Levensverhalen (pagina 947)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

geestelijk ziek

vanaf mijn 18 jaar sitzofreen
12 keer geprobeerd zelfmoord te plegen
12 keer opgenomen in een kutziekenhuis
erg moe van binnen
waarom laat niemand mij gaan
henk
Datum:
08-03-2009
Naam:
henk
Leeftijd:
33
Provincie:
Gelderland

gevangen in mezelf

Na een zwaar jaar anorexia, begon ik aan drank en drugs. Dat was echt een verschikkelijk depressieve tijd. Nu ben ik proberen te minderen met drank en drugs, wat met vallen en opstaan gaat. Want de drang om weg te zijn, niet meer na hoeven te denken is groot. Heel groot.
Het constant moeten denken aan de dood, is geen pretje en heel benauwend...
Datum:
08-03-2009
Naam:
Bo
Leeftijd:
16
Provincie:
Gelderland

Opgesloten in mijn eigen hoofd.. :S

Hoi,

ik voel mezelf opgesloten in me eigen hoofd.. ik heb borderline en ben te dik.. me ma is vorig jaar overleden.. maar mensen denken dat dat niet zwaar voor mij is ofzo.. :( Maar dat doet heel veel pijn, over paar dagen word ik uit huis geplaatst :*( ik heb er geen zin meer in.. naar school durf ik ook niet omdat ik gepest word.. iedereen zegt: STA ER BOVEN, maar dat kan ik niet.. ik ben een heel gevoelig persoon.. zelfmoord durf ik eignlijk niet te plegen.. mja, als dat de enige uitweg is om mij te redden van mij.. dan zal het wel moeten.. :-O

Dit is nog nieteens de helf van me verhaal..
Datum:
08-03-2009
Naam:
Het virus
Leeftijd:
17
Provincie:
Zuid-holland

Zelfmoord gedachten

ik heb zins kort zelfmoord gedachten, ik woon bij mijn ouders en heb een zus, ik heb vaak ruzie met me zus. En ik wil me zus beschermen en dus lieg ik heel veel, ik wil me zus geen kwaad leven aan doen en mijn leven boeit me niet zo. Ik doe me best voor school maar dat lukt nu ook niet meer omdat ik gewoon bij elke zin dat ik zeg aan zelfmoord denk, nu: vandaag was het zo dat ik echt heel laat naar bed was gegaan en ik kreeg ruzie met me ouders en nu heb ik ervoor gezorgd dat hun nooit meer naar een feest willen(gister hadden ze een feest) en nu denk ik het hefstigst nu kijk ik zelfs op het internet voor manieren hoe ik zelfmoord kan plegen, ik maak echt de elendigste tijd mee van me leven, kan iemand me hieruit helpen, ik zelf weet nog maar een weg

groetjes anoniempje
Datum:
08-03-2009
Naam:
anoniem
Leeftijd:
13
Provincie:
Groningen

Hoe?

Elke drie maanden kom ik weer in de sleur terecht, ik denk aan wat ik moet doen, wat ik wil bereiken en waarom ik nog op deze wereld ben en ik kan geen goede reden of doel vinden.

Vroeger was het allemaal nog makkelijk en vanzelfsprekend om verder te gaan, maar vandaag is er niemand om me heen. Ik heb mezelf afgesloten voor de buitenwereld en heb het gevoel dat niemand eigenlijk doorheeft hoe dood ik me van binnen voel.

Ik kijk ook om heen om een reden te vinden om door te gaan, om niet op te geven en het allemaal maar op te geven, maar ik vind geen geschikt antwoord. Keer op keer dat ik in deze put terecht kom voelt het alsof het dieper is uitgegraven en de weg naar de oppervlakte moeilijker te belopen is.
Datum:
08-03-2009
Naam:
anon
Leeftijd:
21
Provincie:
Noord-holland

zelfmoord?

Heej,
ik ben een meisje van 16 jaar oud.
Ik ben gestopt me school, vanwege mijn depressie.
Ik zat op een vso school (voortgezet speciaal onderwijs)
Er is veel gebeurd in mijn verleden.. met school..
Ik ben het zat om gehandicapt te zijn, iedereen staart je raar aan..
En met de mensen die ik zelf ken, is gehandicapt zijn een taboe.
Ik denk vaak, heel vaak aan zelfmoord..
maar ik ben gewoon te laf.
Nu moet ik onder behandeling, want ik helemaal niet wil.
Maar ik wil ook niet terug naar ''school'' want ik haat het dat ik op praktijk vso zit.. ik wil slim zijn. Dan kan ik tenminste nog iets bereiken.. Iedereen om me heen is slim, en ik, ik ben dom!
ik kan niks!
Waarom leef ik ?
Waarom heb ik een drain?
zonder dat ding was ik allang dood geweest!
Ik wil echt niet meer!!
Mijn toekomst, is geen toekomst, die is er niet.
Wat ik dan moet doen, is werk wat machines in deze tijd ook al kunnen.. of onbetaald werk en krijg een WAjong uitkering..
ik wil echt niet meer!!
Datum:
08-03-2009
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
16
Provincie:
Noord-brabant

ik weet het niet meer

wat moet ik doen als iemand zachtjes praat denk ik dat ze over mij roddelen
alles gaat fout op school gaat het slecht
me vader en moeder maken steeds ruzie ik kan er niet meer tegen ik denk steeds zou ik zelfmoord plegen en het antwoordd is steeds ja,ja en ja maar er is iets wat me tegenhoud, maar wat?
Datum:
08-03-2009
Naam:
robbie
Leeftijd:
11
Provincie:
Noord-holland

moeilijk

ik moet levenslang risperdal nemen
voel me er niet goed bij
Datum:
08-03-2009
Naam:
bart
Leeftijd:
36
Provincie:
Anders

Bipolaire Stoornis.

Er is pas bij mij ontdekt dat ik een Bipolaire Stoornis heb, dit betekent dat ik stemmingswisselingen heb die van depressief tot manisch (heel erg impulsief) kunnen gaan.

Thuis word er amper op me gelet, en ze laten me vooral me gang gaan.
Totdat ik ga praten.
Er word niet geluisterd, er word geen reactie gegeven op mijn verhaal.

Zoals vandaag vroeg ik 4 euro voor sigaretten, het eerste wat mijn ouders riepen was 'OPROTTEN!'
Net alsof ik een hond was ofzo.

Ik heb het helemaal gehad met mijn thuissituatie and I want to get out of here.

Datum:
08-03-2009
Naam:
M.
Leeftijd:
16
Provincie:
Zuid-holland

Wat te doen, wat te doen..

Ik ben 21, ben niet opgegroeid in armoede en heb maar weinig problemen gehad in mijn jeugd maar vraag me heel vaak de zin des leven af en het einde zou ik absoluut niet erg vinden! Ik heb al vaak over de dood en zelfmoord nagedacht.

Ik studeer nog maar weet niet of ik ooit het werk zou kunnen doen waar mijn studie tot leid, sterker nog ik vind het moeilijk iets te vinden dat ik interessant genoeg vind om mijn leven mee te vullen. Mijn leven heeft weinig diepgang en weinig invulling. Ik doe wel dingen maar het betekent allemaal zo weinig en ik lijk maar niks te kunnen vinden waarmee ik dat kan opvullen.

Ik woon bij mijn vader en hij lijkt af en toe totaal niet geinteresseerd in wie ik ben of wat ik doe. Verhalen of dingen die ik heb meegemaakt of eventueel dingen die er nog gaan komen lijkt hij niet op te pikken, niet interessant te vinden en niet eens naar te luisteren. Zo krijg ik ook geen voldoening uit alles dat ik doe, want het betekent voor mezelf niks en voor anderen al helemaal niet.

Alles wat ik doe, maar dan ook alles lijkt zo weinig tot niks te betekenen. Alleen de dood lijkt me af en toe nog te kunnen verlossen van dit alles, van dit leven. Sommige dagen opstaan gaan goed, maar minstens net zoveel dagen zijn loodzwaar. Gevangen door de gedachte dat je niet weet wat er ooit van je zal komen en waar je ooit terecht komt. Want als het leven nu al zo weinig zin heeft voor mij, hoe veel meer zin zal het dan krijgen in de toekomst?

Ik probeer maar iemand te bereiken die me kan helpen, die me kan motiveren, misschien kan zeggen hoe ik het leven het beste kan aanpakken. Bestaat god? Geen idee. Maar als hij er is hoop ik dat hij een einde maakt aan die 'schijnproblemen', anders doe ik het zelf.

Ik zeg schijnproblemen omdat het door vele andere mensen word ervaren als niks en als zwak maar voor mij komt het wel hard aan, ik weet niet welke kant ik op moet rennen om maar op het pad terecht te komen dat mij naar een mooi leven leid. Succes lijkt voor mij af en toe zo ongrijpbaar en ver weg. Dagen dat het me echt meezit en dat ik er zin in heb lijkt het begrip successie ook een stuk dichterbij te brengen.

Ik weet echt niet wat ik moet doen. Er zijn meer problemen maar het verhaal dat er aan vooraf is gegaan is misschien net zo belangrijk als het probleem zelf. Veel te lang daarom publiceer ik het hier niet. Ik kan nachten lang niet slapen en soms gaat er geen brok door mijn keel.

Ik hoop dat iemand mij kan vertellen hoe ik verder moet of ik verder moet en of het kan. Een einde zou ik helemaal niet erg vinden. Ik hoop altijd maar dat het niet pijnlijk is, voor de rest vind ik de dood alleen maar interessant. Kan iemand mij vertellen wat ik in hemelsnaam moet doen?
Datum:
07-03-2009
Naam:
Mike
Leeftijd:
21
Provincie:
Limburg

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.