een vreugde vol leven......tot ooit.
Datum:
03-02-2009
Naam:
eenzaam......
Leeftijd:
38
Provincie:
Flevoland

meer dan ongelukkig

weet het echt niet meer, ben dronken en al ruim 72 wakker, wordt nu pas rustig en voel me zo ontxettend alleen na 12 jaar relatie en alleen maar investeren moet ik nu maar eens gaan slape.
Datum:
03-02-2009
Naam:
Gert
Leeftijd:
41
Provincie:
Noord-holland

depressie

elke avond als ik thuiszit...soms als ik van werk kom, soms na al de hele dag thuiszitten...dan voel ik me zo somber...
overdags lach ik met collegas of medestudenten...maar zodra ik alleen ben voel ik me rot. ik slaap zo laat mogelijk en sta zo laat mogelijk op...voel me suf en vermoeid...en waardeloos.
Heb een moeder met een psychiatrische stoornis, mijn vader heeft het er moeilijk mee en ik trek het niet om in de buurt van mijn ouders te zijn, ook al hou ik veel van ze. het is ook al een aantal maanden uit met mn ex...maar we zien elkaar nog vaak en ik durf het niet weer te proberen, want wie wil nou een huilende, depressieve vriendin...
Heb verder geen andere familie..voel me zo alleen...
Datum:
02-02-2009
Naam:
anoniem
Leeftijd:
23
Provincie:
Gelderland

leven wat heb je dur aan?

op de bassischool werd ik veel gepest. ook omdat ik in groep 2 al meer wilden leeren dan dat een kind van 6 ofzo hoord te leren. ik kon al heel goed lezen en schrijven. in groep 3 moest ik weer op nieuw beginnen met het leren van letter schrijven en lezen. met het gevolg dat ik het niet meer snapte, waardoor ik letters op de verkerde plek zetten en worden achterste voren ging lezen. ik heb toen die tijd veel gehuild ik wist het gewoon niet meer niemand die mij kon helpen ik zag toen al het nut van het leven niet meer in. in groep 4 heb ik geprobeert zelfmoord te plegen maar deze poging mislukte. de andere jaaren op de bazisschool gingen wel maar ik kon niet wachten om naar de middelbare tegaan want ik had ook altijd gezeik met de leraren enzo.. maar op de middelbare ging het beter ik zat in de 1e. ik halde goede cijfers maar ik zit op VMBO-bbl en ik wouw graag een nivo om hoog maar ik halde het net niet.. toen voelde ik me kloten weer dacht ik trug aan de bassischool als het daar nouw gewoon goed was gegaan.. ik zit nu in de 2e bigin van het school jaar zach ik het nut er niet meer van in ik halde wel normale cijfers maar ik was veel ziek had veel last van hoofdpijn en was erg depresief later in het jaar kreeg ik te horen dat ik niet maar zo thuis kon blijfen en als ik dat wel zou doen zou ik worden op geschrefen als spijbelen.. en zou ik alles dubbel in moeten halen ik kon er op een geven moment echt niet meer tegen toen mijn beste vriendin ook zelfmoordgedachten had.. ging ik zelfs weg lopen van school.. er gingen ook verhalen rond dat ik met iemand had van 22 die druks verslafde is maar het is gewoon een vage kennis en later werd er ook gezecht dat ik een vermoeidheids ziekte had ofzoo ik heb daar heel veel gezeik mee gehad terwijl het neit eens waar was... ik heb echt heel veel gehuild ik zag het nut van het leven echt niet meer ik heb toen me gesneden met een zakmes.. ik heb voorig jaar in de zomer een jongen leren kenne hij woont in een dorp niet zo ver hier vandaan ik kan heel goed met hem op schieten hij heeft mij heel erg geholpen hij liet mij het nut van het leven weer zien hij is mijn beste vriend voor altijd hij is special voor me... en ik heb sind 4 weken echt een supper liefe vriend.. en ik hou echt supper veel van hem mijn vrienden zijn echt heel belangrijk geweest voor me en dat zijn ze nog steeds ik hou supper veel van hun!
Datum:
02-02-2009
Naam:
Leentje
Leeftijd:
14
Provincie:
Overijssel

helaas

ik heb mn baan verloren met mn opleiding die mijn keuze was financieel aan de grond mijn gevoel zegt ik heb geen trek meer in lust in leven omringt met ubermensen mijnpogingen in t verleden waren mislukt ik had een kans verprutst ik wil geen slaaf zijn tussen deze bevolking ik wil zo graag alleen ik twist nog hoe echt klote als je gevoeloos binnen hebt maar lichamelijk nog niet mijn dal is nooit zo diep geweest verleden verot en mn toekomst heb ik niet ik ben een kansloos wezen
Datum:
02-02-2009
Naam:
patrick
Leeftijd:
29
Provincie:
Zeeland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.