Ik denk al jaren veel aan zelfmoord. Ik voel me meteen heel slecht als ik samen ben met een ander mens. Ik kan geen therapeut verdragen. Ik kan steeds minder mensen om me heen verdragen. Ze begrijpen me niet, ik kan ze niet vertrouwen, maar eerst vond ik er wel wat op, kon ik wel met ze omgaan, maar nu ik ouder wordt voel ik me als maar meer geisoleerd.
Vandaag liep ik door de supermarkt en zag ik jonge moeders met jonge kinderen. Ik dacht, dit leven is niet voor mij weggelegd. Ik voel dat het mij nooit zal overkomen dat ik moeder wordt en mijn leven op orde heb.
Alledaagse dingen, daar voel ik me geen onderdeel van, het is niet voor mij weggelegd gelukkig samen te leven met een ander. Ik probeer te daten, maar voel me eenzaam bij die ontmoetingen en kap het af.
Ik heb veel schulden en ben mijn vaste baan kwijt omdat ik uit trots en hekel aan de directeur ontslag heb genomen. Ik sloeg eerder alarm bij collega’s over hoe slecht we het konden vinden met elkaar, of er eens iemand bij kon zitten die mij eens beschermde tegen de vernederingen, ik vroeg om constructieve dingen, maar niemand heeft ooit wat ondernomen. Hij heeft me eruit gepest uiteindelijk.
Nu verdien ik onregelmatig met allerlei klussen en stapelen de rekeningen zich op.
Mijn studie heb ik zelf betaald waardoor ik enorme schuld heb opgebouwd. Ik dacht door te gaan studeren ipv werken te ontsnappen aan de ellende en mijn slechte afkomst.
In mijn leven heb ik nooit wat van mijn ouders gekregen. Ik was hen eerder tot last. Ook van familie geen steun emotioneel of materieel. Geen lichtheid of onbezorgde kindertijd. Er was overal conflict en competitie. Geen liefde. Mijn moeder heeft me van jongs af aan gebruikt als haar partner en ik heb jarenlang verhalen aan moeten horen over hoe slecht de wereld in elkaar zit. Zij was depressief en agressief en duwde mij vaak weg, ging een strijd met mij aan. Ik vocht terug, maar nu ben ik moe, zo moe! Mijn vader verliet mij en mijn ouders voerden oorlog over mijn rug, ook jarenlang. Die man heeft me met woorden vaak gekleineerd en vernederd en heeft me bedrogen door geen formulieren ouderlijke bijdragen in te vullen aan de studiefinanciering. Hij loog en bedroog zijn eigen kind. Hij kwam nooit afspraken na, liet mij alleen wachten op hem, op de hoek van de straat.
Ik heb een diepe neiging mensen weg te duwen en blijf liever alleen zodat het niet nog meer pijn doet. Ik vertrouw niemand, dat kwetsbare stukje zelf is zo beschadigd. Ik heb zo lang gedaan alsof ik die vrolijke getalenteerde meid was, en nu een succesvolle jonge vrouw. Mijn masker begint nu te wringen. Soms wil ik het uitschreeuwen hoe klote ik me voel.
Dus ja voor mij is het leven eigenlijk een grote strijd waar ik moe van ben. Ik weet niet waar ik moet beginnen af te komen van dat verlangen naar de rust, de dood.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.